De Nieuwe S

U weet, wij vieren zomerfeesten in Nijmegen. Ik persoonlijk doe dat vooral hier en hier. Daarnaast ga ik mijn mooie Bottendaal verlaten, voor het misschien nog wel mooiere Ooij. Ik verhuis vanaf 1 augustus met mijn lief en onze kat hierheen.

Dus tot op de feesten of tot over een kleine maand… (Of hoe lang het duurt voordat ik toch weer stiekem ga bloggen.)

Voor een deel van Onder andere over Anna ben ik schatplichtig aan Guy Debord. Voor mijn begrip van de man op zijn beurt weer aan Andy Merrifield, die een uitstekende biografie schreef over de man.

Goede biografieën schrijven is een kunst en zelden blijf je niet achter met het idee dat er iets mist of wordt er juist alles besproken, waardoor enig verhaal ontbreekt. Zo niet hier. Merrifeld heeft een poëtische stijl, die van zijn boek bijna een roman maakt. Het zorgt ervoor dat je het niet snel weg kunt leggen, waardoor ik weer een deel van mijn nachtrust – en daarmee algehele gezondheid – liet schieten.

Lees de rest van dit onderwerp »

De huizen die onze ouders ooit bouwden, liggen er verlaten – maar verkocht – bij. Een gedeelte van de lege dorpen dient nu als opvang voor vluchtelingen, al dan niet uit het buitenland. We hebben er niet veel voor gekregen, maar van de opbrengst kunnen we de volgende vijf jaar hier huren. Hier en daar een bijbaan en we kunnen weer even eten.

De halve spooksteden bezoeken we zelden, we proberen zo vaak mogelijk binnen de straten van de buitenwijken te blijven. Het centrum doen we alleen aan als er weer eens rellen zijn. Of een groot feest, maar dat is slechts verschil in benadering.

Lees de rest van dit onderwerp »

Het mannetje in de jampot zat vroeger midden tussen de dingen. In een driehoeksverhouding tussen wat hij dacht dat het was, wie hij was en hoe de dingen werkelijk waren. Hij schold op vaatwassers in burgerhuizen en op Big Macs in het centrum. Had een hekel aan de geur van nieuwe huizen en geveegde straten. Hij had een neus voor dingen, maar zwoer het ruiken snel af.

Lees de rest van dit onderwerp »

Mocht je een Krakatau willen scoren - hetgeen altijd een goed idee is - ik sta erin. Zo met dit gedicht. En er zijn nog meer mooie dingen in het boekje. Maar die staan niet op mijn blog. Nou ja, kopen dan maar.

Dankzij onze (helaas naar Rotown vertrekkende) huisfotografe Suzan, vandaag al foto’s van ons programma gisteren.

Lees de rest van dit onderwerp »

Vanavond wordt in Het Vlaams Arsenaal – onder het genot van enkele Jupilertjes – ORP 7.4: De Belgen komen! gepresenteerd. Het nummer bevat een en ander waar mijn vinger diep in de pap zat. Zo staan er drie vertalingen in die ik maakte van gedichten van Dirk von Petersdorff, waaronder deze:

Op de bodem van de discoursen een vis, een
vis, die niet te vatten is, het is
een vis, op de bodem van de discoursen
zwemt een vis, niet te vatten,
op de bodem een vis, die zwemt, op de
bodem van de discoursen zwemt een vis,
een vis, die niet te vatten is.

Heel toepasselijk is mijn andere bijdrage een recensie van Vis, de debuutbundel van Arnoud van Adrichem.

Verder is ORP 7.4 vanouds gevuld met knetterende poëzie en knalraak proza van o.a. Maarten Inghels, Simon Vloet, Wibo Kosters en de drie winnaars van de Gelderse voorronde van de Kunstbende.

ORP 7.4 is vanaf volgende week ergens verkrijgbaar bij de betere boekhandel en sneller nog te bestellen op opruweplanken.nl.

Het orgineel van Dirk von Petersdorff komt uit: Wie es weitergeht. Frankfurt am Main: S. Fischer, 1992.

Meer informatie op het vertrouwde adres.

Ik ben doof aan de kant van mijn kamer; een trucje dat ik me heb aangeleerd. Eerst met een oor hard op het kussen gedrukt en een arm over het andere. Later zonder arm en opeens had ik het door. Het is een van die dingen die je niet kunt uitleggen.

Het grootste deel van de dag woon ik toch in supermarkten. Het duurde een tijd voordat ik het roulatiesysteem geperfectioneerd had, maar nu ben ik er trots op. Anna is mijn favoriete partner. Het is makkelijker met z’n tweeën, je kunt langer onopgemerkt blijven. Ze weet op welk moment we moeten doen alsof we ruzie hebben, zodat geen medewerker ons durft aan te spreken. Ze heeft een blik die zegt: ‘Ik ben ongesteld, ontslagen en meneer verwacht ook nog eens dat ik iets verzin om te eten’. Werkt elke keer. Haar ‘ik ben even de weg kwijt’-gezicht trekt alleen maar meer medewerkers aan.

Lees de rest van dit onderwerp »

Om maar even door te gaan met mijn stokpaardjes. Vorige zomer zat ik met mijn lief twee weken op deze camping in Berlijn. De camping ligt op het terrein van een verlaten buitenbad achter het centraal station. Je kan er in het badmeesterhuisje logeren, in een oude DDR-caravan of gewoon in je tent. Het kinderbad is omgetoverd tot beachvolleybalveld en in het grote bad kun je skaten, graffiti spuiten, voetballen en er treden bandjes op. Bovenop de tribune is een café ingericht waar ook films en debatten werden georganiseerd. Lees de rest van dit onderwerp »