Dear Mr. Watterson

Ik kan me nog herinneren hoe ik nachten lang mezelf wijsmaakte dat ik nog maar één pagina Calvin & Hobbes zou lezen. Het was een strip die ik ooit van mijn zus gekregen had en het eerste dat ik ooit heb verzameld. En ik ben niet echt een verzamelaar. Ik heb veel spullen, maar weinig verzamelingen. Later zou ik bevriend raken met de ’nieuwe jongen in de klas’ precies om die strip. Dat het kan, een vriendschap op basis van een werk.

Deze week vroeg een student me hoe je de passie in het schrijven houdt en ook in een optreden waar je voor de zoveelste keer dezelfde tekst doet. Buddy Wakefield zegt dat een tekst altijd en onder alle omstandigheden werkt, als hij maar goed is. Dat is deel van het antwoord. Om dat te bewerkstelligen moet er iets in de tekst zitten dat waar is. En dat mij en het publiek verbindt: dit geldt voor ons allemaal. Geloof me, ik ben me bewust van de pretentie die van die gedachte uitgaat.

Gisteren keek ik de documentaire Dear Mr. Watterson (Netflix), over de strip die me een vriend opleverde. Op driekwart van de documentaire — in het deel dat erover ging waarom Bill Watterson nooit merchandise van zijn strip wilde toelaten — kwam er een citaat van hem langs:

People invest only a few seconds reading any strip, but the cartoonist can talk to readers for years on end, and that’s an incredible amount of access to people’s minds. It’s an exceedingly rare privilege to have your work read by people every day, year after year. If you’re inclined to go beyond jokes and say something heartfelt, honest, or thoughtful, you have a tremendous opportunity.

Dat is een ander deel van het antwoord. Misschien is het ook hetzelfde antwoord. Maud Vanhauwaert zegt het in een interview dat later deze maand in ondercast verschijnt als volgt: „Ik vind het een enorme daad, iets publiceren. Je pretendeert wel dat je iets toe gaat voegen aan deze werkelijkheid.” Het geldt volgens mij voor elke manier waarop je een tekst (of uiting) presenteert aan een publiek.

Ik weet dat het niet hetzelfde is als elke dag een strip te publiceren die door miljoenen mensen wordt gelezen, maar welke publicatie, welk optreden dan ook is een enorme mogelijkheid. En een eer. Het is toegang tot iemands hoofd. Dat is best wel wat. Iets om dankbaar voor te zijn. En iets om te verdienen. Hoe futiel een publicatie of een optreden ook mag lijken, je krijgt een vertrouwen dat je niet mag beschamen.

We kunnen er iets mee, met die kunst van ons. Er zijn dagen dat het veel van je vraagt, maar als het echt als iets anders dan een privilege begint te voelen, is het tijd om iets anders te gaan doen.

dearmrwatterson

P.S.: Hier is een fraaie speech van Bill Watterson te vinden.

Ondercast #11

Bijna jarig! De elfde aflevering van ondercast is online. Voor deze aflevering bezocht ik Martijn Benders in zijn hutje in de Zwarte Bergen – diep, diep in de Brabantse bossen. Ik stelde hem de vragen die AnOther aan Malcom McLaren stelde. Verder zijn er bijdragen van Elske van Lonkhuyzen, Marco Martens, Rineke Roosenboom, Jibbe Willems, Anneke Claus, Hanneke Hendrix, Broeder Dieleman, Maarten van der Graaff en Rob Waumans. Het is een fijne aflevering geworden:

Je kunt de aflevering ook downloaden of je abonneren via iTunes of Stitcher. Dat abonneren helpt ons enorm, met statistieken. En die statistieken kunnen ooit weer fijn worden.

DSC_0006

AGK (live bij BROEI)

LucyWintertuin verhuist. Toen ik vrijdag op kantoor kwam zag ik de koelkast in een grofvuilcontainer liggen. De koelkast was een decorstuk van Lucy, de voorstelling die we anderhalf jaar geleden voor het laatst speelden. Ik had die samen met Willem nog van het stort gehaald. Twee jaar zeulden we met dat ding. Joeri had er speciaal een poster voor gemaakt. Nu gaat hij terug.

Lucy heeft veel voor me gedaan, maar wat misschien het grootste effect is: na Lucy wilde ik weer meer met muziek doen. Dat resulteerde o.a. in een voorstelling met Orgel Vreten, maar ook in een album dat hopelijk dit jaar uitkomt. Samen met Michiel van den Toorn (ook uit Lucy) en DJ Native werk ik – onder de naam ‘Schmerig’ – aan een plaat die ‘Stad’ gaat heten. Vorige week woensdag speelden Michiel en ik voor het eerst (en niet-gerepeteerd) een uitgeklede versie van een van de nummers, in BROEI. Marco was erbij. Iets met cirkels. Hieronder die opname, inclusief duffe grap vooraf.

 

2/3 Schmerig bij BROEI (Foto: Lion van den Brand)

Foto: Lion van den Brand

P.S.: Mocht u dat gemist hebben, de nieuwe aflevering van Ondercast is ook online.

Strak 5: Dertien manieren om een banaan te bekijken

Strak #5


Gisteren werd in Bar Bukowski in Amsterdam het vijfde nummer van het literaire tijdschrift Strak gepresenteerd. Dat nummer staat geheel in het teken van de banaan. Ik kon er zelf niet bij zijn, maar leverde wel een bijdrage. Het gedicht is geënt op Thirteen Ways of Looking at a Blackbird van Wallace Stevens. Hieronder een voordracht van het gedicht afgelopen maandag bij Spraakwater.

Het nummer van Strak is hier te koop.

Mr. Buddy Buddy

Het is raar om een van je helden drie weken over de vloer te hebben. Ik heb al een paar keer de vraag gekregen wat ik ervan geleerd heb. Ik vind dat moeilijk onder woorden te brengen. Ik geloof nu wel dat osmose bij mensen bestaat. De rest komt wellicht over een maand, bijvoorbeeld in een extra aflevering van ondercast die in voorbereiding is. Tot die tijd: dit zijn mijn sketchnotes van een workshop die Buddy Wakefield in die drie weken gaf.

buddysketchnote