Met Orgel Vreten op Oerol

Zoek de dichterIk ben nog steeds aan het bijkomen. Twee weken waren we op Terschelling om de voorstelling ‘en de ander’ te repeteren en 17 (!) keer te spelen. En bijna elke voorstelling was uitverkocht. Het was de eerste keer dat ik ook de teksten voor anderen schreef. De eerste keer dat ik zo intensief met een regisseur werkte. De eerste keer dat ik deels iemand anders speelde. En de eerste keer dat ik te weinig bundels mee had genomen om te verkopen.

Het was een fijn feest. Op onze speelvrije dag zijn we de studio ingedoken. In een extra aflevering van Ondercast is één van die opnames te beluisteren.

 

Foto: Nichon Glerum

Ongevraagd advies: Matt Ruff

DSC_0186

My father called me out.

I was twenty-six years old when I first came out of the lake, which puzzles some people, who wonder how I could have an age without having a past. But I get puzzled, too: most people I know can’t remember being born, and what’s more, it doesn’t bother them that they can’t remember. My good friend Julie Sivik once told me that her earliest memory was a scene from her second-birthday party, when she stood on a chair to blow out the candles on her cake. It’s all a blank before that, she said, but she didn’t seem upset by it, as if it were the most natural thing in the world to be missing two years of her life.

Set this house in order van Matt Ruff – in het Nederlands vertaald onder de jammerlijke en jammerlijk misleidende titel Verliefde zielen – gaat over Andy Gage en Penny Driver. Beiden hebben ze een meervoudige persoonlijkheidsstoornis, al gaan ze er ieder op geheel andere wijze mee om. Waar in Andy’s hoofd een heel landschap bestaat en de persoonlijkheden elkaar kennen en het lichaam delen, kent Penny haar medebewoners niet:

She spent what was left of Saturday morning jittery and nervous, wanting badly to leave the apartment but unable to—every time she started to go out, she found herself turned around and coming back in again.

Het boek gaat over de ontmoeting tussen de twee en een soort van road trip die daaruit volgt.

Martijn Brugman zei ooit dat het probleem met Nederlandse romans was dat ze allemaal over een domineeszoon gaan die professor in de Letterkunde is. En dat niemand ooit zomaar gaat vliegen in een Nederlandse roman.

En daarom moet je Ruff lezen. Een van zijn andere boeken, Bad Monkeys, gaat bijvoorbeeld over een organisatie die het Kwaad bestrijdt. Nee, niet criminaliteit of slechte mensen: het Kwaad. Het is juist in zijn overdrijvingen en bizarre fantasiewerelden dat Ruff het menselijke blootlegt. Je raakt ervan overtuigd: we hebben eerder allemaal een meervoudige persoonlijkheidsstoornis dan dat we professor in de Letterkunde worden.

Dood van een lijfwacht

Ze voert haar telefoongesprekken in het openbaar
(rent de trap af met haar telefoon),
behalve als haar vriend belt.

Ze vraagt (bijvoorbeeld) hoeveel ouders je hebt
en wie je in het weekend ziet.

Alles staat constant op het punt te kloppen; ze houdt het bij
in een dwarsformaat notitieblok. Ze komt er net niet.

De eerste vraag begint tegen de ringband aan:
weet je dat je water uit de kraan kunt sturen
met je hand?

De tweede, halverwege:
weet je nog precies hoe je dat geleerd hebt?

De opdracht vandaag:
doe dat nu met de oceaan.

Ik was het niet

Crowdsurfen op laag water - Daniel VisAfgelopen zaterdag presenteerde Daniël Vis zijn debuut Crowdsurfen op laag water. Heuglijk nieuws, koop die bundel. Ik schreef onderstaand stuk voor die presentatie. 

Sorry, Daniël, ik was het niet die je thermoskan op een pilaar plaatste. Ik was een jongen die de thermoskan koffie mee naar school nam waar de rest vanaf bleef.

Ik had een vriend die altijd de betere spelcomputer had. Ik jatte een opvouwbare loep uit zijn kamer. Ik heb er misschien twee keer doorheen gekeken en toen ben ik het ding kwijtgeraakt.

In ieder geval het eerste jaar heb ik mijn koffiekan met oploscappuccino gevuld die ik uitdeelde aan onder andere meisjes. Misschien was dat het.

Een andere vriend woonde in een huis waarvan de achterdeur altijd openstond. Je kwam langs een schuur waar een grote vriezer – dat is iets anders dan een vriesvak – stond die gevuld was met huisgemaakte balkenbrei en zelf gevangen vis. Op de schuur stond een windwijzer die mijn vriend zelf gelast had – het was een haan op een pijl, de beste metafoor die er ooit bedacht is.

Binnen stond er altijd een op zijn minst halfvolle pot koffie op de warmhoudplaatje van het apparaat. Die vriend wilde trouwens onderwaterlasser worden. Dat lijkt me ook een fantastische metafoor voor iets.

Ik heb vrij snel geleerd filterkoffie te drinken, zwart zonder suiker. Ik had de thermoskan waar iedereen vanaf bleef, maar ik heb wel het idee dat er het een en ander van me gejat is. Al raakte ik de meeste dingen zelf kwijt.

Als je het goed bekijkt, is dat hoe het is.

Ondercast

ocgroenmailIk ben dus begonnen met een podcast. Ik luister zelf nogal veel podcasts en loop al ongeveer een jaar met het idee om er zelf een te beginnen. Ik had alleen geen enkel idee waarover, waarvoor, met wat en met wie. Maar die dingen wijzen zich altijd vanzelf.
Een half jaar geleden bedacht ik dat ik vaak op avonden ben waar wordt voorgedragen. Ik kocht een recorder en begon te verzamelen. Ik sprak wat vrienden aan en samen bedachten we wat rubrieken. En nu is er ondercast: de luisterboekvariant van een literair tijdschrift – elke maand een half uur proza, poëzie, toneelteksten, interviews en meer van dat.

Aflevering 1 is online en bevat bijdragen van Niek AudenaerdMilena HaverkampMartijn den OudenJibbe WillemsWillem ClaassenRoos Vlogman,Hanneke Hendrix en Rob Waumans.

Volgende maand aflevering 2. De dingen wijzen zich vanzelf.