Dankzij onze (helaas naar Rotown vertrekkende) huisfotografe Suzan, vandaag al foto’s van ons programma gisteren.
Willem ‘Wakker Worden‘ Claassen presenteerde met verve.
Op de foto: mijn ode aan de Maastrichtersteenweg in Hasselt (BE), waar ik een jaar heb gewoond. Meer foto’s vind je op de website van ORP.
Je was zo trots, Maastrichtersteenweg,
toen je mij leerde verliezen
eerst mezelf en daarna mijn evenwicht.
Het soort verliezen dat schrammen op armen
en gezicht achterlaat. Dat laatste raakte ik
bijna helemaal kwijt, toen jouw stoeptegels
barstten van het lachen. Toen je precies op dat moment
je lantaarns onstak.
Maar ik hervond het achter jouw muren
die van binnen zijn behangen met
aluminiumfolie, eierdozen en bubbeltjesplastic.
Waar internet wordt gestolen en herrie gemaakt,
alles wat brandbaar is, wordt opgerookt
en al het andere geslikt.
Je hebt er misschien geen weet van, Maastrichtersteenweg,
maar in jouw binnenste groeien slapende cellen.
En uiteindelijk, slikken we je oneffenheden niet meer,
je zelfingenomenheid, je complot met binnen- en buitenring.
Jij en jij alleen bent de onwillige moeder
van de aanstaande revolutie.
En als het zo ver is, zul je in een mars dwars naar de stad,
met voeten worden getreden, al je barsten met geweld
weer verenigd. Mijn gezicht in jouw warme asfalt
vereeuwigd.
Het ga je goed, Maastrichtersteenweg.
Update: In VOX nummer 20, onderstaand stukje:
Ik overweeg het lettertype voor mijn scriptie.
Leuk om dit gedicht nog even terug te lezen – vond hem tijdens de voordracht ook al erg, erg mooi.
En hoewel ik naar Rotterdam vertrek, wil ik jullie ORP’ers nog wel even op het hart drukken dat ik altijd “at your service” sta. Net als Pim, die ook in R’dam woonde.
Geplaatst door Suzan | 25 juni, 2008, 16:59Jee. Ik ben op Willem, geloof ik.
Wel grappig: Bob dacht dat Willem en ik al samenwoonden :S
Geplaatst door Hilde | 25 juni, 2008, 21:48Zijn we niet allemaal een beetje op Willem?
Geplaatst door Dennis Gaens | 26 juni, 2008, 01:13En Willem is op jullie! Maar eigenlijk vooral op het meisje met het roze vierkante gezicht dat een beetje boos kijkt.
‘Jij en jij alleen bent de onwillige moeder
van de aanstaande revolutie’, vind ik één van de hoogtepunten uit dit gedicht.
Op de plek waar je je mailadres in moet vullen staat: ‘wordt niet gepubliciteerd’. Is het niet gewoon gepubliceerd? Of is dit iets wat soortement van gaat irriteren en horecareren?
Geplaatst door Willem | 26 juni, 2008, 10:12