Dit huis begint bij het tussen de voegen van de vloer
geveegde stof en even verder wacht de vaat.
Dit huis maakt dat we dingen willen doen
en nergens aan toe komen, dat we alsmaar
verder weg van hier moeten.
We onderhouden het met anekdotes:
citaten vinden hun weg door barsten
naar binnen onder kasten, de bank
en in de hoekjes. Onder het bed
houden we angstvallig schoon.
Geen kussen ligt hier lekker,
geen slaap vindt ongedraaid plaats.
Het vloerkleed zwijgt, zoals alleen vloerkleden dat doen.
Dit gedicht, dat al een triljoen compleet andere versies doorliep, las ik gisteren voor bij de Literaturjugend. In eerste instantie vond ik dat de eerste regel te veel allitereerde, dat het stuk over de vaat er misschien uit moest, of vervangen door afwas. Vicky stelde echter voor om ‘vuil’ door ‘stof’ te vervangen, hetgeen geschiedde en waarvoor dank.
Sehr gut, Dennis. Ik krijg er zelfs een poeticagevoel bij, maar dan wel op een heel positieve manier. Zo van: zo schrijven wij, of willen wij schrijven.
Geplaatst door willemclaassen | 3 juni, 2009, 19:41Dan moet je de volgende maar eens zien… ;) Dankje, Willem.
Geplaatst door Dennis Gaens | 3 juni, 2009, 20:25Ik sluit me bij Willem aan! Ben je eigenlijk van plan hier een serie of cyclus van te maken, komt er een Dit huis is een vader of Dit huis is een kind? Ik ben benieuwd.
Geplaatst door Vicky | 4 juni, 2009, 11:45Misschien komt er nog een Deze moeder is een huis… ;)
Maar serieus: de laatste paar gedichten gaan heel goed samen, misschien wordt dat wel een cyclus, die dan ‘Ik en mijn mensen’ gaat heten. Of misschien een bundel. Wie weet, laten we zien waar het schip al dan niet strandt.
Geplaatst door Dennis Gaens | 4 juni, 2009, 14:31Poeh, ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen! Maar ik lees dit graag.
Geplaatst door Suzan | 18 juni, 2009, 11:13