Littekenaars
22 juli, 2009
Er zijn een hoop dingen te haten aan Daniël. Op de middelbare school was hij een rijkeluiszoontje en na zijn burn-out is hij een soort van prediker geworden. Maar hij is een van de weinigen die zijn blijven hangen na het eindexamen. En we delen een geheim.
In de tijd dat Davids vader nog niet ergens in de woestijn van Dubai wolkenkrabbers uit de grond trok, bouwde hij deze stad vol. Elk bedrijf met een beetje geld te besteden aan imago liet Daniëls vader een nieuw kantoorpand schetsen. Een van die gebouwen droeg de man op aan zijn zoon. Een donkerbruine plaquette met in zwarte kapitalen ‘VOOR DANIËL’ onder het bedrijfslogo van een imposant advocatenbureau.
Daniëls vader was in de mode toen. Hij had, zoals dat gaat, een trucje: hij combineerde klassieke steensoorten met glazen hoogbouw. Zijn gebouwen begonnen op straatniveau met grote blokken tufsteen of een andere steensoort waar voorheen vooral kerken mee werden gebouwd. Hoe hoger ze werden, hoe meer glas zich de buitenwand indrong. Ik herinner me een krantenartikel waarin zijn bouwstijl ‘een verbeelding van de evolutie’ genoemd werd. Alleen de meest vooraanstaande bankiers en andere grootverdieners konden zich een volledig uit glas getrokken directiekantoor op duizelingwekkende hoogte veroorloven.
Zijn internet is het snelst
16 juli, 2009
David Thomas leeft. Dat uit zich o.a. in zijn stropdassen, die breed en zonder uitzondering fel gekleurd zijn. Hij heeft het postuur van een treurwilg en geen enkel pak in zijn maat. Hij weet veel van computers en de Portugese keuken, al zie je alleen dat eerste aan hem af.
Hij werkt in een brainpark langs de A73 en is daar de enige die een krant kan lezen zonder commentaar te leveren op de koppen. David heeft een eigen mok (waarop boven het bedrijfslogo ‘Dave’ in huisstijl staat geschreven) en het vermoeden dat die mok hier al voor hem was. Op elke bedrijfsborrel wordt hij duizelig zonder ook maar een druppel te drinken.
In de tweede bureaula van boven houdt hij een verzameling bijsluiters: een klapper met een tabblad voor elke letter van het alfabet en het opschrift ‘BIJSLUITERS’. Hij heeft er vrede mee dat niemand ooit een liedje over hem zal schrijven. Hij weet dat er mensen zijn waarover hele CD’s worden volgeschreven, maar weet ook dat het stuk voor stuk klootzakken zijn.
David zit in de data-analyse en zal deze wereld nog terugbrengen tot één variabele.
Zoals voorgedragen op de laatste Literaturjugend van het seizoen, die druk, druk, druk was en laat, laat, laat werd. Veel mooie dingen gehoord: een waardige afsluiter. Willem Sjoerd en ik hadden elkaar ‘huiswerk’ opgegeven: we zouden allebei een stuk schrijven dat begint met de regel ‘David Thomas leeft.’ De man zelf kwamen we op het station in Eindhoven tegen. Hij droeg een naamkaartje.
Update: die van WS staat nu ook online. Gaat heen.
Suzan
11 juli, 2009
‘Hoezo Suzan?’ Als ze voor elke keer dat iemand haar dat, enzovoorts. Ze heeft altijd aluminiumfolie en een zaklamp bij, omdat ze overtuigd is dat alles beter uitgelicht kan worden. Ze praat al met opzet langzaam en weet ook niet wat ze voor de rest nog kan doen.
Ze is niet zozeer deze tijd als haar mensen ver vooruit.
Zo
6 juli, 2009
Toen ik Austin Kleon een tijdje terug een paar vragen stelde, gaf hij aan dat hij weinig gedichten uit het economiekatern van de krant maakte:
I once made a joke that the business section makes for the worst poems, because that’s where the worst writing in the paper is. Business writing is full of company names and abstract words like “acquisition”, “merger”, etc. Not to say that I haven’t made a poems from the business section (link). But I do prefer the Life or Arts section, because those both have more concrete nouns and verbs. They’re about people doing things: stealing a car, painting a picture, tearing down a house, etc.
Bovenstaand stiftgedicht komt uit het economiekatern van het NRC Handelsblad van afgelopen zaterdag, over bezuinigingen van Minister Donner. Het bewijst maar weer eens hoe romantisch het economiekatern wel niet is.
Mr. Williams
4 juli, 2009
En toch komt er ergens iemand aan,
met niet meer dan een rugzak, een
halve fles drank en een deken, die
zegt: “Hier, ben ik vanavond.” Wie
weigert te geloven, heeft het niet
begrepen, want hier en vanavond,
is hij.
Deze maand in Passionate…
1 juli, 2009
Hanneke schreef een stuk over Maarten, Eva en ondergetekende voor het Passionate Magazine van deze maand (nou eigenlijk voor twee maanden geleden, maar dat is een ander verhaal). Klik voor vergrotingen.
