‘Hoezo Suzan?’ Als ze voor elke keer dat iemand haar dat, enzovoorts. Ze heeft altijd aluminiumfolie en een zaklamp bij, omdat ze overtuigd is dat alles beter uitgelicht kan worden. Ze praat al met opzet langzaam en weet ook niet wat ze voor de rest nog kan doen.
Ze is niet zozeer deze tijd als haar mensen ver vooruit.
Soms proberen we haar na te schreeuwen, met onze handen om onze lippen gevouwen, maar Suzan heeft een wereld te bekeren.
Ik snap de eerste twee woorden niet zo goed. Wordt ze dan aangesproken? Of is het in derde persoon? Vind het niet zo sterk, ook omdat ‘als’ vervolgens met een hoofdletter is. Maar dat is slechts detail. Vind het een erg leuk stukje, al herken ik Suzan er maar half in. Ik zie er ook beetje een Anna in. Ben benieuwd hoe snel de titelpersonage gaat reageren!
Geplaatst door willemclaassen | 12 juli, 2009, 19:58Jonje! Ik wilde er eerst een dubbele punt zetten, maar dacht aan hoe jij altijd klaagt over mijn overdadig gebruik van leestekens. Het is ook nooit goed.
Wat betreft de life-likeness: tja, ik begin ergens en dan neemt de fictie het over. Na het grote strepen is dat ook vaak het enige dat blijft staan. Ik ben blij als het half/half is. Dat ze op Anna lijkt is misschien wel gevaarlijker.
Geplaatst door Dennis Gaens | 12 juli, 2009, 21:09