David Thomas leeft. Dat uit zich o.a. in zijn stropdassen, die breed en zonder uitzondering fel gekleurd zijn. Hij heeft het postuur van een treurwilg en geen enkel pak in zijn maat. Hij weet veel van computers en de Portugese keuken, al zie je alleen dat eerste aan hem af.
Hij werkt in een brainpark langs de A73 en is daar de enige die een krant kan lezen zonder commentaar te leveren op de koppen. David heeft een eigen mok (waarop boven het bedrijfslogo ‘Dave’ in huisstijl staat geschreven) en het vermoeden dat die mok hier al voor hem was. Op elke bedrijfsborrel wordt hij duizelig zonder ook maar een druppel te drinken.
In de tweede bureaula van boven houdt hij een verzameling bijsluiters: een klapper met een tabblad voor elke letter van het alfabet en het opschrift ‘BIJSLUITERS’. Hij heeft er vrede mee dat niemand ooit een liedje over hem zal schrijven. Hij weet dat er mensen zijn waarover hele CD’s worden volgeschreven, maar weet ook dat het stuk voor stuk klootzakken zijn.
David zit in de data-analyse en zal deze wereld nog terugbrengen tot één variabele.
Zoals voorgedragen op de laatste Literaturjugend van het seizoen, die druk, druk, druk was en laat, laat, laat werd. Veel mooie dingen gehoord: een waardige afsluiter. Willem Sjoerd en ik hadden elkaar ‘huiswerk’ opgegeven: we zouden allebei een stuk schrijven dat begint met de regel ‘David Thomas leeft.’ De man zelf kwamen we op het station in Eindhoven tegen. Hij droeg een naamkaartje.
Update: die van WS staat nu ook online. Gaat heen.
Haha, misschien geen liedjes nee!
En opeens heb ik sympathie voor de man.
Geplaatst door ws | 16 juli, 2009, 23:07Die eerste alinea is echt zo zo perfect. Ik weet alleen niet helemaal zeker wat ik van het geheel vind. De afsluitende regel vind ik dan wel weer geniaal en heel passend en mooi afrondend.
Geplaatst door Suzan | 11 augustus, 2009, 13:44Tja… Ik snap je wel, ja. Ik zal’m eens voor je voordragen. Wellicht dat dat helpt. ;)
Geplaatst door pingpongproject | 11 augustus, 2009, 14:06