Een half jaar geleden riep ik nog heel hard dat ik nooit meer columns zou schrijven, maar mensen die mij kennen weten dat ik maar wat zever. En dat een column dus eigenlijk wel wat voor mij is. Nu schrijf ik niet alleen columns voor de ANS, maar ook nog voor Kraai en wel op … Continue reading
Niemand filmt dit: Op het podium speelt een jongen verveeld op zijn gitaar; een pistool, een kogel en de moed verwijderd van zelfmoord. Hij vertelt zichzelf dat er eerst minimaal één legendarisch concert gespeeld moet worden en dat zal niet vandaag zijn. Voorzichtig zet hij een voet op de rand van een monitor. Minder verveeld … Continue reading
Vermeld altijd: 1) Waar het is 2) Wat er is 3) Wie u bent In principe weten wij dit (altijd) al, maar we horen het graag van u zelf. Het liefst in een overslaande stem. Deze drie, maar van deze drie het meest: wie u bent. Dit is geen oefening. Dat is het nooit. Trouwens, … Continue reading
Er lijkt een storing op de lijn te zijn. De manier waarop ze woorden uitspreekt, heeft wat weg van hoe je iemand neersteekt. Van een afstand is ze vooral kwaad om het feit dat haar haren niet in de krul blijven die ze er met haar vingers in draait. Voor straf verbuigt ze de puntjes. … Continue reading
We maakten veel slachtoffers. Erger dan voor de muffige tweedehandsdichter die met ons voor een horde rockabillies optrad, erger dan voor de lilipunker in Eindhoven, erger dan voor de organisatie die ons slaapplekken bood bij vrijwilligers thuis – veel erger dan dat waren wij voor Sean. Wat we deden was vrij simpel: we kwamen elke … Continue reading