De Schreeuwer kende onder de bedelaars geen gelijken. Hij gierde, kreunde, schreeuwde en huilde het uit van chronische pijn. Je hoorde hem al drie straten verwijderd van het plein, waar hij zich rond de poten van een bankje had geplooid. Pas als hij zacht jammerde, durfden mensen dichterbij te komen en geld in zijn gedeukte, grijze hoed te gooien. Maar het engst was hij, als hij helemaal stil was.
Mijn nieuwe column voor de ANS is beschikbaar in de gele bakken, uw favoriete Nijmeegse kroeg of supermarkt en natuurlijk online. De liefhebbers van PDF kunnen hier terecht. Een overzicht van mijn ANS-columns: klik!
Reacties
Reageren?