Hiep hiep projectje!

Op de afbeelding hiernaast staat de bundel die de werktitel Ik en mijn mensen draagt. Wat u ziet is hoe ik de eerste selectie heb geprobeerd te maken, geheel volgens het credo ‘lay it all out where you can look at it‘.

Het is een methode die werkt, voor mij dan toch. Als ik vastzit in een verhaal of in een gedicht, hang ik een printje boven mijn bureau en blijft het daar hangen tot ik zie wat er anders moet of tot het definitief in de papierbak verdwijnt. Het was dan ook helder dat ik zo ook de selectie voor de bundel zou maken.  Ik zag echter voornamelijk gedichten die zouden afvallen. Als het iets van flow en coherentie moest hebben, moesten een hoop gedichten eruit en een hoop nieuwe erin. Inmiddels is een bescheiden aantal gedichten in een plastic mapje opgeborgen en de rest verdwenen in de papierbak. Ik moet doorschrijven. Hetzelfde besluit had ik al genomen wat betreft dat andere project.

Nu het einde van het jaar, met al zijn winterdepressies en binnen zitten, nadert, bekruipt me toch het gevoel dat ik nog iets af moet krijgen. Wie mij kent, weet dat ik van projecten hou. Ik verdien er zelfs mijn geld mee, met projecten. De oplossing is dus simpel: hiep hiep, nieuw project!

Naast het idee dat er binnen afzienbare tijd weer eens wat uit mijn handen moet komen, wil ik wel even wat anders doen, dan gedichten en verhalen schrijven. Alan Moore schrijft in zijn Writing for comics:

Of course, it isn’t just the repetition of stylistic devices that one must vigilantly guard against, but also in more rarified story elements such as tone and content. If your stories are receiving praise for their somber, thoughtful tone then that is precisely the time at which you should consider something lightweight and stupid. If your terse crime-dramas are earning you acclaim,  then maybe you should try writing comedy, or historical documentary or a dumb superhero comic. As D.H. Lawrence once advised, we should immerse ourselves in the least desirable element, and then swim. If there is some genre or form or subject matter you have always avoided, it may be that it is there you will encounter the challenges and revelations that will advance you as a writer.

Hoewel het hier voornamelijk over inhoud en toon gaat, noemt Moore hier ook ‘form’. Op een manier heb ik altijd al iets hiermee gedaan: er zijn fases dat ik voornamelijk proza schrijf en fases dat ik vooral poëzie schrijf (fases die overigens grofweg correleren met respectievelijk zomer en winter). Ik heb altijd het idee gehad dat zo’n wisselteelt werkte: als ik vastzit met de gedichten, ga ik een tijdje uitsluitend proza schrijven om daarna met een fris hoofd en nieuwe ideeën weer naar de gedichten boven mijn bureau te kunnen kijken.

Dat is natuurlijk niet helemaal wat Moore bedoelt en het idee van een radicalere breuk en daarmee een pauze van zowel proza als poëzie spreekt me nu ook meer aan. Ik heb eigenlijk totaal geen behoefte om de komende tijd aan de dichtbundel of OAOA te werken. En dus is het nieuwe project: een scnenario.Voor een korte film, welteverstaan. U moet niet gaan denken dat ik nu een feature length actiefilm ga schrijven.

En dat is geheel nieuw voor mij. Oké, ik heb wel het een en ander gelezen over en aan scenario’s, maar op een hopeloos gefaalde poging drie jaar geleden, heb ik nog nooit geprobeerd een korte film te maken. Uiteraard ga ik niet ook nog proberen het ding zelf te verfilmen, maar het is spannend genoeg, temeer omdat dialoog niet zo mijn sterke punt is en dialoog nu eenmaal de kurk is waarop een scenario drijft.

Naast de breuk met de twee genres waarin ik normaal schrijf, wil ik ook de werkwijze compleet veranderen. Normaal gesproken stel ik geen harde deadlines voor mijn werk (op de columns na). Waar de breuk met genres tegemoet moet komen aan mijn wil om even iets anders te doen dan werken aan de twee bundels, moet de breuk in werkwijze de behoefte om iets concreets af te krijgen bevredigen.

Dus het plan: een scenario voor een korte film, binnen om en nabij twee weken. Ik wil dat het uiteindelijk ergens tussen de 20 en 30 minuten gaat duren, dus moet er een scenario komen van 20 tot 30 pagina’s. Ik heb vastgesteld dat ik zo’n dertien dagen lang per dag twee tot drie uur vrij kan maken voor dit project en dat komt neer op drie pagina’s per dag, plus een dag voorbereidingen en twee dagen voor revisies. Zo gezegd, zo gediggydaan. Hoop ik.

Geïnspireerd op deze post van Austin Kleon heb ik een afstreeplijstje gemaakt en ga ik ook proberen het proces enigszins te documenteren. Het is nu een soort weddenschap met mezelf geworden.Vandaag begin ik.

P.S.: Dit betekent niet dat u mij hoeft te gaan missen. Dat hoeft u sowieso niet, natuurlijk, maar voor de lezers van dit blog beloof ik plechtig dat ik nog de bekende eindejaarslijstjes en wellicht nog een nieuw gedicht ga posten. U hoort nog van ons.

About these ads

4 reacties op “Hiep hiep projectje!

  1. Pingback: It’s all gotta be non stop ad libbing… « De Nieuwe S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s