Lunch met Dunbar

Geld is een manier om de stand bij te houden. En als dat
het geval is, mijn vriend, spelen wij om te verliezen.
Winkelketens trekken engelen aan en dus zoeken we ze
daar om te vragen of we hun haar mogen kammen,
controleren op luizen.

We kregen geen kleedgeld, hadden krantenwijken en maar
weinig vrienden. En nu nog sparen we onze lunches bij elkaar
van gratis samples in supermarkten en als iemand durft
te zeggen dat we de koffieautomaat meer moeten delen,
vertellen we ze:

(1) Bij onze geboorte nam de dokter ons als eerste
in zijn armen. (2) We kregen geen borstvoeding en (3)
we kunnen ons geen bed herinneren waarin allebei
onze ouders sliepen. (4) Een gratis lunch bestaat niet.

Er is niet veel voor nodig om veel van ons zo te doen praten.

De links zijn op suggestie van Bert met Baard. U hoeft niet te klikken, wat mij betreft, het mag. In de titel ontbreekt er uiteraard zo’n digitale voetnoot: klik!