De bovenbuurman en ik zijn nooit vrienden geworden. Het eerste dat hij tegen mij zei was: ‘Het is mooi wonen hier.’ Hij riep het vanaf het balkon dat boven het terras hing van het appartement waar we rondgeleid werden. Vanaf daar ging het bergaf.
Ik zag hem pas weer toen hij rood aangelopen op de deur van dat appartement stond te bonken. Mijn muziek stond te hard. Het tweede dat mijn bovenbuurman tegen mij zei bestond uit een aaneenrijging van krachttermen die ik, al zou ik het willen, niet kan herhalen. Hij wilde niet kalmeren en ik vertelde hem dat ik niet met hem kon praten als hij me bleef uitschelden. ‘Ik ga niet kalmeren’, zei hij, waarop ik hem vertelde dat ons gesprek was afgelopen. Hij gooide daarop mijn deur in mijn gezicht.
De trouwe fans van dit weblog herkennen dit wellicht en ja hoor, de column van deze maand is min of meer een vervolg op dit bericht en een beetje ook op dit gedicht. Mijn leven is eigenlijk een soort van soapserie dus.
Maar goed. De nieuwe ANS is er! Hij ligt in de vertrouwde bakken, bij uw favoriete Nijmeegse kroeg/supermarkt en is natuurlijk ook (voor alle niet-Nijmegenaren) weer gewoon online te lezen. En een pdf is er ook. Leest allen!
Reacties
Nog geen reacties