Hieronder een overzicht van de recensies van ik en mijn mensen, van de nieuwste tot en met de oudste.
Uit het juryrapport van de C. Buddingh’-prijs:
Dennis Gaens portretteert zijn mensen met laconieke, zakelijke distantie:
Ik ken mijn mensen. Ik ben hier graag, maar er nooit helemaal bij. Ik mompel als ik echt iets meen en ik zou wat vaker willen schreeuwen
Gaens schreeuwt noch mompelt, maar hanteert een afgemeten, helder gearticuleerde stijl die vaak balanceert op de rand van het proza maar nooit zijn karakteristieke ritmische en melodische spanning verliest.
Zijn mensen vormen een bont gezelschap van eenlingen. De bindende factor is misschien hun afkeer van de bunkerachtige structuren waarin hun ouders en generatiegenoten zich hebben verschanst.
Ik en mijn mensen is een hecht georganiseerde, haast architectonische bundel, waarin het bouwen, cq. slopen, een doorlopend thema is: ‘Ik en mijn mensen, wij bouwen geen huizen meer / wij nemen intrek.’ Onder het oppervlak van deze teksten smeult een ingehouden woede die zich kan ontladen in soms grimmige, soms surrealistische humor: ‘Er zijn dingen die je in huis laat staan, als je een sloopkogel inhuurt.’ Ook het gedicht ‘Bij wijze van belofte’ eindigt met dreigende woorden: ‘Uw hoge gebouwen maken ons langzaam, / ons langzaam wordt loom en ons loom / wordt luidruchtig, ooit.’
Of die revolte er inderdaad van komt, ligt waarschijnlijk buiten de poëzie, maar de andere belofte die Dennis Gaens de lezer doet: ‘Zoek me op: / ik heb verhalen’, heeft hij in Ik en mijn mensen alvast op overtuigende wijze ingelost.
Piet Gerbrandy in de Groene Amsterdammer
Thomas Möhlmann in Awater:
Noordhollands Dagblad:
Willem Thies op de Contrabas (en op PZR, maar die hebben geen deeplinks)
Erik Lindner in de Groene Amsterdammer.
Hoi Dennis!
Geplaatst door Jop | 12 november, 2010, 23:12Hoi Jop!
Geplaatst door Dennis Gaens | 14 november, 2010, 09:59