We praten weinig, maar drinken des te meer. We kijken voornamelijk naar het water. Als we al iets zeggen, is het langzaam en in een lagere stem dan gewoonlijk. De gedachten die we hier hebben, zijn zo lang dat het ons tijd kost ze te formuleren en vaak vergeten we de volgorde nog als we eenmaal met uitspreken van de zin begonnen zijn.

Nummer zeven alweer. Het is bijna voorbij, maar nu is het maart en maart brengt een nieuwe ANS en een nieuwe ANS brengt een nieuwe column. Wederom bij uw favoriete Nijmeegse kroeg of supermarkt op te halen of gewoon op de universiteit. Online leest u hier en een pdf is er ook. Als u die downloadt vindt u ook onderstaand bericht terug. Gék op ANS.

Over de tweede editie van het tijdschrift:

Das spacemag #2 befasst sich mit einem multiurbanen Phänomen allgegenwärtiger Stadtproduktion. Gaffa Urbanismus ist ein gesellschaftsrelevantes Thema, das parallel zu konventionellen Stadtentwicklungsprozessen verläuft. Im Vordergrund steht dabei die Aneignung und Mitgestaltung der Stadt.

Das Heft präsentiert eine Zusammenstellung von unterschiedlichen Denk- und Handlungsweisen zum Gaffa Urbanismus. Es spiegelt dabei urbanistische, architektonische und ökonomische Sichtweisen ebenso wider wie künstlerische Positionen und persönliche Geschichten.

Gisteren werd het nummer in Hamburg gepresenteerd, waarbij de omslagen ter plekke van gekleurde tape werden voorzien. Het resultaat mag er zijn:

Ik ga een tent opzetten voor de brievenbus.

Hieronder een aantal voorbeeldpagina’s, waaronder de beginpagina van mijn verhaal.

(klik voor vergroting)

Word travels. Zelfs naar Almelo, waar El Joppo inmiddels met zijn twee mooie meisjes en kat Mingus resideert. En tussen het spelen met en verschonen van prinses Mila in, maakt hij nog muziek. (Wees dus gerust, Willem.) En zo arriveerde er vandaag een cadeautje: Gerrit Komrij met Let them eat cake in de Deep Sleep Remix. De groeten uit Almelo!

Voor de nieuwelingen onder u: hier vindt u twee eerdere ontmoetingen tussen Jops melodieën en mijn teksten.

“Je moet me echt tegenhouden als ik ga zeveren”, zei ik nog.

Hier.

Aanstaande donderdag is er een tweede presentatie, in Perdu, waar ik ook een gedicht uit de bundel zal voorlezen. Het belooft een mooie avond te worden, gezien de line-up: onder anderen Hedwig Selles, Ellen van de Corput, Yerna van den Driessche, Sylvie Marie, Lieke Marsman, Ellen Deckwitz en Vicky Francken geven acte de présence. Ik ben blij dat ik tussen deze mensen mag staan.

Entree is voor nada. Reserveren wordt aangeraden en kan dan ook, bij Perdu.

Voor wie niet kan, maar wel een bundel wil, zijn hier de cursieve gegevens:
Nog een lente, Uitgeverij P, ISBN: 978-90-77757-00-0 (Prijs: € 17,50 136 blz.)

P.S.: Waarschijnlijk lees ik deze:

Na een korte onderbreking, omwille van verhuizingen, verjaardagen, werk en wedstrijden, is de wind weer opgestoken. Nummer 5. Meer.

Inmiddels is het februari, dus ligt er alweer een kleine week een nieuwe ANS in de bakken. Uiteraard weer met een nieuwe column, hier online te lezen, voor niet-Nijmegenaren en ander tuig. Bij dezen ook mijn excuses aan de redactie die ik niets verteld had van mijn prijs.

Op naar de volgende!

Ik stuurde twee gedichten in naar de wedstrijd. Met eentje won ik een prijs. Een cheque van 500 euro die mijn vriendin en ik op de achterbank van onze Renault 19 uit ‘89 terug naar Nijmegen reden en tegen de kapstok zetten. Ik zette voor de zekerheid alle asbakken aan de kant.

Vanochtend belde Omroep Gelderland. Vanochtend belde de Gelderlander. Vanochtend belde De Wereld Draait Door. DWDD wilde weten wat ik wilde zeggen in de uitzending. Ik wist dat nog niet: ik was nog niet helemaal wakker.

De jongen van Omroep Gelderland vroeg me wat ik ervan vond dat Gerrit Komrij mijn gedicht zo lovend besprak. Ik zei dat ik, toen het vorige week op de radio was geweest, naar al mijn vrienden had gestuurd, zo trots… “Die vraag doen we even opnieuw.”, zei hij, “Het zou leuk zijn als je dat er niet bij zegt van vorige week, dan doen we net alsof dat fragment van gisteren was.” Hij stelde de vraag opnieuw. Ik noemde Gerrit Komrij ‘de papa van de poëzie.’ Dat vond de jongen leuk.

De man van DWDD belde om te vragen of het ook goed was als het item korter werd. Of ik dan nog naar Amsterdam kwam. ‘Ik zit al in de trein.’, zei ik. ‘En als je dan gevraagd wordt om de leukste zin uit je gedicht voor te lezen, of het mooiste woord, kun je daar dan antwoord op geven?’ Ik beloofde dat ik dat kon. Door mijn koptelefoon zong Why? “Billy the kid did what he did and he died.” Ik wou dat dat mijn zin was.

Achter het centraal station wachtte ik op de taxi. Er stopte een taxi. De chauffeur schreef ‘DWDD’ op zijn clipbord en kwakte dat tegen het raam. Ik klopte en deed het portier open en voordat ik kon vragen of dit mijn taxi was, zei de man: “Achterin.” Ik vroeg: “Dennis Gaens?” – de eerste keer in mijn leven dat ik mijn eigen naam als vraag gebruikte – en hij wees alleen op een briefje waar mijn naam op stond. Dat ene woord bleef alles wat hij tegen mij zei. De man had het te druk met mailen en rijden. Dat is ook best moeilijk tegelijkertijd, in Amsterdam. We sloegen linksaf waar volgens het bord de afslag voor Artis was. Ik vond dat een mooi idee.

Ik stond niet op de lijst. Het was de verkeerde lijst. Waarom zei ik dan ook niet dat ik in de uitzending zat?
“Het kan zijn, dat jullie helemaal niet aan het woord komen. Dat kan gebeuren.”, zei Karel, de DWDD-redacteur die van poëzie houdt. “En welke zin ga je doen, als het lukt?” Hij vond het een goede zin.

“JD Salinger is dood.” Dat zei Prem. De turing top 3 begon meteen over Nine Stories. En over: A perfect day for banafish. We souffleerden Matthijs die later in de uitzending deed alsof dat een boek was. En overigens een aardige, aardige man is. Laat ik wel even eerlijk zijn.

DWDD.

Ik dronk nog wat biertjes met Komrij. Ik vertelde hem dat ik hem de ‘papa van de poëzie’ had genoemd, per ongeluk. En sorry.

Toen zei mijn telefoon dat er een storing was op mijn traject. “Nadere informatie volgt.” Ik vroeg of iemand me naar het station kon brengen en vertelde van de storing. Toen werd er een taxi gebeld, niet voor naar het station, maar naar Nijmegen.

Ik stapte, overtuigd dat het een conventie was, achter in. Toen de taxichauffeur de bijrijdersstoel naar voren schoof besefte ik dat ik me vergist had. En we hebben gepraat tot aan mijn huis. Ik leerde dat er geen greintje kwaad in Herman Brood zat. “Ik heb hem letterlijk en figuurlijk een meisje uit de taxi zien duwen, omdat hij ‘s ochtends zijn kinderen naar school moest brengen. En hij stond er hoor, om acht uur. En als hij eens geen geld had, dan kon je dat de volgende dag halen. En dan kreeg je het, ruime fooi.” Benny Neyman was een klootzak, leerde ik ook. Ergens wist ik dat al.

“Je zag er bleek uit, op TV.”, zei mijn lief. Ik ga naar bed.

Bedankt voor alle bloemen. Meer nieuws over de kietelclub volgt.

[Update: de mediasectie is bijgewerkt met  Turing-parafernalia]
[Update 2: Volgens mijn moeder mag ik over de doden niets dan goeds zeggen. Bij dezen mijn excuses aan alle Neymanfans.]

De wind bracht Bert en mij naar het verre westfriese Amsterdam, door de deuren het redactiekantoor van Vice Magazine in. Nu waaien wij daar. ‘Le bain’ is toch een beetje als een eerste date; het was de eerste in de serie. Nieuwe afleveringen volgen, beloofd.

Ze had nog meer ideeën,
maar ik vergeet dingen,
niet zelden met opzet.

Ik herinner me wel dat ik ooit zei:
“Dit is geen maatregel, dit is je
moeder. Dus toon wat respect.”

Of: “We moeten groeten doen. En
waarschijnlijk de boodschappen.”

In ieder geval: “Je bent thuis.”
Maar dat geloofde ze niet.