Voor de eerste Entre-Nous waren Gerard Koek en ik gevraagd. Wij nodigden Karin van Pinxteren en Toni van Tiel uit. Samen werkten we twee weken lang aan nieuw werk rondom het thema ‘huis/re/gels’. Dat werk hebben we gebundeld in een boek, waarvan het omslag uit twee stukken vinylvloer bestaat.

In totaal maakten we 75 (genummerde) exemplaren van het boek en verspreidden die over de vloer van het Besiendershuis. Afgelopen zondag werd het boek gepresenteerd in het besiendershuis zelf, waarbij bezoekers hun eigen stukje vloer mochten kopen.

Gerard Koek is vertegenwoordigd met zijn ‘Words’ en ‘Fotosculpturen’ die een directe ingreep op het huis zelf zijn. Toni van Tiel maakte bijzonder voorstellen voor buitenkunst met ‘Une petite zone de turbulences’ en zijn ‘Tweetsculptures’. Karin van Pinxteren puzzelt met ‘Parlofoniegotiek’ over vijf eeuwen fluisterliefde voor en achter de zijdeur van het Besiendershuis. (Scroll naar beneden voor foto’s.)

Zelf schreef ik een verhaal over Dave uit schering en inslag en zijn onvermogen een eigen thuis op te bouwen. Daarnaast stelde ik 23 vuistregels op (waarvan één ongeschreven), die op verschillende wijze worden toegelicht. Hieronder regel 18 met toelichting.

18. Wanneer je een schaafwond oploopt, blijf die dan systematisch openkrabben. Hoe trager de genezing, hoe grondiger zij is. Dit mag bij hoge uitzondering ook metaforisch geïnterpreteerd worden.

1. Toen ik opstond, zag ik dat mijn broek rood kleurde ter hoogte van mijn knie. Iets daaronder was de broek gescheurd, in twee richtingen: een brede horizontale scheur, gekruist door een kleinere verticale. Ik was niet bijzonder hard, maar vooral bijzonder lomp gevallen. Mijn stuur was omgeslagen, mijn fiets was omgeklapt – mijn knie had de klap opgevangen. Mijn knie moest die avond op een kussen, mijn broek ging naar de moeder van Kim.

2. “Niet pulken,” riep Kim, “dat mag nog lang niet.”

3. Ik liep een paar dagen met een gaasje over mijn knie, omdat de wond niet dicht wilde gaan. Elke ochtend onder de douche weekte ik het gaasje los. Ik liep raar.

4. Dorus, die bijna huisarts is, zei: “De meeste knietraumata zijn binnen zes weken verdwenen. Daarom zijn we restrictief met het doen van uitgebreide diagnostiek.” “Restrictief,” vroeg Willem, “betekent dat dat jullie er niks aan doen?”

5. “Die scheur is erger geworden omdat Kim hem gewassen heeft,” zei Kims moeder. “Of jij. Ik weet niet wie hem gewassen heeft.” Ik zei: “Sorry.”

6. “Zo geneest het natuurlijk nooit,” zei Kim toen ze de keuken uitkwam en zag hoe ik betrapt mijn broek over mijn knie trok. Ik zei: “Sorry.”

7. De moeder van Kim belde om te vragen wat ik met die broek wilde. Ze zei dat ik twee opties had. Ze kon er een lapje voor naaien met een print van leestekens en cijfers erop. Of ze kon het heel dik dichtstikken. Ik koos voor dat laatste.

8. Na vier weken kocht ik een nieuwe broek, hetzelfde model in een andere kleur. “Mooie kleur,” zei Kim. Toen Kim in al in bed lag, krabde ik op de badkamer het korstje open. Er kwam meer bloed uit dan ik had verwacht. Het drupte op de vloer. Ik vloekte. Kim riep: “Wat is er?” Ik deed alsof ik dat niet hoorde en veegde met wc-papier het bloed op. Toen ik met een gaasje over mijn knie in bed kroop, zuchtte Kim: “Geen wonder dat jij overal littekens hebt.”

9. Op het feestje van Kims zusje droeg ik mijn nieuwe broek. Ik liep inmiddels weer normaal. Kims moeder had mijn gerepareerde broek daar achtergelaten. Onder de knie zat een dikke laag stiksel. In twee richtingen.

10. Toen ik de broek weer aantrok, krabde het stiksel mijn wondje open. Kim was er niet bij. Ik glimlachte.

Het boek huis/re/gels is nog beperkt verkrijgbaar. Ik heb 8 exemplaren voor de verkoop, €12,50 incl. verzendkosten. Mail naar huisregels [at] denieuwes.com. 

Foto’s: Karin van Pinxteren en Jan-Wieger van den Berg.

(…) een vluchtig en toch scherp portret van een groep jonge mensen die zich hebben verzameld  bij de oprit naar de overmijdelijk snelweg. Een vriendengroep, die met de kont tegen de krib leeft, in de geest van Titaantjes, de Vfjftigers, A Clockwork Orange, de Maximalen en Trainspotting. Je zou het Young Urban Poetry kunnen noemen. Wat vooral telt is dat Gaens (1982) zich nog niet wil vastpinnen. Dat hij bewust kiest voor de twijfel tussen afhaken en invoegen.

Daarnaast verschenen er recensies op cultuurbewust – “Schering en Inslag vertelt een boeiender verhaal dan menig roman” – en op Cutting Edge:

Vrienden die elkaar verlaten, vormt Dennis Gaens’ uitgangspunt voor ‘schering en inslag’ – een soort novelle vermomd als gedichtenbundel. (…) jawel, van draad over schering naar inslag tot stof vormt deze gedichtenbundel een ingenieus weefproces.

Tot zover. Joeri is er blij mee. Dat zie je zo.

Vijf jaar geleden schreef ik een ongevraagd advies over Buddy Wakefield. Dat (niet al te goed geschreven) stuk sluit ik af met: “Ik heb het gevoel dat Wakefield erg veel invloed gaat hebben op wat er van mij gaat komen de komende weken, maanden, whatever.” Dat bleek een grove onderschatting.

Zonder Buddy Wakefield hadden mijn bundels er anders uitgezien. Of waren ze er misschien wel niet geweest. In de laatste versies van het manuscript dat ik en mijn mensen zou worden miste er volgens mij nog iets, een gedicht. Hoe dat eruit moest gaan zien wist ik niet, maar dat mijn ‘Human the death dance‘ moest worden wist ik wel. Ik ben dat gedicht toen uit mijn hoofd gaan leren en niet veel later schreef ik de laatste versie van ‘De Kolchoz II‘. Volgens mijn redacteur was dat het gedicht ‘the rug that ties the room together.’

Wat betreft schering en inslag: de hele toon van die bundel was anders geweest, grimmiger wellicht, zonder ‘We were emergencies’ van Buddy Wakefield (zie helemaal onderaan dit bericht). Een citaat uit dat gedicht is dan ook het motto van de bundel:

We were never tragedies.
We were emergencies.
You call 9 – 1 – 1.
Tell them I’m havin’ a fantastic time.

Komende zondag sluit Festival Mooie Woorden af met een programma over helden en idolen. Ik ben gevraagd om werk van mezelf en van Wakefield voor te dragen. Ik maakte daarvoor een vertaling van ‘We were emergencies’, maar besloot om toch het origineel voor te lezen. Wakefield werkt nou eenmaal beter in zijn eigen taal. Ondanks dat:

Wij waren noodgevallen

Luister,
we kunnen om het even wat in de mist stoppen
en het op een spook laten lijken.
Maar laten we vanavond
geen tragedies worden.
We zijn geen uitvaartcentra
met gastanks voor onze ramen,
zijn geen begraafplaatsen.
Begraafplaatsen zijn gewoon de manier waarop de aarde niet laat gaan.
Laat het gaan.

Laten we vanavond,
onze polsen zo ver naar achteren draaien
dat de scheermesjes in onze potloodpunten
geen goede hoek op al die schoonheid binnenin vinden.
Ga dit aan
met je vliegtuigonderdelen.
Ga vooruit
en spreek mij na met heel je hart:

“Je hoeft me niet langer zo hard te naaien als ik mezelf heb gehaat.”

Bedrijf de liefde met me
alsof je weet dat ik beter ben dan het ergste dat ik ooit heb gedaan.
Rustig aan,
dit is nieuw voor me.
Maar ik heb zowat elke stad vanaf een dakrand bekeken,
zonder te springen.
Ik heb begrepen,

dat de maan niet vol hoeft te zijn om ervan te houden.
Dat we geen tragedies zijn,
die daaronder strandden.
En als onze harten
echt zouden breken
elke keer als we de liefde verliezen,
zou ik je inmiddels confetti kunnen aanbieden.

Maar harten breken niet,
weet je?
Ze kneuzen en genezen.
Wij zijn nooit tragedies geweest.
Wij waren noodgevallen.
Bel 1-1-2
en vertel ze dat ik de tijd van mijn leven heb.

Hij heeft geluk gehad. Maar dat zou ik graag recht willen zetten. Hieronder die paar woorden.

Vorige week ben ik drie keer geïnterviewd over mijn afscheid van het stadsdichterschap. In die interviews zei ik steevast ‘we’. Dat was geen bewuste keuze, zo voelt het gewoon.

Ik zie ons daar nog zitten, ruim twee jaar geleden, bij een vuurkorf. Ik was net gevraagd of ik stadsdichter wilde worden en vertelde over mijn bedenkingen, dat het stadsdichterschap zoals het er nu lag eigenlijk niets voor mij was. Joeri zei toen: “Daarom moet je het juist doen. Dan gaan we er gewoon iets vets van maken.” Die ‘we’ is sindsdien niet uit dat stadsdichterschap verdwenen: waar mogelijk sleepte ik Joeri erbij.

Hij maakte de postkaarten, posters, stickers, magneten en bouwplaat op. Samen met Joeri hing ik 400 posters op de Waalbrug: 2200 nietjes, 4 uur werk. Binnen 20 minuten waren ze de volgende dag verwijderd. Voor geen van de dingen die we deden, vroegen we immers vergunningen aan.

En nu zit het erop. Ook Joeri van Putten zwaait af. Laatst zaten we samen in de kroeg om er op te proosten. Het was leuk, maar het was een hoop werk.

“Maar dat betekent niet dat we geen projecten meer samen kunnen doen.” zei Joeri. Daarop proostten we een tweede keer.

Eind januari verschijnt mijn tweede bundel, schering en inslag, waar Joeri de cover voor maakte. Als je de verschillende omslagontwerpen bekijkt, kun je goed zien hoe Joeri en ik samenwerken.

Ik moet altijd denken aan een citaat van Chuck Palahniuk als ik Joeri’s eerste ontwerpen krijg:

Twenty years ago, a friend and I walked around downtown Portland at Christmas. The big department stores: Meier and Frank… Fredrick and Nelson… Nordstroms… their big display windows each held a simple, pretty scene: a mannequin wearing clothes or a perfume bottle sitting in fake snow. But the windows at the J.J. Newberry’s store, damn, they were crammed with dolls and tinsel and spatulas and screwdriver sets and pillows, vacuum cleaners, plastic hangers, gerbils, silk flowers, candy – you get the point. Each of the hundreds of different objects was priced with a faded circle of red cardboard. And walking past, my friend, Laurie, took a long look and said, “Their window-dressing philosophy must be: ‘If the window doesn’t look quite right – put more in’.”

Joeri is die gast die er altijd meer instopt. Er zijn keren geweest dat ik hem een beetje moest terugfluiten, maar beter dat dan vooruitbranden. Wat kan ik erover zeggen? De man maakt graag uren. En zonder die uren was mijn stadsdichterschap niet geweest wat het was. Dus als u hem ziet, geef hem een applaus. Hij ziet er ongeveer zo uit, maar dan met een snor:

De nieuwe kutgitaar bevat bijdragen van Chris van Meulebrouck, Maartje Wortel, Brenda Bosma, Frits Prisse, Oscar Wyers, Jan Willem Sterenborg, Dennis Gaens, Elske van Lonkhuyzen, Johan Roos, Toni van Tiel, Martijn Brugman, Daan Doesborgh, Iris Deppe, Vincent Zegveld en Marc van der Holst.

Op de voorkant staat een panda. In het zakje zit een stuk zoethout. Te bestellen door te mailen naar kutgitaar [at] gmail.com.

Mijn bijdrage bestaat naast een Lomopoem uit het gedicht De Eilanders. Dat gedicht komt in licht gewijzigde vorm ook in schering en inslag. Maar deze oerversie van het gedicht blijft dus bewaard in #5 en hieronder.

DE EILANDERS

Het lag aan de paarden die jij wilde aanraken
terwijl ze net te ver weg waren. Het lag aan
de tegenwind die in ons hoofd was gaan zitten.
Het lag aan de schapen of aan de juttersbitter.

Of het was hoe we erachter kwamen dat we allebei
beloftes sparen, hoe hard alles gaat als we elkaar loslaten,
dat we langzaam aan de weg naar huis vergaten,
dat de golven naar ons uithaalden.

Maar jij ziet de dingen graag los van elkaar,
waar ik altijd in alles de samenhang zoek.

Ik was de laatste die van het water wegliep die avond,
halverwege stond de paal waar we op de heenweg
langs waren gekomen. Heel even dacht ik dat jij het was.
Ik had daar graag met jou gestaan, door je haren gestreken,
naar het water gekeken en je verteld:

“Dit is niet het einde van de wereld.
Dit is het strand.”

In poëtische snapshots vertelt Gaens het verhaal van Luuk, Lotte, Dani, Dave en de ik-figuur. Hij weeft hun levens aaneen als draden in een weefgetouw. De vooren de achterkant. Met schering en inslag.

We lezen hoe Luuk voorgoed vertrekt, terwijl Dave niet vooruit te branden is. En over Lotte, die kraanwater uit maatbekers drinkt en haar telefoonnummer te vaak aan de verkeerde mensen geeft. Het is ook het verhaal van Dani, die niet anders kan dan dansen en van wat er gebeurt als ze dat niet meer kan. In het midden van alles staat een ik-verteller die het allemaal probeert te duiden.

U begrijpt vast dat het hier zo rustig was, de laatste tijd. Wat niet wil zeggen dat ik niets heb gedaan. Zo kunt u een eerste gedicht, over Dani, uit de bundel lezen op de website van Tzum. Een tweede gedicht over Dani vindt u in de ELLE van deze maand. In de nieuwe Das Magazin staat een gedicht dat nog ter opname in de bundel in overweging is. En tenslotte kunt u ook een column die ik tijdens het vijftigste filosofisch café Nijmegen heb uitgesproken hier nalezen.

U ziet: ik publiceer me te pletter.

JE KUNT DE TIJD NIET DODEN,
HOOGUIT IN ELKAAR SLAAN

“Dit is ook ons uitzicht,” zei je en je had gelijk.
We zouden er de tijd voor nemen
en snel een beetje.

Jij plaatste schakelaars waar
daarvoor alleen draden lagen
(ik deed iets met je haren).

Daarna zette je de knoppen om
en ineens was alles verlicht
(en extreem dichtbij).

We verkozen telefooncamera’s boven spiegels,
maakten foto’s – voorzien van coördinaten –
waar we van onder de indruk waren. Ik zei:
“Alles is locatie.”

Jij zat in mijn hoofd, ik lag op jouw tong.

Je kunt een briefje van vijfentwintig geen twintig keer opvouwen

Precies een week geleden vroeg Willem me naar mijn ‘insteek’ voor deze speech. Insteek. Dat had ik niet. Ik heb bij mijn weten nog nooit een insteek gehad.

“Misschien moeten we dat even afstemmen.”, zei Willem. “Ga je iets met haar weblog doen?”
“Nee, misschien wel iets met sms-jes.”, zei ik.
“Dat is toch ook van haar weblog?”
“Oja.”
“We zullen wel veel dezelfde dingen zeggen.”, zei Willem.

Uitgaande sms, naar Kim, 16 september, 21u23:
Willem vroeg me vandaag naar mijn insteek voor de speech. Alsof ik ooit zoiets heb als een ‘insteek.’
Inkomende sms, van Kim, 21u24:
Die sms-jes, dat is toch een insteek?
Uitgaande sms, 21u24:
Dat is geen insteek, dat is een einde.
Uitgaande sms, 21u26:
Wat daarvoor moet komen valt me zwaar.
Inkomende sms, 21u26:
Ok, ik wist niet dat je daarmee ging eindigen. Het lijkt me verschrikkelijk moeilijk.

Altijd als ik het moeilijk begin te vinden en ga twijfelen, ga ik mensen citeren.

Of mijn tekst nummeren.

2.
Ik weet niet meer precies hoe ik Hanneke heb leren kennen. Ik volgde haar blog – waar we (zo leerde ik later) Jenneke Harings eeuwig dankbaar voor mogen zijn. Ik was vrij snel fan. En ontzettend blij dat zo’n goede schrijfster gewoon woonde in de stad die ik als nieuwe thuis had gekozen.
Niet lang daarna deden we een eentweetje met wedstrijden winnen. Hanneke won in 2004 de Nijmeegse voorronde van Write Now, ik in 2005 (Hanneke zat toen in de jury). Ik won vervolgens in 2006 de Lowlands-schrijfwedstrijd, Hanneke in 2007. Als mensen dan vroegen waar Hanneke en ik elkaar van kenden zeiden we: “O, wij winnen om beurten wedstrijden.”

3.
Een jaar nadat Hanneke de Lowlands-wedstrijd had gewonnen, wilde ze een boekje maken. Met mij en Willem. Dat leek haar wel gezellig. En dat was het. Het boek moest in 2008 verschijnen, omdat Hanneke iets met het cijfer acht had. Het Nieuwe Zwart verscheen uiteindelijk in 2009, maar Hanneke had de uitgever overgehaald om er 2008/2009 in te zetten. Dat lukt je alleen als je Hanneke Hendrix bent.

4.
Uitgaande sms, naar Willem, 16 september, 22u11:
Was Het Nieuwe Zwart al uit toen we op die Gentse Feesten voordroegen?
Uitgaande sms, naar Willem, 17 september, 16u20:
Was Het Nieuwe Zwart al uit toen we op die Gentse Feesten voordroegen?
Inkomende sms, van Willem, 17 september, 16u28:
Erna denk ik. De foto’s op facebook stammen uit 2010. Al was het er een jaar voor, dan was het toch na het nieuwe zwart. Ga je fijn over die autorit schrijven?

5.
De eerste en enige echte keer dat ik ruzie had met Hanneke was vlak nadat Het Nieuwe Zwart uit was. Het was in Gent. We moesten daar voordragen op de Gentse Feesten. Willem reed. Op de heenweg maakte ik een foto van mij en Hanneke. Je ziet mij vanaf de achterbank over Hannekes stoel leunen. Ik kijk zo blij als een tiener. Hanneke kijkt als iemand die een blije tiener achter zich heeft. Ze lacht en kijkt uit het raam. Het is mijn favoriete foto van ons tweeën.

Op de terugweg hadden we ruzie. Hanneke en ik zwegen heel hard naar elkaar. Willem reed.

6.
Misschien weer een jaar later wilde Hanneke aan een roman beginnen. Of ik mee wilde lezen.
Nu heb ik nooit het idee gehad dat ik iets zinnigs over Hannekes proza kan zeggen (waarvan akte), omdat ik simpelweg fan ben. En het boek in kwestie zou ook nog eens over de Hooiman gaan. Met de Hooiman was Hanneke gelukt waar ik vandaag nog jaloers op ben: het scheppen van een onvergetelijk personage, een personage dat je gaat beschouwen als iemand die je kent, een vriend misschien, een personage waar je aan blijft denken.

Kortom: Ik was er een beetje bang voor. Maar we spraken een paar keer af, zoals het een Nijmeegse schrijver betaamt in de Blaauwe Hand. Hanneke had altijd veel tekst en nog meer twijfels. Ik kon alleen maar zeggen dat ik het fantastisch vond.

Het enige kritische wat ik me herinner gezegd te hebben is: “Hanneke, je kunt een briefje van vijfentwintig gulden [want Hanneke schreef over guldens] niet twintig keer opvouwen.” Daarop haalden we allebei een biljet uit onze portemonnee en bleek dat inderdaad niet te kunnen.

Niet lang daarna mailde Hanneke niet meer. Op Oranjepop, een half jaar later, vroeg ik haar of ze nog aan de roman bezig was. Ze vertrouwde me toe dat ze aan iets anders was begonnen, een nieuwe roman. Dat mocht ik tegen niemand zeggen. Ze glunderde zoals ik haar zelden had zien glunderen.

7.
Op Oerol dit jaar sprak ik met Hanneke over onze eerste en enige echte ruzie. We wisten allebei niet waar die ook alweer over ging. Hanneke zei dat ze me echt haatte op dat moment. Ik weet zeker dat ze, terwijl ze dat zei, haar tenen kromde. Ik deed dat ook.

8.
Dingen die me aan Hanneke doen denken: schrijfwedstrijden, sms-jes, slechte familiefoto’s, slechte trouwfoto’s, slechte foto’s in het algemeen, slechte reclames, lachen om mensen die het overduidelijk niet hebben begrepen, lachen om mensen die niet kunnen lachen om zichzelf, schemerlampen, theeservies, vinyl, The Smiths, oude films, guldens, sarcasme, het goede soort cynisme, Joni Mitchell, mooie mensen, mooi proza, onvergetelijke personages en het cijfer 8.

9.
Tijdens de Affaire zaten Hanneke en ik bij de Baardwaard. We spraken over haar boek, over alles dat er gebeurd was sinds Het Nieuwe Zwart. “Iedereen vliegt uit.” zei ik. En ik vond dat dat klonk als iets wat Hanneke had kunnen zeggen. Hanneke zei: “Hoezo?” En even daarna: “Maar we blijven wel allemaal hier hoor.”

10.
Uitgaande sms, naar Hanneke, 11 september, 00u37:
Ik woon dus nu tegenover de kluis, waar mensen luidruchtig praten. En ik weet zeker dat net iemand zei: “…van Hanneke Hendrix.” Waarop iemand anders zei: “Hanneke Hendrix?”. Het wordt een bestseller, meisje. Of een cult hit. Win/win-situatie.
Inkomende sms, van Hannke, 00u38: Ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo [99 O’s]
Inkomende sms, 00u38:
(Dat moet afdeling Take Two zijn geweest.)
Uitgaande sms, 00u40:
Maakt geen fuck uit wie het was. Nu hoor ik het weer.
Inkomende sms, 00u40:
Watdanwatdanwatdan?
Uitgaande sms, 00u40:
Het woord ‘boek’, gevolgd door ‘hanneke’.
Inkomende sms, 00u40:
*slaat wijn naar achter*
Inkomende sms, 00u41:
Zeg wil je echt niet nu al je boek?
Uitgaande sms, 00u41:
Ja eigenlijk wel, maar ik vind het ook wel mooi de enige verjaardagen-maagd op dat feestje te zijn. Ik laat het je weten.
Uitgaande sms, 00u41:
Ah nee. Ik hoorde nu de titel. Haha.
Inkomende sms, 00u41:
Nee echt?
Inkomende sms, 00u41:
Ik slaap er slecht van
Inkomende sms, 00u42:
Gek hoor
Inkomende sms, 00u42:
Dat debuteren.
Uitgaande sms, 00u44:
Ja, het is een hel. Maar wat een fantastische hel.
Inkomende sms, 00u44:
Is
Inkomende sms, 00u44:
Is

11.
Hanneke. Ik ben heel erg benieuwd naar je boek, maar ik heb er geen seconde aan getwijfeld dat het fantastisch gaat zijn. Ik wist ook dat, als ik het al gelezen had, ik er waarschijnlijk weer geen zinnig woord over had kunnen zeggen. Behalve iets met heel veel o’s. Ik ben nog steeds fan. Dus ik zeg liever iets over de auter en dat ik vreselijk trots op je ben. En ik ben blij dat je blijft. Proost.

En er is de-Affaire, waar de muziek, de sfeer en het eten goed zijn en bovendien ongeveer iedereen die je kent te vinden is. (Een groot Cheers-gehalte, eigenlijk, als ik er zo over nadenk.)

Mijn debuutbundel opende met het gedicht het meisje dat de blues nog zingt. Een niet onbelangrijk deel van de beelden in dat gedicht schreef ik drie jaar geleden tijdens de-Affaire in mijn notitieboek, samen met nog een dozijn aantekeningen die niet in het uiteindelijke gedicht pasten. Bijvoorbeeld dat iedereen op oude sneakers loopt bij festivals of dat gevoel gewoon rond te lopen en altijd terecht te komen.

Die beelden lagen ten grondslag aan het gedicht dat ik dit jaar voor de-Affaire schreef. Het staat gedrukt op de achterkant van de blokkenschema’s. Arne, eindbaas promotie en pr, mailde me een paar weken terug: de oplage is 10.000. Dat is dan mijn hoogste oplage ooit.

Afgelopen vrijdag was er een bijeenkomst in het Valkhofpark voor de vrijwilligers van de-Affaire. Arne had gevraagd of ik daar iets voor half negen kon zijn. Ik was er één minuut voor half negen. Arne zei: “Het loopt een beetje uit.” En terloops: “Je gedicht staat trouwens ook op die lichttorens.”

Uiteindelijk werd het na tienen voordat ik het gedicht aan de vrijwilligers ten gehore zou brengen. Dat was oké. Ik keek naar het lege terrein en zag me daar zelf alweer rondlopen, vermoeid maar tevreden. Ik kletste met vrijwilligers, medewerkers en oude bekenden, rookte de ene na de andere sigaret en ging uiteindelijk op een picknicktafel staan die ik zelf mee had opgezet.

Toen ik naar de Ooij verhuisde was één van de voordelen die ik daarin zag: “Nu hoef ik in de zomer niet de stad door om bij de-Affaire te komen.” Dat is nog steeds een van de eerste dingen die ik mensen vertel als het gaat over waar ik woon.

Ik heb veel van mijn favoriete bands gezien op de-Affaire, nog meer van mijn favoriete bands daar ontdekt. Ik heb er ruzies gehad en vrienden gemaakt. Ik kom er graag.
Het wordt weer goed dit jaar. En dat komt mede door deze troep mensen:

P.S.: Overdag ben ik vanaf morgen op Habana te vinden, het kleine zusje van de-Affaire, waar we met Waai live zines maken. ‘s Avonds uiteraard dicht op de podia en nog later op een kruk bij de Baardwaard.

P.P.S.: Ja, dit is een stadsgedicht in het Engels. Die zomerfeesten zijn een internationaal ding. Na een bouwplaat, een gedicht over Arnhem en een stiftgedicht als stadsgedicht moet dat wel kunnen, lijkt me zo.

P.P.P.S.: De Affaire in Beeld maakte een mini-docu over ‘mijn vierdaagse’:

Bij dit gedicht los ik dan eindelijk mijn belofte in: volledig gelegenheidloos, dit.

Een aanleiding is er wel. Een tijd terug zat ik op een donderdagnacht in de laatste trein van Utrecht naar Nijmegen te praten met een niet nader genoemde medewerker van het KCG. We spraken over ideeën die ik nog wilde realiseren voordat ik stadsdichter af was en uit het niets zei hij:

“Weet je waar jij eens een stadsgedicht over moet schrijven?”

Hij vertelde over een plek waar ik een paar keer per week langsfiets (of -brom). We blijken vaker dezelfde route te nemen, deze medewerker van het KCG en ik. En op die plek, langs die route hing een bord. Hij wist niet precies te vertellen wat erop stond, maar wel dat het ‘maf’ was.

Ik had al vaker met het idee gespeeld om van een stadsgedicht een stiftgedicht te maken. Toen ik het bord in kwestie las, was het duidelijk.

Restte alleen nog de vraag wat de rol van Smoove Business zou zijn in de vormgeving van dit gedicht. Een stiftgedicht is immers al iets grafisch. Joeri, hoe vaak hij ook klaagt dat ik hem zoveel werk op de hals haal, was stiekem toch wel een beetje beledigd. Maar we vonden een oplossing. Waarvan akte. Joeri kan dat soort dingen. Waarvan akte.

Het gedicht is gedrukt op magneten en verschijnt in een oplage 100 te pas en te onpas op verkeersborden, parkeerautomaten en auto’s in Nijmegen. Op twintig stuks na. Die verloot ik onder de mensen die voor 25 juni* weten van welk bord dit stadsgedicht een stiftgedicht is. En natuurlijk het antwoord stuurt naar huisregels [at] denieuwes.com 

Pim Franssen is overigens uitgesloten van deelname.

P.S.: Dat het gedicht nu toch nog iets van actualiteitswaarde heeft vanwege de recente parkeerperikelen, is puur toeval. En mooi meegenomen.