Geschreven ter gelegenheid van de opening van VillaLUX.

Ik herinner me dat we een pact hadden; je mocht pas weg als je voornaam in de aftiteling zat. Ik had het makkelijk, voor Luuk moesten we Luc toestaan en zelfs dan zat hij vaak nog als laatste in de zaal. Mensen hebben andere namen, waar er films worden gemaakt.

Ik weet ook nog dat we afgesproken hadden zoveel mogelijk namen van de cast van Schindlers List te onthouden. Ik herinner me alleen nog wie die film gemaakt heeft, een meisje in rood en dat mijn moeder kwaad was dat wij pas de bioscoop uitkwamen alle anderen al naar huis waren.

Natuurlijk ken ik popcorn, M&M’s en te grote bekers frisdrank en weet ik hoe je een flesje gegarandeerd maar zo luidruchtig mogelijk van de bovenste rij over de vloer naar de voet van het scherm krijgt. Ik weet wel dat de andere bezoekers ons haatten.

En dat ik de mensen op het scherm nooit zal ontmoeten, omdat ze simpelweg niet bestaan. Dat maakt niet uit. De stoelen zijn meestal rood. Je zit er nooit een hele film lang lekker in, maar je zit erin. Je kijkt alleen op om te zien of er iemand zit te vunzen; sex heeft nog nooit van cinema verloren – of geleerd, maar dat terzijde. Voor de rest is er alleen dat scherm, waar alles groter op is dan in het echt.

Wat ik wil zeggen is: we moeten de mensen in filmzalen opsluiten, want ze zijn vergeten dat, linksom of rechtsom, alles altijd goed komt op het einde.