Op uitnodiging van de Nijmeegse wethouder van cultuur Henk Beerten schreef ik een gedicht voor het afscheid van Thom de Graaf, die op 18 januari afscheid van zijn functie als burgemeester nam. Ik vroeg me af wat voor soort burgemeester hij geweest was en ging bij diverse mensen te rade. Een veel gehoorde klacht was dat hij zo weinig zichtbaar was. Aan de andere kant hoorde ik een verhaal van iemand die De Graaf mee had gemaakt zonder ambtsketting, niet zo strak in pak en dat hij daar pas tot zichzelf kwam, ik citeer” “een toffe peer” was.

Ik ging denken over die zichtbaarheid en wat dat eigenlijk zegt over iemand. Waarom het lijkt alsof we zichtbaarheid aan inzet en betrokkenheid linken; dat we zichtbaarheid misschien wat te belangrijk zijn gaan vinden. En of de zichtbare mensen niet gewoon poppetjes zijn, acteurs. Dat het echte werk misschien wel achter de schermen gebeurt. Het is geen mening, het is een gedachte. En ik moest denken aan Cyrano de Bergerac, die (in het gelijknamige toneelstuk) zijn grootste invloed in de schaduw uitoefende. Het laatste woord dat hij daar spreekt is ‘panache’.