Hij vraagt me waarom ik nog schrijf en het enige dat ik kan opbrengen
hem te vertellen is: ”Ik ben blij dat je dan eindelijk het woord nog aan
die vraag hebt toegevoegd.

Hij zegt dat het vroeger nog wel iets had, maar dat de dingen niet meer
hetzelfde zijn. Ik zeg: “Dat is precies wat ik bedoel.” Als het iets betekent,
betekent het daardoor alleen maar meer.

Het lijkt niet eens zo lang geleden dat iedereen nog opgewonden was.

Ik vraag hem of hij zich herinnert hoe groot we vroeger waren. Hij
pareert dat we heus zo oud nog niet zijn dat we beginnen te krimpen.
“Je hebt vast wel nog wat jaren te gaan.”

Ik zeg dat ik nog schrijf om dezelfde redenen, maar met meer urgentie.
Hij verzucht dat ik alles groter maak dan dat het was en dat hij zichzelf
amper herkent in wat er achter zijn naam staat.

Het is niet eens zo lang geleden dat het meer pijn deed als alles kleiner leek.

Geschreven voor het najaarsproject van het Nijmeegs Strijkersgilde, dat als thema ‘poëzie’ droeg. Naast dit gedicht droeg ik ook Campert, Slauerhof en Patten voor op muziek van Stravinsky. Daarnaast verzorgde ik de spreekstem voor de compositie van Tom Smolders, die gebaseerd was op het verhaal van Saidjah en Adinda uit Multatuli’s Max Havelaar. De stukken zijn opgevoerd in de Petruskerk in Hees (foto) en in de LUX. Met soliste Ellen van Beek en dirigent Jeppe Moulijn.

Geef een reactie Reactie annuleren

Vul je reactie hier in ...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

E-mail (Adres wordt niet getoond)

Naam

Site

Je reageert onder je WordPress.com account. ( Log Out / Bijwerken )

Je reageert onder je Twitter account. ( Log Out / Bijwerken )

Je reageert onder je Facebook account. ( Log Out / Bijwerken )

Annuleren

Verbinden met %s

Houd me via e-mail op de hoogte van nieuwe reacties.