Fugu

Vanmiddag heb ik voor het eerst met een zwerfster gepraat. Ik hoop echt dat dit goed gaat. Dit moet goed gaan.

Eigenlijk moet je de vis laten zien aan de eters, voordat je hem bereidt. Een ritueel, in Japan zelfs wet. Maar ze weigerde om hier te komen eten. Om begrijpelijke redenen. Officieel moet je een licentie hebben om de vis te mogen koken, maar volgens Hanna waren zelfs mijn wentelteefjes waterig of, op zijn best en het andere uiterste; geroosterd brood. Hanna is alweer bijna een half jaar geleden weggegaan. Dit is de eerste keer dat ik kook in vijf maanden.

Officieel kun je Fugu ook nergens krijgen. Maar als je een Japans restaurant kent met een wat exclusievere collectie onder de toonbank, kom je een heel eind. Zeker wanneer je dreigt de politie te informeren als je de vis niet krijgt.

Traditioneel zijn er dertig stappen, maar de meeste zijn ritueel geneuzel. Als je het ontkleedt van alle opsmuk zijn er nog zeven stappen over. Volgens het recept is het belangrijk dat je de vis eerst onder voldoende water afspoelt. Zodat alle vuiltjes tussen de schubben weg zijn. Alsof dat ook maar enigszins belangrijk is.

Zes maanden geleden vond ik een briefje op tafel. Een briefje op tafel; nooit gedacht dat Hanna zo gevoelig was voor clichés. Ze had niet eens al haar spullen gepakt. Wat ze wel had gedaan was de kat meenemen. En alle foto’s verscheuren en over de vloer uitstrooien.

Als tweede snij je de vis open en verwijder je de ingewanden. Alle ingewanden moet je meteen weggooien. De lever is het belangrijkst, daar zit de meeste tetrodotoxine. Daarna moet je goed je handen wassen. Tenminste, dat staat in het recept. ‘Gebruik hier een glazen snijplank voor, zodat er geen gif in de plank kan trekken.’ Ik heb twee houten snijplanken; ik gooi er wel een weg. Tetrodoxine is 275 keer giftiger dan cyaankali. Een fugu-vis heeft genoeg gif in zich om dertig mensen te vermoorden. Als derde snij je de vinnen eraf. De vinnen bak je en serveer je met hete sake.

Op het briefje stond dat ze alle foto’s verscheurd had. Zoveel had ik al door. Dat stond ook op het briefje. Verder stond er dat ze niet alles had meegenomen. Dat ik weg kon gooien wat van haar was. Dat ze toch niet meer kwam om het op te halen. Dat ze me haar adres niet zou geven, omdat ik anders de kleren zou komen brengen. Ze wilde me nooit meer zien. En ze schreef dat ik nooit in ons geloofd had, zoals ik nergens in geloofde.

Vervolgens maak je de vis schoon. Met de achterkant van een mes schraap je over de vis, in de richting van de staart naar de kop. Normaal gooi je schubben weg, maar fugu-schubben gebruik je in een salade die je bij de vis serveert. Daarna knip je de stekels van de vis. Dit is in principe niet gevaarlijk, maar het idee dat je geprikt kunt worden door een giftige vis, maakt je op zijn minst dat voorzichtig. Daarom gebruik ik een lange nijptang. In het recept staat dat je het beste een kleine schaar kunt gebruiken, maar ik geloof niet in rituelen. De stekels heb je niet meer nodig, die kun je weggooien.

Normaal verbrand je de negatieven, als je de foto’s verscheurt. Maar die bewaarde ik altijd, omdat ik ‘goed in bewaren’ ben. Vooral als het op negatieven aankomt, volgens haar. De negatieven heb ik een maand later laten ontwikkelen. Ik heb dezelfde lijstjes gekocht, en ze op dezelfde plekken teruggezet. Weer een maand later heb ik ze weer verscheurd. Twee maanden heb ik haar kleren en schoenen in een textielbak gegooid. Spaarde me de vuilniskosten, was het idee.

Als zesde hak je de kop van de vis.

Vanmiddag heb ik voor het eerst met een zwerfster gepraat. Ze zat om de hoek bij de supermarkt. Voordat ik de rest zag, zag ik de zwarte laarzen met lage hakken. Dezelfde laarzen die ik een maand geleden heb weggegooid. Daarna zag ik het gele jurkje, toen de rode jas. Hanna’s rode jas, Hanna’s gele jurkje. Toen zag zij mij. En de flessen wijn in mijn Albert Heijn-tas.
‘Als je kijken wil moet je drinken delen.’, zei ze.
‘Je draagt de kleren van mijn ex-vriendin.’
‘Van het Leger des Heils. Als je kijken wil moet je drinken delen.’
Ik zei niks. Het was me niet duidelijk wat ik hiervan moest maken. Het was raar om de kleren om iemand heen terug te zien. Ik was bovendien al dronken.
‘Alleen drinken is ook maar alleen drinken.’, zei ik en ging naast haar zitten.
‘Voor meer alleen contant, weet je?’, zei ze.
‘Alleen drinken.’
‘Kijken bedoel je.’
‘Drinken.’

Ik draaide de schroefdop van mijn goedkope fles wijn en gaf haar de eerste slok. De eerste twee slokken. De eerste drie slokken.
‘Drinken delen, weet je nog?’, vroeg ik.
‘Was ze mooi?’ Ze gaf de fles terug.
‘Wie?’
‘Je ex-vriendin.’
‘Niet echt bijzonder. Gewoon, normaal mooi.’
‘Daarom heb ik die schoenen. Om mooi te zijn. Hakken zijn helemaal niet handig als je dakloos bent, weet je? Maar ze zijn wel mooi.’
‘Ze zijn mooi.’

Ze waren mooi. Ook als zij ze droeg. Het verschil tussen Hanna en de zwerfster werd met elke slok minder groot. Het klittige haar ging meer op Hanna’s krullen lijken. De gaten tussen haar tanden verdwenen. Alleen de geur van urine en drank bleef.
Achtentwintig slokken later, twee flessen, drie flessen later bood ik aan om voor haar te koken.
‘Voor meer alleen contant, weet je?’, zei ze.
‘Nee. Niet meer. Ik wil echt voor je koken. Je moet toch wel eten?’
‘En dan verkracht je me of wat?’
‘Nee, nee. Luister, ik kook wel en dan breng ik het hierheen.’
‘En een fles wijn.’
‘En een fles wijn.’, beloofde ik.
‘Voor meer alleen contant.’

Als laatste fileer je de vis. Papierdunne stripjes serveer je als sushi, met de vinnen en sake en de schubbensalade. Normaal doe je dat niet op plastic borden, maar als je met een zwerfster buiten gaat eten misschien wel. Ik heb niks met rituelen.

Uit Lik Dit van de Mugwumps, verschijnt februari/maart 2008.

Update: Al heel snel na het plaatsen van dit verhaal verscheen ik al op een fugu-verzamelsite. Sterker nog: een site die ik gebruikt heb om dit verhaal te schrijven. Internet is vreemd.

FuguSite

 

Bedankt voor uw aandacht.

5 thoughts on “Fugu

  1. Interessant, interessant! Houd me alsjeblieft op de hoogte over het verschijnen!

    P.S. Tradiotioneel? Ik leerde net over de Pléiade-dichters die graag neologismen verzonnen, origineel wilden zijn en het vreselijke juk van de Middeleeuwen van zich af wilden werpen. Holadiee! Maar goed, wat ik bedoel te zeggen is: ik vind deze spellingswijze wel mooi. Zeggen dat iets traditioneel, dus volgens de traditie is, maar dan ‘traditioneel’ heel fijn niet schrijven zoals we dat gewend zijn. :D

  2. Ai Ai Ai. Dat was een snelle aanpassing. Er stond iets van negen keer ‘Officieel’ in dit stuk. Heb het stiekem aangepast… nu maar hopen dat niemand jouw PS leest. ;)

    P.S. Ik zal je spammen als de bundel uit is.

  3. ja ik wil ook zo’n bundel.
    en de Pléiade dichters wilden vooral terugkeren naar de Klassieke Oudheid. maar ze imiteerden niet zomaar.
    enfin.

  4. Woah, intrigerend verhaal. Heel vet! Mooie spanningsopbouw, die dan niet helemaal ingelost wordt… dat mag ik wel.

    Paar puntjes dat wel…
    * “Dit is in principe niet gevaarlijk, maar het idee dat je geprikt kunt worden door een giftige vis, maakt je op zijn minst dat voorzichtig.”
    Volgens mij klopt deze zin niet helemaal?
    * En volgens mij gaat hij de negatieven niet laten ontwikkelen maar afdrukken, toch? Want het zijn dezelfde foto’s die zij verscheurd heeft – dus dan zouden de negatieven al ontwikkeld moeten zijn?

    En tot slot… ik kijk uit naar de nieuwe bundel!

  5. Suzan, merci! Hij ligt nog niet bij de drukker, dus dat komt in orde. Bedankt ook dat je de moeite hebt genomen om alles te lezen en van commentaar te voorzien. Lange zit, lijkt me. Ik zie je morgen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s