Ongevraagd Advies #6: A Summer In The Park

En zo zag ik mijn twee stokpaardjes – de publieke ruimte en het gesproken woord – terug in één boek. De Britse anarchist/stand-upper/kunstenaar Tony Allen schreef het, en het gaat over zijn ervaringen op Speakers’ Corner. Bij wijze van grap had hij subsidie aangevraagd om zes weken lang ‘Advocate Heckler’ te worden in Hyde Park. Dit zou inhouden dat hij, namens mensen die dat zelf niet durfden, in discussie zou gaan met sprekers. Zijn voorstel werd – wellicht ook bij wijze van grap – aangenomen.

Het boek is daar de uitkomst van. Het beschrijft in detail hoe hij precies niet doet wat hij behoort te doen: Allen vindt spreken zelf uiteindelijk leuker dan ‘heckling’. Zo uit mijn blote hoofd kan ik me twee passages herinneren waarin hij daadwerkelijk als Advocate Heckler aan de slag gaat.

Waar het boek wel over gaat is de dynamiek van het spreken en de cultuur van Speakers’ Corner. Met een hoop foto’s en scherpe analyses zet hij het stukje park neer. Ali the Surrealist, St Paul, The Christian Cowboys en nog meer illustere figuren komen langs. Zo ook de heckler Albert die gelooft dat Mekka de hoofdstad van het land Islam is.

Allen heeft een goed oog voor hoe mensen spreken en ontleent daaraan bepaalde spreekstructuren, die hij zelf gaat toepassen. Ook heeft hij interessante opmerkingen over l’esprit de l’escalier, iets waar iedereen die wel eens en public heeft gesproken last van heeft gehad. Ik heb dat nogal vaak. Zo laatst in Gent nog.

Het boek is én grappig én interessant voor iedereen die wel eens op wat voor soort podium dan ook staat. Het heeft me in ieder geval gemotiveerd om de vreemde dynamiek van openbaar spreken nog meer te gaan bestuderen. En het leest zo lekker. En ik heb er de titel en de laatste twee regels van dit gedicht aan ontleend – om niet te zeggen: schaamteloos eruit gejat.

Meer foto’s van Speakers’ Corner hier. Een column van Boris over het fenomeen hier.

Fijne zondag, succes de komende werkweek, toedeloe.

Advertenties

4 thoughts on “Ongevraagd Advies #6: A Summer In The Park

  1. Ik had dat bij het gesprek over mijn scriptie journalistiek (over New Journalism bij de weg). Toen had ik ze wel van repliek kunnen dienen, maar dat bedacht ik me pas achteraf. Op het moment zelf was ik stil en droop af met een schamele 6.

    Verrassend trouwens dat je spreekt van l’esprit de l’escalier. Je zou bij jou toch wel verwachten dat je ’t treppenwitz zou noemen…

  2. @ Willem: Ik ken het eigenlijk als ‘Spirit of the stairway’, gelezen in Palahniuk. Maar dat doet me toch weer iets te veel denken aan Led Zeppelin, vandaar het Frans hier.

    @ Suzan: En gelijk heb je! Vette ish.

  3. Pingback: Mijn mensen: Jop Luberti « De Nieuwe S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s