De Bouwerij

De manier waarop wij huren, zou je een ‘collectieve actie’ kunnen noemen. Zelf noemen we het naar anderen toe vaak ‘gezien de omstandigheden’. Alle omstandigheden. Het stikt hier van de muzikanten en hooligans, en iedereen zit aan de drugs. Of iets anders.

Het is moeilijk te zeggen wie wie is, maar ik geloof dat het met name de hooligans zijn die meer aan de omstandigheden zitten. Alle omstandigheden. Het zijn vooral muren en hekken waar ze moeilijk mee kunnen omgaan. Het blijven steeds maar muren en hekken. Ik weet niet tot welke categorie ik zelf behoor, maar ik huur drie achtste kamer op de tweede etage.


De manier waarop wij huren is met munten in plaats van biljetten. Met minder water dan gebruikelijk: ongeveer drie vierde van wat je drinken moet. We zitten er heel dicht op. Dit is in feite een hotel voor mannen. Onze bedden barakken met daaromheen vanaf het plafond een maliënkoldergordijn. Iedereen heeft hier ideeën over alles. Er zitten zelfs wat goede tussen. Buiten patrouilleert de binnenlandse veiligheidsdienst.

Op TV: porno en sport. Er is er één per etage en het wisselt wat waar draait. We koken vaak samen om de kosten te drukken. We worden het moeilijk eens en gooien er dan vaak alles maar in. Het zit altijd ergens tussen soep en pasta met soms een verdwaalde aardappel. Bijna niemand blijft hier nuchter.

En iedereen wil weg hier. We roepen dat we ooit overal weer wonen en niet allemaal bij elkaar. Toch: elke keer als een vertrek nadert, wordt het gedramatiseerd totdat het is afgewend. Daarna duurt het even voordat de algemene onrust weer is teruggekeerd in onze botten en porno en sport op TV. Vertrek is hard of nooit.

De manier waarop wij huren zou je – met een beetje goede wil – een ‘collectieve actie’ kunnen noemen, maar ik ben de enige die dat doet.

9 thoughts on “De Bouwerij

  1. Ik ben al jaren zwaar jaloers op de hoeveelheid die je schrijft en dat die hoeveelheid ook nog eens verdomde goed is.

  2. Dankjewel Willem. Met die hoeveelheid valt wel mee, trouwens. Ik kijk op mijn beurt weer jaloers naar anderen. Ik probeer nu dit soort stukjes te schrijven. Dat maakt het behapbaar. Zo rond de 400-500 woorden maximaal, maar voor de rest geen plan waar het naartoe gaat. Dan zo rond de 400 woorden moet je beginnen met remmen. Poepoe.

    Ik vond jouw verhalen bij Literaturjugend laatst anders erg goed. En ook zo af. Dat heb ik dan weer niet. Ach ja. Ik ga weer eens aan mijn scriptie typen.

    Tot morgen.

  3. Hilde kijkt op Dennis’ blog en ziet na 10 minuten: hee! een nieuw plaatje! (…en tegen de kinders zeg ik altijd: NEE, dat heet een illustratie of een afbeelding!)
    Ik vind het nieuwe plaatje wel leuk..

  4. Hilde praat ook nog eens in koninklijk meervoud over zichzelf. Dennis doet dat zelden. Zou Hilde er beter mee kunnen leven als Dennis de rechterkant ook recht maakt (i.p.v. de linkerkant bol)?

  5. Woah, net als bij het stukje (mag ik dat zo noemen?) over Anna met de kapotte schenen een hele aparte sfeer die je schept hier. Met dat “we” en “ons”. Vind het erg intrigerend!

  6. Pingback: Dakterras « De Nieuwe S

  7. Pingback: Go Short Stories! « De Nieuwe S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s