Dakterras

Je kunt zien dat Anna zo iemand is die de Donald Duck stug bleef lezen, terwijl de rest massaal abonnementen op de Fancy afsloot. Ikzelf las te vroeg de Groene Amsterdammer. Het spreekt voor zich dat het met geen van ons beiden ooit is goed gekomen.

Een keer per week gaan we samen op het dak van de Bouwerij zitten. Het dak is de enige plek die niet zo druk is. Dat komt doordat het koud is en je binnen gewoon roken mag wat je ook maar roken wilt. Omdat er meer redenen zijn om niet naar buiten te gaan dan wel.

Bowser blaft naar mensen ver beneden en rent met zijn hoofd over de dakrand gebogen van hoek tot hoek aan de straatkant. Anna en ik kijken over de andere kant over het autokerkhof, over de huizen, naar waar eerst het park was.

Het park aan de zuidrand was – toen het nog park was – het enige park dat niet in het centrum lag. Toen was de zuidrand nog de enige plek waar geen metrostation was.
‘Ze willen het hier autovrij maken.’, zegt Anna, ‘Met dat metrostation. Net als in oost.’
‘Dat lijkt me niet logisch. Dan zouden ze wel een trambaan leggen. Met hele brede trams.’
‘Binnenkort gaan ze hier kruizen op de weg tekenen. Let maar op. Dan de parkeergarages weg, nog meer nieuwbouw ervoor in de plaats.’ Ze kijkt achterom. Alsof het ons besluipt. ‘En vroeg of laat nergens meer een auto.’

‘Ik weet het niet.’ Het is niet dat Anna dom is, ze is gewoon nogal paranoïde als het op auto’s aankomt. Toen voor het eerst het idee van extra snelwegbelasting ter sprake kwam, riep ze meteen: ‘Ze gaan ons insluiten!’ Drie weken lang in vaste intervallen. En toen nog eens een maand regelmatiger toen er een onderzoek naar werd aangekondigd.

Maar voor het overige is ze erg bij. Zolang het niet om auto’s gaat, is ze de beste gesprekspartner die je je kunt wensen. En dat ondanks ze niet eens haar goede boek durft uit te lezen, misschien zelfs wel precies daarom.

‘Alleen in Noord heb je nog auto’s. Over een tijdje.’
Ik weet het nooit met dit soort situaties. Meestal zwijg ik. De ongemakkelijkheid is vaak na een kwartier al weg, maar echt een gesprek komt dan niet meer op gang. Vertrek is hard of nooit.

Advertenties

7 thoughts on “Dakterras

  1. Woah, ik mag de verhalen over Anna wel! Ik weet niet eens precies waarom, maar het voelt een beetje post-apocalyptisch!
    Jeetje en ik maar denken dat het meervoud van kruis kruizen was! Weer wat geleerd.

  2. Haha. Ik heb het al verbeterd. Ik moet eens niet zo snel zijn met dingen op mijn blog willen zetten. Te ongeduldig. Erg cool dat je het ‘post-apocalyptisch’ vindt. :D Ik doe mijn best…

  3. Euhm ja, dat is misschien wel een goed woord. Doet me denken aan de sfeer in Paul Mennes boeken. Een groot compliment.

  4. Ik moet erg wennen aan deze stijl. In het begin dacht ik dat het om een gewoon blog-bericht ging. Ik vind ‘Anne het kind’ anders en mooier.

    Maar misschien moet ik gewoon Paul Mennes gaan lezen en mijn horizon verbreden.

  5. @ Maarten: Dank. Kun je nog specifieke titels aanraden? Ik lees graag.
    @ Willem: Dit is ook wat anders. Het is gewoon een manier om die twee verhalen aan elkaar te knopen. Gewoon voor de leuk. Je mag mooi vinden wat je wilt.

    Alles is een blogbericht.

  6. De meest apocalyptische en deels postmoderne Vlaamse schrijver. Kamermuziek is de laatste nieuwe, en daarvan ga je houden. Verder vind ik Soap ook één van zijn betere.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s