Satellieten

De huizen die onze ouders ooit bouwden, liggen er verlaten – maar verkocht – bij. Een gedeelte van de lege dorpen dient nu als opvang voor vluchtelingen, al dan niet uit het buitenland. We hebben er niet veel voor gekregen, maar van de opbrengst kunnen we de volgende vijf jaar hier huren. Hier en daar een bijbaan en we kunnen weer even eten.

De halve spooksteden bezoeken we zelden, we proberen zo vaak mogelijk binnen de straten van de buitenwijken te blijven. Het centrum doen we alleen aan als er weer eens rellen zijn. Of een groot feest, maar dat is slechts verschil in benadering.


Alleen als het al heel lang zomer is, willen we wel eens de stad uit. Om even wat anders te ruiken. En een beetje uit nostalgie. Het lijkt allemaal een beetje op afval in het groot. Zeg maar Madurodam in een vuilnisemmer of de modelspoorbaan na een echtelijke ruzie.

Ieder van ons houdt dan een tour voor de anderen. Waar de slager zat, zit volgens het uithangbord nog steeds dezelfde slager. Van binnen is het een dumpzaak. Computermuizen en printpapier. De koelvitrine is gevuld met tweedehands mobieltjes en accessoires waarvan de functie onduidelijk is. Bovenop staan bakken met pennen en potloden, sleutelhangers en laserpointers.

De feestzaal, waar we ooit carnaval, nieuwjaar en menig trouwfeest vierden, is nu een discount supermarkt. Het ruikt naar voedselbank. De mensen lijken ontspannen, terwijl ze langs de op pallets gestapelde dozen slenteren. De nieuwe boulevard.

Het park is meer dan vroeger een crossbaan geworden. Het gras is nagenoeg overal weg, hier en daar een bruin plekje dat doet denken aan een overwacht hete zomer, lang geleden. Voor de rest alleen maar diepe geulen met de afdruk van motorbanden. Verkleurde bierblikjes in en om de prullenbakken, waaromheen in het zand lijnen van basketbalveldjes zijn getrokken. De geur die er hangt is een vreemde combinatie van kroeg na sluitingstijd en bouwgrond.

We stellen het altijd uit naar ons eigen huis te gaan kijken. Ze hebben iets weg van foto’s waarop je niet iedereen meer herkent. Toen alles nog hard ging en we geen lijstjes bijhielden. Een enkele keer vangen we iets op wat er nog moet hangen en schrijven het snel neer in onze notitieblokjes.

Over het algemeen zitten we echter op onze oude plekken in het park en rakelen anekdotes op. Niemand weet meer zeker of ze helemaal kloppen, maar soms is er iets waarvan er nog fysiek bewijs moet zijn. Die bloedvlek op het beton van de zandbak. Een restje van de boomhut waar we na het ongeluk niet meer mochten komen. Een uitgebrand schuurtje. Wat bij de een de tribune van het lokale voetbalteam is, is bij de ander de glijbaan van de speeltuin, een oude schuur, een lege silo. Onze verhalen zitten vol ellipsen en herhalingen. Stuk voor stuk hebben ze iets weg van een miskraam. We zijn de echo’s kwijt.

Iemand anders heeft onze bruggen verbrand.


@ Alex: Dit is’m dan, het stuk dat ik voordroeg op Het geluk van België.

2 thoughts on “Satellieten

  1. Heel apart toontje wat je hier aanslaat, zo met dat “we”. Ik mag het wel, beetje unheimlisch. Mooie metaforen ook!

  2. Pingback: Zwoele zomeravonden, late nachten « De Nieuwe S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s