Ongevraagd Advies #8: Guy Debord (door Andy Merrifield)

Voor een deel van Onder andere over Anna ben ik schatplichtig aan Guy Debord. Voor mijn begrip van de man op zijn beurt weer aan Andy Merrifield, die een uitstekende biografie schreef over de man.

Goede biografieën schrijven is een kunst en zelden blijf je niet achter met het idee dat er iets mist of wordt er juist alles besproken, waardoor enig verhaal ontbreekt. Zo niet hier. Merrifeld heeft een poëtische stijl, die van zijn boek bijna een roman maakt. Het zorgt ervoor dat je het niet snel weg kunt leggen, waardoor ik weer een deel van mijn nachtrust – en daarmee algehele gezondheid – liet schieten.

Soms wordt het wel wat te poëtisch naar mijn smaak. Zo bijvoorbeeld in de opening van het vierde hoofdstuk:

The storms in the Haute–Loire move in rapidly, especially in the summer, in late afternoon. At first, the sun dissappears behind dark clouds that sneak up as the wind gusts. Soon trees begin to sway back and forth, creaking in the breeze. Next, sudden flashes appear on the horizon. The wind gets stronger; everything turns black.

Enzovoorts, enzovoorts; soms wil Merrifield iets te graag. Dat laat echter ook wel weer iets zien: Merrifield is een bewonderaar, geen wetenschapper. Hij wil net zo graag als de lezer een stukje Debord veroveren, eigen maken, meenemen. Bij Debord kun je de poëzie dan niet ontvluchten.

In diezelfde geest zijn de grote uitweidingen over schrijvers, denkers en bevolkingsgroepen die Debord hadden beïnvloed. Merrifield kan soms pagina’s doorreutelen over dichters, waarvan Debord regels overnam of wier gedichten hij vertaalde. Hij kan een simpele ontmoeting tussen Debord en een willekeurig ander persoon aangrijpen als reden om die persoon ook uit te diepen. Zo komt hij in vijf hoofdstukken steeds een stukje dichter bij Debord, om in het zesde afscheid van hem te nemen.

Merrifield gebruikt het combineren van parafrasen en citaten door het hele boek, maar het is pas aan het einde dat hij meer en meer zijn eigen ideeën aanvult met die van Debord en andersom. Precies daar wordt ook zijn eigen inzet steeds duidelijker:

Nothing is untainted anymore, nothing in culture or in nature; everything has had its halo torn off, its sentimental veil peeled back; everything has been ‘polluted, according to the means and interests of modern industry. Even genetics has become readily available to the dominant social forces.’

The integrated spectacle, Debord said prohetically, has sinister characteristics: incessant technological renewal; integration of the state and economy; generalized secrecy; unanswerable lies and an eternal present. Gismos proliferate at unprecedented speeds; commodities outdate themselves almost every week; nobody can step down the same supermarket aisle twice.

Hij gaat nog even door over CNN en reality TV, over de IRA en de CIA, over globalisatie en super-staatsmachten. Hij toont daarmee niet alleen de actuele waarde van Debords gedachtegoed, maar legt ook het grondwerk voor zijn conclusie:

Paris was in him, in his bones, and it always would be. It once nourished his spirit and stimulated his brain; now it could re-energize his body, bring it to life again, perhaps seven leagues from his land, or maybe only a few steps away. In Paris, he’d found his zone of perdition; that memory lingered and could never be effaced nor denied.

This spirtit can help us script our own lives. In searching for Debord we can find ourselves, become shipwrecked pirates, whove found an island paradise, our bounty after the mutiny. […] We can stare out to sea one last time, thinking about Debord’s past and our future, looking for his Situationist pirate ship on the horizon somewhere ahead.

In een wereld die meer en meer zelfs Debords grootste angsten overtreft, kan – volgens Merrifield, zijn manier van leven als moreel en intellectueel kompas dienen. Het doet wellicht wat pathetisch aan, maar ik vind het een charmant idee. Dat komt waarschijnlijk doordat ik Debord ook enigszins bewonder, maar zeker ook omdat na zo’n meeslepend als intelligent verhaal, een pathetisch einde best geoorloofd is. Mocht je nog een goed boek willen lezen, is dit boek zeker het overwegen waard. Mocht je het willen lenen, dan mag dat. Er zijn ideeën die je de wereld in wilt katapulteren.

Advertenties

4 thoughts on “Ongevraagd Advies #8: Guy Debord (door Andy Merrifield)

  1. Interessant! De stukjes die je gequote hebt vind ik persoonlijk niet heel uitnodigend, maar als jij zegt dat het de moeite waard is geloof ik je.
    Ik heb Debords derivé in een groot deel van mijn scriptie gebruikt. En het hele spectacle concept is natuurlijk ook uiterst boeiend, zeker in relatie tot fotografie.
    Tsja… weer een boek voor mijn lijstje. Ik kan alle adviezen niet bijhouden, laat staan de ongevraagde! (:

  2. Ik snap het. Die stukjes waar hij zich laat meevoeren zijn inderdaad erg…tja…Hollywood? Het heeft iets over the tops. Maar het siert hem ook wanneer hij dichters in detail bespreekt.

    Ik ben wel benieuwd naar je scriptie nu… Stuur eens??? Wat betreft fotografie heb je uiteraard helemaal gelijk, maar ik kan ook wel wat met Debord in proza, ik weet alleen nog niet zo goed wat.

  3. Dag Dennis,
    ik las net je interview in Meander. Hoezo, laat? Alleszins, leuk dat je KRAAI vernoemde, en die arme sloor van een Maarten een duwtje in de rug gaf :)

    Verder lees ik je
    graag.

    Eva

  4. Ik ben dan ook erg benieuwd naar KRAAI… Zoals ik precies daar ook al zei, geloof ik. Ik lees jouw dingen ook graag, hoe onregelmatig ze ook verschijnen. ;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s