Dat daar

dat daar beweegt niet meer
en dit is zo’n moment
waarop ik me afvraag
of het ooit heeft bewogen

ik bekijk de blauwdrukken
maar zie niets van een motor of
zelfs maar een batterijklepje en toch
denk ik dat het ooit bewoog

dat ik het van meerdere kanten kon bekijken
zonder zelf ooit een voet te verzetten
en dit is zo’n moment waarop ik me afvraag
of ik zelf misschien te hard rende

ik herinner me keren dat ik er zelfs voor
terugdeinsde

zet streepjes waar het ligt
om te kijken of het
morgen misschien toch –

Een eerdere versie van dit gedicht las ik voor tijdens de Literaturjugend, twee maanden geleden. Ik de commentaren in deze versie verwerkt en het laten rusten, maar ik ben er nog steeds niet uit. Commentaar is dus – zoals gewoonlijk – welkom.

Advertenties

3 thoughts on “Dat daar

  1. Arghhhh!
    Had ik een heel uitgebreid stuk geschreven vliegt mijn beeld een scherm terug. Alles weg. Nog een keer maar, al leert ervaring mij dat overdoen nooit het gewenste effect bereikt.

    Ik riep iets in de trant van ‘maak je borst dan maar nat’ en daar kwam natuurlijk een lach of knipoog achteraan.

    Na lezen, staren en herlezen heb ik diep nagedacht over wat er mist in dit gedicht want missen doe ik iets vanwege het feit ik niet geraakt wordt. En ja, dat is een dooddoener maar wel mijn leidraad. Het knettert en knalt niet voldoende na om te beklijven. Dat komt denk ik omdat de invalshoek niet groot is. Op zich geen probleem: ook klein is fijn. Je lijkt het klein te willen houden maar daarvoor is het net weer niet klein genoeg om die zo belangrijke intensiteit en intimiteit te creeren. Kleinheid zoekt de kracht in subtiliteiten en niet zo snel in herhalingen want die scoren simpelweg geen effect (in tegenstelling tot bij ‘grote’ gedichtenthema’s). Ik zie hier nogal wat herhalingen passeren. Misschien is daar iets aan te doen?
    Het idee er achter is goed. Daar zou ik zeker wat mee doen. Of dit het gedicht is wat dat idee kan dragen weet ik niet. Als ik heel eerlijk ben denk ik dat dit er zo eentje is die uiteindelijk in een andere vorm heel spontaan een keer het papier zal vinden.

    Goed, dat was de keukentafellogica van een poezieliefhebber die graag anderen een schopje geeft omdat ze het zelf ook zo vaak niet meer weet.

  2. Dankje voor je uitgebreide reactie. Ik moet bekennen dat ik het bijna helemaal met je eens ben. Ergens. Het is ook ergens simpelweg niet mijn taal. De reacties waren alleen zo gemengd dat ik het ook niet meer wist. Nu dacht ik dat ik het maar eens digitaal moest voortzetten, die discussie.

    Het rammelt. Maar dat doet het wel vaker.

    PC’s die terugspringen zijn niet tof.

  3. Mijn enige commentaar is dat je het woord “heb” bent vergeten in het bijgaande stukje: “Ik de commentaren in deze versie verwerkt”.
    Het gedicht zelf vind ik vrij geweldig. Het laatste streepje (die vind ik er een beetje gek uitzien) misschien door puntjes vervangen? Ach, da’s alleen maar interpunctie en merk je toch niks van als je hem voordraagt.
    Ik waardeer de kleinheid ervan juist enorm. Ik zie meteen een jongetje voor me, in een grijze urbane setting, dat iets (iets wat net buiten mijn blikveld zit) met een stokje port. Ik vind het intrigerend, want hoe ik mijn hoofd ook beweeg, ik kan net niet zien wat hij nou toch port.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s