Satellieten II

De Rolschaatsbaan

Ik herinner me de snelwegafslag. Linksaf halverwege de brug ging het richting mijn vader, rechtsaf voor de brug op vakantie. Dat hebben ze veranderd. Je moet nu hoe dan ook voor de brug naar links.

We gingen één keer per jaar voor de brug naar rechts. Met mijn vader. Mijn moeder zat altijd in het huis dat ze ooit met mijn vader bouwde. Ze zat er aan vast leek het wel. Ikzelf zat meestal buiten, in het bos of op de rolschaatsbaan. De rolschaatsbaan was er niet echt een. Het was een stuk grijs asfalt van ongeveer 25 meter met in de berm een verweerd bordje waar ‘rolschaatsbaan’ op stond. We knikkerden er, voetbalden soms (erg goed was ik niet) en zogen het zoet uit de witte bloemetjes van dovenetels. Meestal ging ik er op de fiets naartoe, terwijl het praktisch voor de deur lag. Ik reed dan met mijn fiets tot het einde van de strook, sprong eraf en keek hoe mijn fiets zelfstandig de struiken in reed. Ik heb de neiging om dingen na te kijken als ik ze heb losgelaten.

De hele buurt speelde op die kleine honderd vierkante meter asfalt. Ik bracht daar meer tijd door dan in mijn eigen bed. Ik sliep toen al niet graag. Ik kwam er zelden op rolschaatsen. Niemand eigenlijk. We hadden skates en als we echt wilden skaten moesten we naar de dichtstbijzijnde stad.

Tegen de tijd dat er een wat echter aandoend skatepark in ons dorp kwam, was het al te laat. Er kwamen vooral hanggroepjongeren en ik had met mijn eigen groepje een andere plek, in een park. Het park was dichtbij genoeg om er ’s avonds snel heen te gaan en beschut genoeg om er stiekem te roken. Er waren bankjes om op te zitten en prullenbakken om in de fik te steken. Dingen veranderden, toen al.

De enkele keer dat ik nog ging skaten was in een grote hal in de stad waar mijn vader woonde, maar die sloot op een gegeven moment ook. Ik ging niet meer mee op vakantie en mijn moder verkocht het huis om ergens anders een huis te bouwen. Het bordje ‘rolschaatsbaan’ werd gestolen en het dorp kreeg een nieuwe naam. Er kwam een nieuwe snelwegafslag en nu moet je links, welke kant je ook op wil.

6 thoughts on “Satellieten II

  1. Ik begin steeds meer te geloven dat Frank gelijk heeft. Dat jij geen dichter bent en geen verhalen schrijft, maar dat je je er ergens tussen begeeft, je gebruik maakt van verschillende kunstdisciplines en media zonder daar vragen bij te stellen, omdat het jouw logische plek is. Ben heel benieuwd welke richting dit opgaat. Grensoverschrijdend, jaja dubbelzinnig, in ieder geval.

  2. Dank je. Ik ben zelf ook altijd maar een halve stap vooruit hoor. Ik ben ook erg benieuwd waar het allemaal heengaat. En ik stel mezelf meer vragen dan goed voor me is.

    (Ik had’m trouwens nog aangepast na jou commentaar, ben er nog niet over uit)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s