Het tegendeel: een beschouwing in x delen

In gesprek met Alexander Osang

Ongeveer twee jaar geleden sprak ik deze woorden het eerst tot mijn lief: ‘Ik wil graag bij de Wintertuin werken.’ Soms is dat alles wat een vrouw horen wil. Ongeveer driekwart jaar geleden sprak Frank Tazelaar deze woorden tot mij: ‘Wij willen eigenlijk dat jij bij de Wintertuin komt werken.’ Zo gaan die dingen. Soms.

Het begon met één dag in de week. Een vergadering bijwonen, en daarna een of twee mailtjes de deur uit doen. Soms even afwassen, nog een biertje drinken, zoiets. Daarna werden het twee dagen. Er moesten meer mailtjes de deur uit, teksten geschreven, mensen gebeld, ideeën besproken, concepten uitgewerkt en wat iets meer zij. Ik sleepte braaf elke dag mijn laptop mee naar kantoor. Al snel bleef mijn laptop in de kluis bij de Wintertuin en werkte ik drie tot vier dagen in de week op kantoor. Toen kwamen de werkbezoeken, de kleine events (waar ik presenteerde of foto’s maakte), de festivals van collega’s, etc.

Voor je het weet is het festival heel dichtbij en moeten er boekjes verstuurd, posters opgehangen, teksten gecorrigeerd, etc. Voor je goed en wel over je RSI heen bent is het festival er al, zit je met een auteur tegenover je waar je een half jaar geleden van dacht: zal ik die eens uitnodigen? Mensen van wie je boeken hebt gelezen en die je vragen wilt stellen. ‘En dat je die vragen dan stellen mag’ om het in Hendrix-stijl te zeggen.

Zo’n festivalweek is toch wel andere koek. Je slaapt weinig, werkt veel en hebt de helft van de tijd geen idee hoe lang je het nog gaat volhouden. Je zit op de lip van je collega’s en je collega’s zitten op de jouwe. Je praat, eet en denkt verbazingwekkend weinig na. Totdat je ’s avonds in bed ligt dan en alles wat geweest is zich mengt met wat je nog moet doen.

Het is een beetje zo’n zomerkamp waar je keiveel zin in hebt en dat je halverwege de strot uit hangt. Je hebt geen schone kleren meer, je voelt je vies en zweterig en je kunt iedereen wel schieten. Soms mag je even zwemmen, maar meestal ben je druk bezig met dingen die je liever niet doet. ’s Avonds zit je daar met zijn allen en drinkt een biertje, terwijl je alleen maar aan bed kunt denken. Maar je gaat dan toch niet naar bed, omdat je 1) niet slapen kunt en het 2) toch best wel gezellig is.

Als het dan allemaal achter de rug is vergeet je al snel, net als bij zomerkamp, de stress en de meningsverschillen. Je vergeet dat je stonk en zweette, eigenlijk alleen maar wilde slapen en er eigenlijk de helft van de tijd al genoeg van had. Je hebt ook alleen maar foto’s van de leuke momenten, maar dat is het niet alleen.

Het ging hier namelijk over mij. Ik vergeet wel eens stil te staan bij goede momenten. Ik race erlangs zoals yuppen die zweren bij citytrips en lange reizen verafschuwen. Ik vergeet dat het een mooi festival was. Dat ik gesproken heb met mensen wier boeken ik geweldig vond. Dat ze met mij gesproken hebben. Dat we het toch maar weer geflikt hebben. Dat duizenden bezoekers genoten hebben. Dat de literatuur weer eens een week centraal stond in veel meer levens dan alleen het mijne. Dat ik heb opgetreden en dat dat goed was.

Dat ik twee jaar geleden voor het eerst tegen mijn lief zei: ‘Ik wil graag bij de Wintertuin werken later.’ Dat later allang weer voorbij is. Ik vergeet wel eens dat het een lange reis is, geen citytrip. Morgen ga ik weer naar kantoor. Zo gaan die dingen.

Het was mooi, maar ik ben wel toe aan een Weekend Dennis Gaens.

Advertenties

13 thoughts on “Het tegendeel: een beschouwing in x delen

  1. Ik was een jaar (hooguit anderhalf jaar) later toen ik jouw woorden tegen mezelf sprak. Ik heb Pleun nog gevraagd naar het hoe en wat op de WT. Maar ik heb het nooit open durven zeggen tegen Frank of Monique. Gelukkig vroegen ze.
    Het was een mooie, volle, maar ook warrige week. Een ietsjepietsje kleiner festival zou niet misstaan. Ik was erg blij dat u erbij was!

  2. ik was ook heel blij met een maandag en dinsdag Willem Claassen. Maar jij was ook Dennis Gaens op het festival hoor, voor mij vooral op zondagavond in Doornroosje. En het was Heel Fijn dat jij dat toen was.

  3. En ik was blij dat jij er was. En je hebt mooie producties gemaakt. En je hebt op je tenen aangekondigd. Dat soort dingen. Ik ga geloof ik nog een lijstje maken met favoriete Wintertuinmomenten.

    Nu eerst maar even op die bank zitten, waar mijn contouren alweer bijna uit waren verdwenen.

  4. Tsja, soms toch een beetje een haat/liefde verhouding met je passie is inderdaad erg herkenbaar. Mooi beschreven en ik denk dat ik de metaforen toch wel één van de leukste delen van het volgen van een literair blog vind.
    Vergeef me mijn brakke zinsconstructie – ik heb ook niet stilgezeten en ben ook aan zo’n weekendje voor mezelf toe. Of een opfrissingscursus Nederlands.

  5. geweldig soepele overgang heb je dan gemaakt (sprak de loopbaancoach in haar).

    mooie baan!

    ‘nu werk ik alleen nog maar’

    en af en toe schrijf je leuke, zeer leesbare en sterke stukjes. dus.

  6. Pingback: Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt » Blog archief » Een dag

  7. Pingback: Deel x « De Nieuwe S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s