De Kolchoz

ziebildings

Nu Jop ‘Deep Sleep‘ Luberti dan toch naar het Verenigd Koninkrijk gaat verhuizen, zal de Spoken Word EP die we dit voorjaar wilden fabriceren er voorlopig niet van komen. (Dat geeft niet; hij heeft een goede reden.) Gelukkig hebben we de demo’s nog. In de categorie ‘praktisch af, maar nooit degelijk opgenomen’: De Kolchoz.

(De tekst staat bij ‘lees meer’ en een eerdere versie hier)

Nijmegen is met Jops vertrek weer een goede DJ armer. Je kunt een van zijn voorlopig laatste sets in de Keizerstad zaterdag nog horen, en wel op het Nijmeegs Boekenfeest, bij ORP en K&K in de Hondenkennel.

De Kolchoz

Elke drie dagen moet Maarten met vingerhoed naar een nieuw hotel. Je kunt de roomservice altijd maar bepaalde tijd buiten houden. Hij naait zijn deken aan drie kanten aan de overtrek; stapt in het uitvergrote borstzakje en klemt zijn armen als een penclip eromheen.

Ralf woont zowat in de Gamma, waar de gangpaden genummerd zijn. Het leven is er eenvoudiger: een M6-moer past op een M6-bout, verpakt per twaalf. Hij noemt dat ‘subtiel’. Hij vindt troost bij (gangpad 16) kliklaminaat en (34) bisonkit.

Voordat ze de deken optilt doet Flo haar brace af, om nog één keer sekssymbool te zijn. Een keer ‘Florence’. Maar we kennen haar te lang en bovendien klonk seks nog nooit naar klittenband. Het doet ons denken aan ons eerste paar schoenen en met een rare kronkel aan onze communiefiets.

Mark44 is uiterst precies op de verkeerde momenten. Adequaat, maar ongepast, helpt hij alles met één schot naar de kloten. Zijn neus oogt bot van de keren dat hij tegen de muur op rende. Hij ontploft altijd net na de impact, wat steeds weer een verassing is. Na afloop helpen we hem zichzelf op te rapen, 154,6 kilo.

We werden opgevoed met de gedachte dat we alles konden worden. We zijn voornamelijk moe en vaak verkouden, hebben last van hoofdpijn en slapen minder dan dat goed voor ons is. Onze lach is groter dan hij mooi is en onze huid is nogal bleek. We zijn vaak pas buiten, als het alweer donker is, maar gaan niet echt ergens heen. We hebben een sterk gevoel voor rechtvaardigheid, maar geen greintje voor richting en er komt altijd iets tussen. Voor de rest maken we het prima.

Ik ben hier graag, maar er nooit helemaal bij. Mijn hoofd wil nergens blijven. Ik kan geen namen onthouden, maar praat daar geschikt omheen. Ik heb een ambivalente knik die ergens tussen ‘het ga je goed’ en ‘sodemieter op’ in zit. Ik zou wat vaker willen schreeuwen, maar ik ben bang voor het lawaai.

Advertenties

One thought on “De Kolchoz

  1. Pingback: Mijn mensen: Jop Luberti « De Nieuwe S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s