Tweetwintig bij tweeveertig

Tweetwintig bij tweeveertig was het doek waarop gisteravond een schimmenspel werd uitgevoerd. Gespannen op een houten frame. Dat past in geen enkele auto, zelfs niet in de supersonische A-Teambus van de Wintertuin. Lopen dus. Sounds like a job for… nu ja, Willem en mij dus.

Een-komma-zes kilometer volgens Google Maps, amper een gang naar Golgotha, maar de associate kwam toch op. Het zal wel het houten frame geweest zijn. Onderweg probeerde ik zo serieus mogelijk te kijken, zodat we ons nog altijd als perfomancekunstenaars konden voordoen. Onderweg zei een passerend meisje (heel Michelangelo-esque) tegen haar vriendinnen: ‘Dat is zo’n schilderij dat nog geschilderd moet worden.’

We hadden veel bekijks, maar de ene persoon die we daadwerkelijk kenden onderweg, fietste straal langs ons heen. Je zou denken dat een doek van ruim vijf vierkante meter wel de aandacht trekt, als het beweegt en er aan weerszijden stukjes mens uitsteken.

Volgens Google Maps is het stuk in 18 minuten te lopen. De optie ‘lopen met een gigantische vlieger’ kent Google Maps nog niet, wat duidelijk een gebrek is. Voor ‘future reference’: reken er vijf tot tien minuten bij, vijftien bij een onstuimige wind.

Wat na de aankomst gebeurde kan het beste omschreven worden als ‘opbouwen’ en ‘Nijmeegs Boekenfeest‘. Ik regisseerde samen met het dynamic duo van Komkommer&Kwel de Hondenkennel, die het beste kan worden omschreven als ‘fijne schrijvers, fijne plaatjes, leuke band’, waarvoor dank fijne schrijvers, goede DJ, leuke band!

Van het schimmenspel heb ik geen glimp kunnen opvangen, uiteraard. Dat was een andere zaal.

7 thoughts on “Tweetwintig bij tweeveertig

  1. Ja, die andere zalen…wat zou daar toch allemaal gebeurd zijn?

    Maar leuk was het zeker, in de kennel, thnx!

  2. Ik heb begrepen dat het daar ook erg goed was, en dat geloof ik wel, al ben ik natuurlijk niet geheel objectief.

    Ben je nog naar je hotel gekomen, met sleutel en al?

    Jij ook bedankt!

  3. Mooi gedicht zeg, van Starik.. Heel mooi zelfs.

    Uiteindelijk is het gelukt ja. Met sleutel. En begeleiding. Niet dat ik me schaam ofzo, voor mijn dronkenschap en plattelands richtinggevoel.

    Je hebt trouwens nog een hoop dansjes gemist in wat geloof ik De Underground heet.

    En wat een leuk behangetje hier, ik heb daar een lamp van.

    Ok,

  4. Ik ben dan weer volledig overgeleverd aan dit soort verslagen over het cafépodium, fijne bedoening!

    NB. De schimmenspelspelers waren trouwens zeer in hun nopjes met het scherm en alle dierensilhouetten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s