Ergens tussen soep en pasta…

goshortbehind15421De Amerikaanse comicschrijver Grant Morrison gelooft dat hij met schrijven een soort van magie uitoefent. Dit is hem verteld door doorzichtige wezens die hem ooit (na het nemen van een aanzienlijke hoeveelheid geestverruimende middelen) uit een alternatieve dimensie kwamen opzoeken. Zo gelooft hij dat hij ooit van plek zal ruilen met het hoofdpersonage uit zijn strip The Invisibles, letterlijk: Morrison zal in de strip gaan leven en zijn personage zal zijn plek innemen.

“We koken vaak samen om de kosten te drukken. We worden het moeilijk eens en gooien er dan vaak alles maar in. Het zit altijd ergens tussen soep en pasta met soms een verdwaalde aardappel.”, schreef ik in De Bouwerij. Dat stuk is geselecteerd voor Go Short Stories, een project in het kader van het filmfestival Go Short. Terwijl ik het verhaal ga voorlezen gaat videokunstenaar Niek Das er live beelden bij monteren en zorgt Wintertuins huis-DJ De Vuurman voor een passende soundtrack.

goshortbehind1557Hoewel live gemonteerd, worden er wel al wat beelden van tevoren geschoten, je moet immers iets te monteren hebben. Dinsdag belde Niek of ik die avond kon komen filmen, en ook: “Kun jij zorgen voor een pan pastasoep?” En zo kwam het dat ik een gerecht uit mijn eigen verhaal stond te maken. Het was een ranzige bedoening die inderdaad ergens tussen soep en pasta in zat.  Niek liep rond met de pan stinkende smurrie en een camera en ik zat in een stoel porno en sport te kijken, want dat komt nu eenmaal ook voor in dat verhaal.

Oké, het is iets minder occult dan de wensdroom van Morrison, toch is het een vreemde ervaring om te figureren in een verhaal dat je zelf geschreven hebt. Je ruikt de geur van het eten dat je zo in één zin even in het verhaal hebt gegooid. Je bevindt je opeens op de donkere set van de naargeestige omgeving waar je je personages gedumpt hebt. Je zou bijna met ze gaan meevoelen.

Gelukkig was er ook nog de verfilming van De Huisstijl, een toch wat luchtiger verhaal, waarvoor we twee uur door de supermarkt rolden met een winkelkar, gevuld met statief en camera. Terwijl ik achter Niek aanrende ving ik af en toe een glimp op van het LCD-scherm op de camera en ik werd helemaal vrolijk van de beelden. Het was precies de beeldensoep die in mijn hoofd draaide toen ik het verhaal schreef.

Morgen en overmorgen zijn de uitvoeringen. Dan moet het allemaal bij elkaar komen. Het is nu al een succes wat mij betreft. Het verfilmen van je verhaal, of althans scènes daaruit, geeft je een scherpere grip op dat verhaal. Als ik het nu ga voordragen, kan ik me voor de geest halen hoe erg de pan pastasoep stinkt, hoe het licht in de supermarkt je stemming beïnvloedt. Of het voor de luisteraar en kijkers iets uitmaakt, weet ik niet, maar dat deert ook niet: ik ben een stapje dichter bij mijn personages. Het is een soort method acting voor schrijvers en zeer de moeite waard om eens uit te proberen.

goshortbehind1548

Advertenties

7 thoughts on “Ergens tussen soep en pasta…

  1. @ Saskia: het rook aanzienlijk minder fris dan de foto doet vermoeden, maar ik had dan ook restjes en overdedatumdingen gebruikt, want anders is het een beetje zonde.
    @ Henk: Jij hebt dan weer een hele kekke bril. En je bent Debbie Harry.

  2. leuk, maar dat wist ik al, ik ben erbij zaterdag!
    en ik ben zeker benieuwd naar het live element tussen jou en niek, een soepje van auteur, regisseur, acteur.

  3. Pingback: Mijn werk is verfilmd « modder en lijm

  4. Pingback: My Mojo « De Nieuwe S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s