IM: De Mugwumps

We maakten veel slachtoffers. Erger dan voor de muffige tweedehandsdichter die met ons voor een horde rockabillies optrad, erger dan voor de lilipunker in Eindhoven, erger dan voor de organisatie die ons slaapplekken bood bij vrijwilligers thuis – veel erger dan dat waren wij voor Sean.

Wat we deden was vrij simpel: we kwamen elke week bij elkaar en bespraken werk dat een of twee van ons voor die avond hadden opgestuurd naar de rest of wat iemand ter plekke uit zijn aantekeningen kon opmaken. We deden aan literatuur, maar we deden dat met een hoop biertjes en (nadat Jasper weg was) ook zonder begrippen als ‘semantische velden’, ‘Distanzstellung’ en ‘motorisch moment’. Niet dat we niets met die begrippen konden, maar ze hoorden niet op een mugwump-avond thuis. Een enkele keer kon wel eens ‘continuïteit’ vallen of ‘plot’, maar het moesten geen literatuurwetenschappelijke avonden worden. Het ging over tekst en wat tekst doet. En wat niet. En hoe, verdomme. Vooral over hoe.

Wat we deden was eigenlijk vrij simpel. Maar we moesten het wel bekend maken. We hadden veel dezelfde vrienden en het ging opvallen als we alle vier steeds op dezelfde avonden al iets te doen hadden. We konden moeilijk zeggen dat we een ‘schrijfclubje’ hadden, ‘collectief’ konden we het ook niet noemen. We hadden ooit een poging ondernomen om een manifest te schrijven, maar dat eindigde in de steekwoordenfase bij ‘jazz’, ‘lo fi’, ‘beat generation’, ‘play to lose’ en wat nog zoal bij jonge honden al jaren mode is. Zinnen kwamen er niet, maar een vervanging voor ‘schrijfclubje’ kwam er.

Bert en ik volgden toen net colleges over de Beat Generation. Oscar was een Burroughs-fan en Boris zou het dan nog wel lezen. En zo kwamen we aan onze naam. Een alienras dat honing door een rietje zuigt, ‘piemels aan alle kanten’ heeft, een vloeistof uitscheidt waar je high van wordt en nog wel eens graag seks met jonge jongetjes had: daar konden we ons wel in vinden. Wij waren de Mugwumps en zo zou het voortaan in onze agenda’s staan, op de dinsdagavond.

En dan ga je dat uitleggen. Je moet wel. Je komt minder makkelijk weg met het feit dat je ‘mugwumps hebt’ vanavond dan met tennis of squash. Of dat terecht is, is een tweede. Uitleggen wat het was, was altijd aangenamer dan de betekenis van de naam uit de doeken te doen. Het was namelijk vrij simpel… En de naam? De naam kwam ‘uit een boek… Naked Lunch, moet je lezen.’

Toen al begonnen mensen het interessant te vinden. De Mugwumps waren, zij het erg lokaal en alleen voor intimi, een begrip geworden. (Vooral bij filosofiestudenten op de Radboud Universiteit in Nijmegen dan.) Ver voor Gootlanding, ver voor de optredens met Zapliteratuur en De Nieuwe Nostradamus, ver voor het maskerspel in de supermarkt, wilden mensen al een Mugwump zijn. Het idee deed het hart van eenieder die altijd al eens iemand met ‘o captain, my captain’ had willen aanspreken, harder kloppen. Welnu, schrijvers dus. En mensen die dat wilden worden.

Sean kwam er op een avond voor een keer bij zitten. Daar deden we aan, ‘gastmugwumps’: mensen met teksten die op uitnodiging binnen mochten, als ze meebetaalden aan het bier. De laatste voorwaarde: je moest iets voordragen. ‘No voyeurs.’ Die hadden we van Ginsberg gejat.

En Sean las voor. Als ik heel eerlijk ben, weet ik niet meer wat. Het was een kort verhaal waarin iets gebeurde in een studentenkamer. Het had de sfeer van Dawsons Creek op het aller-allerlaatst, als alle personages al de twintig gepasseerd zijn en nog steeds met hun ziel onder hun arm lopen. Het had de sfeer van zo’n coming-of-age-in-college film. Meer dan dat kan ik niet vertellen over het verhaal. Behalve dan dat er thee werd gezet in het verhaal. Ik herinner me precies dat er thee gezet werd. Dat er een theezakje (“zeven keer, niet vaker”) in heet water op en neer werd gedompeld.

Ik herinner het me, omdat Oscar nog zei: “Dat is hoe je thee zet, ja.” Ik herinner het me, omdat dat het enige commentaar was dat je positief kon opvatten. Ik herinner me Sean die (om sportiviteit te veinzen) nog stil en beschaamd een biertje dronk en toen afdroop midden in een discussie over Oscars nieuwste werk.

Ik weet niet of het met zijn tekst te maken had of met zijn karakter. Waarschijnlijk had het helemaal niets met Sean te maken. Het lag aan ons. Hoewel we vaak genoeg mensen uitnodigden om langs te komen en later zelfs een stoet muzikanten, acteurs en filmers bij onze show betrokken: de Mugwumps was iets van ons vier. Niet dat we ons beter voelden, maar de Mugwumps, dat waren Oscar, Bert, Boris en Dennis. We lagen elkaar. Wij vier. Een literair broederschap.

Het is vandaag een jaar geleden dat de Mugwumps overleden. De grafredes van toen kunt u hier teruglezen. U kunt daar ook Likdit downloaden. Er zijn nog enkele papieren exemplaren beschikbaar. U mag ze hebben voor verzendkosten. 3/4 Mugwumps valt komende zaterdag te bewonderen op Flux/S, waar we tussen 15.00 uur en 20.00 uur een aantal performances zullen geven, samen met andere schrijvers uit de geïnstitutionaliseerde variant van de Mugwumps: de Literaturjugend. De dag daarna staan we op het Nijmeegse Uitfestival.

7 thoughts on “IM: De Mugwumps

  1. Haha, ik vind het super hoe je Sean introduceert om tot een soort definitie van de Mugwumps te komen. Het is een heel mooi glitterend venijnig randje. Ik mag dat wel.
    Omdat de Mugwumps stierven toen ik net naar R’dam ging heb ik het niet zo heel erg meegekregen en zijn ze in mijn hoofd eigenlijk nog wel een beetje levend, of misschien gewoon in coma. Oh en weetje, ik heb nog steeds geen papieren versie van Likdit. Wil je er eentje voor me reserveren? Of naar me opsturen?

  2. @ Hilde: Lekker on-topic weer. Maar nee, ik heb het nooit echt gevolgd moet ik zeggen. Ik weet wie Dawson is en dat die dikkige jongen altijd een beetje kansloos was. En dat iedereen altijd verliefd op iedereen werd. En dat Dawson fan van Spielberg was. Dat was het.

    @ Suzan: Er ligt er nog een voor je. Met alle handtekeningen behalve die van Boris. Als je wilt kan ik je die nu al opsturen. Ik acht de kans klein dat ik hem anytime soon onder Boris’ neus geduwd krijg.

  3. Er schijnt op YouTube een filmpje te bestaan waarop de Mugwumps nog in leven zijn.

    Nee, fijn stukje hoor Dennis. En ik heb zelf ook eens een verhaal geschreven met veel koppen thee erin. Misschien moet je daar gewoon even doorheen.

  4. Stiekem zijn de mugwumps nooit overleden. We doen al een jaar shows in Bulgarije en het zuiden van Duitsland.

  5. Er bestaat niet zoiets als een ex-mugwump. Dat ben je voor altijd. Hoorde ik laatst één of ander orakel tussen de afbladderende verf zeggen. \m/

    Oh, en ik heb zin in ijs.

  6. Pingback: Mijn mensen: De Mugwumps « De Nieuwe S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s