Lijstjes 2009 #2: Comics

Tijd voor een tweede lijstje. 2009 was het jaar waarin ik waarschijnlijk meer comics kocht dan ooit. Van enigszins teleurstellende ondernemingen, tot de toplijst hieronder.

Metropol – Ted McKeever

Eerder (als in: ongeveer een jaar geleden) schreef ik al over het eerste deel in deze serie: Transit. Dat was mijn eerste aanraking met deze geweldige stripstekende courtroom sketch artist. Net als in de eerste twee delen, speelt Metropol in de nabije toekomst, alleen dan de geperverteerde, industriële variant. De stad is de arena waarin de apocalyps wordt uitgevochten. Een pest-achtige ziekte zorgt ervoor dat mensen overlijden (aan het feit dat ze hun ingewanden uitbraken). De goede zielen veranderen in engelen, de slechte in demonen. De engelen bevinden zich duidelijk in de minderheid. Hoe verder het verhaal vordert, hoe minder gewone mensen er nog in de stad rondlopen.

Het is een geweldig einde-der-tijden-verhaal waarin een hoop kleine verhaallijntjes culmineren in een finale van epische proporties, maar altijd met een rauw randje. Zo valt McKeever sowieso wel te samen te vatten: geperverteerde epiek met een rauw randje. De engelen in dit boek hebben wapens (als in: geweren, pistolen en bommen) en de enige manier de wereld te redden, is deze stad vernietigen.

Het is McKeever op zijn best: 1) Contrastrijke zwart-wit tekeningen, waarin hoekige lijnen naadloos aansluiten op dikke smeren inkt. 2) Een cast van anti-helden, veelal uit de vorige twee delen afkomstig, op een duidelijke, doch steeds gesidetrackte missie. Metropol is een absolute must have als je van indie comics houdt. Het nawoord, waarin McKeever de aanleiding voor dit verhaal schetst, alleen al is de bescheiden prijs voor dit 424 pagina’s tellende werk waard. Lees wel vooral eerst Transit en Eddy Current. En lees hier een mooie recensie van alle drie de delen.

Ik kan niet wachten op het volgende deel in de McKeever library, maar volgens mijn favoriete stripverkoper duurt her nog wel even.

DMZ – Brian Wood

Gelukkig is er DMZ. Enkele mensen raadden me deze serie al meerdere keren aan, maar ik pakte dit jaar pas het eerste deel mee naar huis. Snel daarop volgden er meer.

DMZ is een what if?, een alternatief heden. De serie speelt vlak na 9/11 en verkent het idee van een tweede burgeroorlog in de Verenigde Staten. Steeds meer mensen zijn ontevreden met het beleid dat gevoerd wordt en al gauw is er een beweging die zich de Free Armies noemt en sneller dan verwacht het land overneemt. Ze stoten op het Amerikaanse leger in (waar anders) New York. Manhattan  wordt de demilitarized zone, de frontlinie, het niemandsland.

En om dat niemandsland is het in deze serie te doen: Matty Roth, een fotostagiair van een grote krant, blijft per ongeluk achter in de DMZ en besluit uiteindelijk te blijven om verslag te doen van het leven daar. En dat is deze comic. Als het in comics om world-building gaat, zet DMZ vast en zeker een nieuwe standaard. Meer dan om de politiek van de oorlog, gaat het om het leven en overleven in een niemandsland, een urbane ruïne die grotendeels afgesloten is van de rest van de wereld.

DMZ is een verkenning en als lezer verken je de stad mee met de schrijver. Aan het einde van de tweede trade paperback vind je een soort reisgids voor de DMZ, met kaarten, inzetjes, interviews, zeg maar alles behalve een verhaal. In de vijfde trade paperback neemt Wood rustig de tijd om zes bijrollen uit te diepen in eigen verhalen, waarin het hoofdpersonage Matty Roth weer slechts een bijrol speelt. DMZ is niet alleen een verkenning van een gedachte, maar ook van de mogelijkheden van een medium en het schrijven zelf.

Een mooie recensie (met veel plaatjes) van het tweede deel vind je hier.

Essex County – Jeff Lemire

Om even het idee tegen te spreken dat ik alleen maar van stadse dingen houdt: Essex County. Wat een comic: een jongetje dat een superheld wil zijn, een mislukte ijshockeyspeler, twee broers die hopeloos uit elkaar groeien, een reizende zuster en een landschap waar je steeds de horizon ziet. Meer ruraal en Canadees krijg je ze niet.

Lemire, zelf afkomstig uit Essex County, bewijst hier een verhalenverteller van hoog niveau te zijn. In een simpele tekenstijl, maar met enorm gevoel voor découpage en spanningsbogen, vertelt hij drie verhalen die op het einde allemaal met elkaar verbonden zijn. Het zijn van die verhalen die je niet goed kunt samenvatten, niet kunt beschrijven, verhalen waarin werkelijk elke scène telt. Lezen en leren.

Canada is overigens een beetje het Scandinavië van de Verenigde Staten, maar dat terzijde.

Verder nog de moeite waard:

Slaapkoppen – geweldige, tja toch echt wel ‘dromerige’ strip, die je meeneemt naar een lege, maar warme wereld waarin er geen omkaderingen zijn en de fysieke werkelijkheid variabeler is dan ooit.

Ronin – Cultklassieker van Frank ‘Sin City’ Miller die ik dit jaar voor het eerst las. Ik kon enkel tot de conclusie komen dat het terecht een klassieker is. Very cyberpunk.

Incognito – Nieuwste kind van super-duo Ed Brubaker en Sean Phillips. Een verhaal over de übermensch, zoals die wel vaker in superheldenstrips verteld worden, maar met een flinke saus crime noir die Brubaker als geen ander kan bereiden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s