How do you like them apples?

Het is wat met die kermissen. In het dorp waar ik opgegroeid ben, was er twee keer per jaar een kermis, waarbij één attractie elk half jaar wisselde. Danny werkte op die kermis, al heette hij niet Danny. Elk halfjaar was er ook een loterij. Bij de lokale middenstand kreeg je loten bij een besteding van tien gulden. Er waren bargangers en ondernemers zelf die met stapels loten bij de uitreiking stonden. Wij hadden er twee van de friettent gekregen. We wonnen de hoofdprijs: een Sony Black Triniton TV die nog op mijn studentenkamer heeft gestaan.
We namen hem op de fiets mee naar huis en zetten hem op de koffietafel, gewoon in de doos. Mijn zus zette een bakje chips neer. Ik staarde verliefd naar de doos en greep mis: ik duwde een peuk uit de asbak in mijn mond.

Ik stuurde twee gedichten in naar de wedstrijd. Met eentje won ik een prijs. Een cheque van 500 euro die mijn vriendin en ik op de achterbank van onze Renault 19 uit ‘89 terug naar Nijmegen reden en tegen de kapstok zetten. Ik zette voor de zekerheid alle asbakken aan de kant.

Vanochtend belde Omroep Gelderland. Vanochtend belde de Gelderlander. Vanochtend belde De Wereld Draait Door. DWDD wilde weten wat ik wilde zeggen in de uitzending. Ik wist dat nog niet: ik was nog niet helemaal wakker.

De jongen van Omroep Gelderland vroeg me wat ik ervan vond dat Gerrit Komrij mijn gedicht zo lovend besprak. Ik zei dat ik, toen het vorige week op de radio was geweest, naar al mijn vrienden had gestuurd, zo trots… “Die vraag doen we even opnieuw.”, zei hij, “Het zou leuk zijn als je dat er niet bij zegt van vorige week, dan doen we net alsof dat fragment van gisteren was.” Hij stelde de vraag opnieuw. Ik noemde Gerrit Komrij ‘de papa van de poëzie.’ Dat vond de jongen leuk.

De man van DWDD belde om te vragen of het ook goed was als het item korter werd. Of ik dan nog naar Amsterdam kwam. ‘Ik zit al in de trein.’, zei ik. ‘En als je dan gevraagd wordt om de leukste zin uit je gedicht voor te lezen, of het mooiste woord, kun je daar dan antwoord op geven?’ Ik beloofde dat ik dat kon. Door mijn koptelefoon zong Why? “Billy the kid did what he did and he died.” Ik wou dat dat mijn zin was.

Achter het centraal station wachtte ik op de taxi. Er stopte een taxi. De chauffeur schreef ‘DWDD’ op zijn clipbord en kwakte dat tegen het raam. Ik klopte en deed het portier open en voordat ik kon vragen of dit mijn taxi was, zei de man: “Achterin.” Ik vroeg: “Dennis Gaens?” – de eerste keer in mijn leven dat ik mijn eigen naam als vraag gebruikte – en hij wees alleen op een briefje waar mijn naam op stond. Dat ene woord bleef alles wat hij tegen mij zei. De man had het te druk met mailen en rijden. Dat is ook best moeilijk tegelijkertijd, in Amsterdam. We sloegen linksaf waar volgens het bord de afslag voor Artis was. Ik vond dat een mooi idee.

Ik stond niet op de lijst. Het was de verkeerde lijst. Waarom zei ik dan ook niet dat ik in de uitzending zat?
“Het kan zijn, dat jullie helemaal niet aan het woord komen. Dat kan gebeuren.”, zei Karel, de DWDD-redacteur die van poëzie houdt. “En welke zin ga je doen, als het lukt?” Hij vond het een goede zin.

“JD Salinger is dood.” Dat zei Prem. De turing top 3 begon meteen over Nine Stories. En over: A perfect day for banafish. We souffleerden Matthijs die later in de uitzending deed alsof dat een boek was. En overigens een aardige, aardige man is. Laat ik wel even eerlijk zijn.

DWDD.

Ik dronk nog wat biertjes met Komrij. Ik vertelde hem dat ik hem de ‘papa van de poëzie’ had genoemd, per ongeluk. En sorry.

Toen zei mijn telefoon dat er een storing was op mijn traject. “Nadere informatie volgt.” Ik vroeg of iemand me naar het station kon brengen en vertelde van de storing. Toen werd er een taxi gebeld, niet voor naar het station, maar naar Nijmegen.

Ik stapte, overtuigd dat het een conventie was, achter in. Toen de taxichauffeur de bijrijdersstoel naar voren schoof besefte ik dat ik me vergist had. En we hebben gepraat tot aan mijn huis. Ik leerde dat er geen greintje kwaad in Herman Brood zat. “Ik heb hem letterlijk en figuurlijk een meisje uit de taxi zien duwen, omdat hij ‘s ochtends zijn kinderen naar school moest brengen. En hij stond er hoor, om acht uur. En als hij eens geen geld had, dan kon je dat de volgende dag halen. En dan kreeg je het, ruime fooi.” Benny Neyman was een klootzak, leerde ik ook. Ergens wist ik dat al.

“Je zag er bleek uit, op TV.”, zei mijn lief. Ik ga naar bed.

Bedankt voor alle bloemen. Meer nieuws over de kietelclub volgt.

[Update: de mediasectie is bijgewerkt met  Turing-parafernalia]
[Update 2: Volgens mijn moeder mag ik over de doden niets dan goeds zeggen. Bij dezen mijn excuses aan alle Neymanfans.]

Advertenties

10 thoughts on “How do you like them apples?

  1. Hey Dennis! Das wel heel lang geleden dat wij elkaar nog eens gezien hebben, maar ik kon het toch niet laten je even te googlen toen ik je gister op tv zag. Een leuke verrassing en erg tof om te zien dat het je goed gaat en dat je lekker bezig bent! Veel succes met de carrière nog, maar dat gaat zeker goed komen! Groetjes, Koen

  2. Wat een fijnheid allemaal!

    En taxichauffeurs zijn soms heel fijn. Ik heb ooit een keer voor de deur nog tien minuten met een Turkse vader van twee zitten praten over de Hollandsche politiek.

    (Koen! Wat doe jij nou weer hier?)

  3. Ha Dennis, gefeliciteerd met je prijs maar vooral met weer een boost aan bekendheid: een hoop lezers van je werk erbij! We vinden het heel tof voor je.

    Groetjes van Mariëlle en Sjoerd

  4. Hoe fijn, Dennis!
    Geheel tussen neus en lippen door vroeg mijn vader me aan de telefoon: “Zeg, jij kent toch die ene Dennis, eeh, uit Nijmegen? Gaans?”
    Ja..?
    “Ja, die heeft de derde prijs gewonnen van een dichtwedstrijd, en was afgelopen donderdag op de Wereld Draait Door!”
    Hoewel ik op een stoel zat, zakte toch mijn broek een paar centimeter af. Niet dat het me nou zo verbaasde dat je eens flink in de prijzen was gevallen, maar de manier waarop het nieuws tot me kwam was toch wel een soort donderslag. Gefeliciteerd dus!
    Put that in your pipe and smoke it!

  5. Joppo, dat doen we samen wel. Met die pijp en dat roken. Over een klein weekje doen we een feestje over, hier in de Ooij. (Om het even welk feestje trouwens)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s