De indiaan

Fotograaf Vincent Zegveld vond tussen de tegels van het Waterlooplein een volgeschoten fotorolletje. Tijdens de waaiweek ontwikkelde hij het rolletje en drukte het af. Daarna schreven Willem, Eva en ik er alle drie een tekst bij. Dit is de mijne.

De indiaan bestaat niet. Dat gaat niet;
niemand jaagt op buffels.

Iemand heeft hem verzonnen of beter:
iedereen heeft hem verzonnen. Hij lijkt
te veel op zijn vaders.

Iedereen is zijn eigen indiaan.

Het is de kunst een vaardige te worden:
een indiaan op zolder.

Indianen vieren feest. Ze dragen goedkope overhemden
en lachen zoals trouwe honden dat doen. Bovendien
doen ze iets met hun dromen. Ze kijken de zon in met
een hand boven hun hoofd.

Ze leggen hun oor te luister op de grond en zijn daarbij
nog nooit overreden. Indianen zijn geen goudzoekers:
ze geven hun sigaretten aan iedereen en kijken altijd
recht in je gezicht, niet eerst naar je voeten.

Een indiaan verzamelt nagenoeg niets:
aan een weekendtas heeft hij voldoende.
Alleen ‘s avonds vertelt hij weemoedige verhalen.

Praat niet over de indiaan. De indiaan waarover
gesproken kan worden, is niet de echte indiaan.

De echte heeft geen naam.

One thought on “De indiaan

  1. Pingback: De indiaan « modder en lijm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s