De Ketting

Gisteravond was er een Mugwumpreünie, u weet wel… die jongens. Dat hadden we al een tijdje gepland. Iets minder lang gepland was dat ik mee zou doen aan De Ketting, een onderdeel van De Avonden. Daarvoor zou ik gebeld worden, tijdens die reünie dus. Ik heb nog even getwijfeld of ik niet beter vroegtijdig naar huis kon gaan om op een stille kamer en zo zen mogelijk Jeroen van Kan te woord te staan. Ik bedacht me echter: je bent een Mugwump je blijft een Mugwump.

“Het komt wel goed”, zeiden de jongens. Vooral Boris, die mediatraining heeft gehad. De oplossing was: de kroeg uit en een straatje in de buurt inlopen en dat zou rustig genoeg zijn. Dit is hoe het uitpakte:

Twintig minuten voordat ik gebeld zou worden, zat ik met Boris op het verwarmde terras. Ik bedacht me dat mijn telefoon de laatste tijd wel eens uit zichzelf uitging, dus ik controleerde het scherm regelmatig. Toen ging de telefoon en liep ik, luisterend naar Sufjan Stevens, een straatje door. Het regende. Dat was niet het plan. Ik vond een portiek met een deur die leek op een deur die nu niet meer open zou gaan. Verlicht en droog. Net op tijd voor het interview.

Na de zevende vraag kreeg ik de deur die niet open zou gaan in mijn rug (u kunt de deur horen). Toen moest ik tegelijkertijd zoeken naar een nieuwe plek en vragen beantwoorden. Ik vond een garage, met een lamp. De garage zag er ook al uit alsof ze niet meer open zou gaan. Ik stond nu wel in de regen. Met een blaadje. Ik beantwoordde vragen over F. Starik en vroeg me af hoe we daar terecht waren gekomen.

Een paar vragen verder, vlak voor de voordracht, kwamen er twee koplampen op me af en ging de garagedeur waar ik voor stond automatisch open. Ik liep verder en noemde een aantal beelden uit het gedicht van Delphine Lecompte, het gedicht waarop ik reageerde. Ik vond een bouwterrein. Als ik hier weggejaagd zou worden, zou het de politie zijn. En dat zou toch wel mooie radio zijn.

Ik werd niet weggejaagd. Ik luisterde naar de radio, door mijn telefoon, op een bouwterrein midden in de stad. Ik had een natgeregend blaadje in mijn hand waarvan ik zo moest gaan voordragen. Met bijna geen licht. Ik was bang dat mijn telefoon precies nu zou uitvallen.

Maar dat gebeurde niet. Ik droeg voor. Praatte nog even na en zei iets over dichters en afwassen wat ik echt meen. En toen was het voorbij. Ik liep vrolijk terug naar het café, nog altijd luisterend naar de radio, via mijn telefoon. Toen kwam de redactrice weer aan de lijn die ‘bedankt’ zei. Ik begreep dat ik moest ophangen. Ik had graag nog even geluisterd.

Ik kwam de kroeg binnen en daar zaten de Mugwumps aan alweer nieuwe speciaalbieren. “Geef die jongen een biertje.”

Het werd laat. In de NDRGRND tekende iemand een snor op mijn gezicht.


Advertenties

3 thoughts on “De Ketting

  1. Mooi verslag. Wel net iets spannender dan het radio-interview, in bepaalde zin. Meneer Van Kan blijft een beetje op de vlakte.
    En gaaf plaatje. Ik zat met mijn domme hoofd op ‘Vind ik leuk’ te klikken.

  2. Pingback: Publicatie in Tirade « De Nieuwe S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s