Mijn mensen: Frank Tazelaar

Oke oke, ik geef het toe: de frequentie is naar beneden geschroefd, omdat ik nog wacht op wat inzendingen. Maar dan toch voor u, voor deze week, deze donderdag: Frank Tazelaar.

De voetgangers zijn ingehuurde acteurs, gelezen door Frank Tazelaar.

Ja, Frank is mijn baas. Dat is echter niet de reden dat hij op het audioboek staat. Waarom dan wel? Een antwoord in de vorm van een anekdote:

Jaren geleden, toen de gulden nog van hout was en wc-papier niet bestond, speelden de Mugwumps in menig zaaltje een literair spelletje genaamd ‘zapliteratuur’. In diezelfde tijd was Willem Sjoerd van Vliet programmamaker bij de Wintertuin. WS mocht toen een stukje programma maken voor het Wintertuinfestival, dat toen nog in Doornroosje plaatsvond. Het thema van het festival was ‘Onder invloed’ en het door WS samengestelde programma (dat naast de Mugwumps uit Benne van der Velde en Robin Block bestond) heette ‘Heldendoders’. De bedoeling was dat we uit eigen werk en uit het werk van enkele van onze helden voorlazen. Om een lang verhaal kort te maken: het was niet ons beste optreden ooit.

“Frank was eigenlijk niet zo’n fan van jou”, zei Willem Sjoerd.

Ik zin altijd op wraak en/of revanche en toen ik de heer Tazelaar een tijdje later tegenkwam op een Audiotoop-avond in de extrapool, raakten we in gesprek. Ik had net een nieuw dingetje gemaakt voor de mugwumps-shows: Fremdkörper, een combinatie van foto’s en gedichten. Dat had ik ook op het internet gezet, als een soort van ebook. Daar had Frank iets over gehoord.
“Ja, nou, dat is eigenlijk meer waar we mee bezig zijn, met de Mugwumps. Theatervarianten van literaire performances, met acteurs, muzikanten en met beeld en zo”, zei ik.
“O, mooi, doen jullie ook iets met film?”, vroeg Frank.
“Ja”, loog ik.
En zo werd de herkansing van de Mugwumps bij de Wintertuin een feit. We zouden alle vier een film maken voor de Koninginnenacht van de Wintertuin.

Ik wilde uitpakken. Eerst trommelde ik Hadewych op om een verhaal van mij op muziek te zetten, daarna ging Mikken en Klikken aan de slag met een animatie gebaseerd op die track. Op de avond zelf nam Hadewych een bandje mee, en vooral: een grote trommel. Alles echo’de hard door de fabriek (waar de avond werd gehouden) heen en toen de laatste echo was uitgestorven hoorde ik iemand schreeuwen: “Geweldig!”

Dat was Frank Tazelaar.

Sinds die keer mocht ik vaker optreden bij de Wintertuin, werd ik betrokken bij het opzetten van de Literaturjugend en vond ik uiteindelijk een baan. Ik heb veel geleerd van Frank, veel contacten opgedaan en veel kansen gehad. Einde anekdote.

Bedankt Frank.

De films die de Mugwumps maakten zijn trouwens nog te zien: hier.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s