Eilander worden (12)


Zondag 16 januari | 18.35 uur | Waterstand: 1229

Every child begins the world again, to some extent, and loves to stay out doors, even in wet and cold. (…) Who does not remember the interest with which when young he looked at shelving rocks, or any approach to a cave?
– Henry David Thoreau, Walden

Zoals dat gaat op een klein eiland, beginnen mensen elkaar verhalen te vertellen. En natuurlijk geruchten. Zo gaat er het gerucht dat er mensen zijn die vinden dat een aantal Vlietbergers te weinig ‘cachet’ zou hebben. Bedoeld wordt dan niet ‘anders dan anderen’, maar ‘beter dan anderen’. Maar er is nog een definitie, cachet als een ‘uiterlijke vorm als beeld van het innerlijk’ en volgens mij hebben de Vlietbergers dat meer dan gemiddeld – denk aan Tattoo-Hans. Bovendien is er iets belangrijkers onder de Vlietbergers: gemeenschapszin, betrokkenheid. Daar geef ik meer om dan om cachet. Thijs liet ons de pomp zien waarmee hij zorgt dat ook wij droge voeten houden. Dat soort dingen.

En bovendien geef ik meer om goede verhalen dan om slechte geruchten.

We praten te vaak over dingen die we niet echt kennen. Zo heb ik deze week al heel vaak het woord ‘Lobith’ gebruikt. Voor deze week wist ik niet eens dat Lobith bestond, laat staan waar het ligt. Inmiddels klinkt het al natuurlijk als iemand het zegt en dan knik ik, net als bij New York of, voor mijn part, Urk.

Lobith komt steeds weer ter sprake in de gesloten facebookgroep en tijdens de eilandraad. Het is de standaard voor alle voorspellingen, maar die voorspellingen bleken nogal te schommelen de afgelopen week. Matthijs zei gisteren tegen mij: “Zelfs Fred krijgt steeds ongelijk, en die heeft er normaal altijd wel gevoel voor.” Het landschap is veranderd sinds vorige keer dat het water zo hoog kwam, en zo veranderen landschappen altijd wel.

Ik weet inmiddels dat de Rijn bij Lobith de grens passeert en hier zo’n 20 kilometer vandaan ligt, maar dan houdt het op. Ik zou er meer over kunnen opzoeken, maar ik heb genoeg te verkennen in mijn directe omgeving. Thoreau zegt in Walking dat je je leven lang in een straal van 20 mijl zou kunnen wandelen en dat de details nooit opraken, dat je altijd iets nieuws kunt zien. Ik heb deze week op plekken gestaan in mijn directe omgeving die ik eerder nooit gezien had, of genegeerd. Ik ben tussen struiken gekropen, op wallen geklommen en heb door het water gewaad. Er is altijd iets nieuws. We vergeten dat wel eens. (Ik toch, tenminste.)

Zo bereikte het water vandaag zijn hoogste punt tot nu toe. De teerweg staat weer goed onder water en de borden langs het zwarte pad zijn nog minder goed te zien dan voorheen. Op sommige plekken van het fabrieksterrein is de grond zo verzadigd dat er stukken drijfzand ontstaan.

Het landschap is wild; het liegt niet. Het heeft cachet. En het vertelt verhalen.

In ander nieuws: Tattoo-Hans heeft een nieuw vervoersmiddel gevonden om rondjes mee te rijden.

Meer Eilander worden hier | Meer foto’s hier

3 thoughts on “Eilander worden (12)

  1. N.a.v. de fraaie foto’s: komisch hoe bij dit natuurgeweld sommige cultivering zijn verband kwijtraakt. In plaats van vee-roosters las ik hier bijvoorbeeld opeens het veel magischere veer-oosters.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s