Krammetjes, duct tape en tie-wraps

Dad’s dad, my Grandpa Stan, could fix anything—tractors, cars, washing machines. (Give the man a socket set and a Phillips head screwdriver and he’d get this economy going again.) My dad is half-as-handy as his father was and I…well…I can change light bulbs. Sometimes.
– Jess Walter, The financial lives of the poets

Daar moest ik aan denken toen ik vanmiddag mijn fietsband zat te plakken. Het is een van de weinige dingen die ik kan.

Vroeger gaf ik het feit dat mijn ouders gescheiden waren (en er dus niet echt een altijd aanwezig vaderfiguur in mijn vormende jaren aanwezig was) de schuld van mijn onhandigheid. Imiddels weet ik wel beter. Mijn vader is wel wat handiger dan ik, maar ook hij zal al een zeker gevoel van trots krijgen als hij een bureautje van de Ikea in elkaar heeft gezet.

Mijn vriendin, Jenny, is wel heel handig. Haar vader, Jos, ook. (Jos is daar ook een naam voor, denk ik, voor handige vaders). Ik weet nog dat ik een keer bij hun nieuwe huis een hek moest maken om de hond op zijn plek te houden. Dat moest met krammetjes (van die boogspijkertjes) in rubberen palen. Als ik ergens een hekel aan heb, dan zijn het krammetjes. Ik krijg die dingen er nooit recht in en zeker niet in rubberen palen. Dat zei ik na een aantal pogingen, waarop Jos zei: “Ik vraag het straks wel aan Jenny.” Niet lang daarna gooide hij de oude schoenen die ik speciaal voor de verbouwing mee naar dat huis had genomen in de prullenbak.

En toch kom ik graag in de bouwmarkt. Ik snap ze niet, al die verloopjes, speciale schroeven, soorten beitels en weet ik wat, maar ik vind ze mooi. En als ik een koppelstuk door mijn hand laat gaan of een gritrasp op mijn arm uitprobeer, denk ik vaak aan de woorden van Mugwump Bert van Beek:

Wat conan the babarian bij doctor phil zou zeggen

ik ben een man

in het diepst van mijn gedachten wiegelwandelt
nog de wulpse teef der wellust bovendien
ken ik de naam van mijn IKEA kast niet eens

ik die mijn voorhuid met de moessonregen was de zon nog
heb gestolen en verkocht aan een aztekenpriester de dorst
een beest dat ik laat sterven aan verdrinkingsdood

de vrouwen die ik nam kreunen zich in slaap met in hun mond
mijn naam en scheuren zich de flanken open de palen van het
doel krommen nog altijd voor mijn ballen

deze dingen maken mij een man een echte ijzervreter
eerste klas zonder daarna te hoeven flossen of met een
spoorbiels dan misschien.

Maar ik leg die dingen altijd terug. Ik loop de winkel altijd uit met enkel tie-wraps en duct tape. Tegen de tijd dat mijn generatie oud is, zit alles aan elkaar met die twee dingen. De entropie zit in onze genen.

3 thoughts on “Krammetjes, duct tape en tie-wraps

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s