Just Kids

Terug van weggeweest: ongevraagd advies. Gewoon omdat ik een pedante kwast ben. En u dat toch wel leest.
Aanbevolen soundtrack: deze cover van Smells like teen spirit.

Ik kende Patti Smith een beetje. Zo van naam. En van Because the night en Gloria. Meer niet. Toen kwam ik haar tegen in een blogpost van Austin Kleon. Hij schrijft:

I also love the book Just Kids by Patti Smith. I love it because it’s a story about how two friends moved to New York and learned to be artists. You know how they learned to be artists? They pretended to be artists. I’ll spoil the book for you and describe my favorite scene, the turning scene in the book: Patti Smith and her friend Robert Maplethorpe dress up in all their gypsy gear and they go to Washington Square, where everybody’s hanging out, and this old couple kind of gawks at them, and the woman says to her husband, “Oh, take their picture. I think they’re artists.” “Oh, go on,” he shrugged. “They’re just kids.”

En zo kwam het boek op mijn stapel te lezen boeken. Meer dan een autobiografie is het boek een liefdesverhaal dat verandert in een ode aan haar vriendschap met Robert Mapplethorpe. Ik wil het boek evenmin als Kleon voor u verpesten, maar ik wil toch ook een van mijn favoriete scènes aanhalen.

Smith en Mapplethorpe proberen door te breken en bezoeken daarom Max’s Kansas City, een kroeg die door Warhol en entourage op de kaart was gezet. Op een avond daar spreekt Fred Hughes haar aan en zegt: “Ohhh, your hair is very Joan Baez. Are you a folksinger?” Ondanks dat ze opkeek tegen Baez, stoorde die opmerking haar en op een nacht – als ze niet slapen kan – besluit ze haar haar te knippen.

I looked at myself in the mirror over the sink. I realized that I hadn’t cut my hair any different since I was a teenager. I sat on the floor and spread out the few rock magazines I had. I usually bought them to get any new pictures of Bob Dylan, but it wasn’t Bob I was looking for. I cut out all the pictures I could find of Keith Richards. I studied them for a while and took up the scissors, machete-ing my way out of the folk era. I washed my hair in the hallway bathroom and shook it dry. It was a liberating experience.

When Robert came home, he was surprised but pleased. “What possessed you?” he asked. I just shrugged. But when we went to Max’s, my haircut caused quite a stir. I couldn’t believe all the fuss over it. Though I was still the same person, my social status suddenly elevated. My Keith Richards haircut was a real discourse magnet. I thought of the girls I knew back in high school. They dreamed of being singers but wound up hairdressers. I desired neither vocation, but in weeks to come I would be cutting a lot of people’s hair, and singing at La MaMa.

Onze doorbraken zijn altijd minder episch dan we hopen. Het is een raar ding om kunstenaar te zijn. Getuige Just Kids, lees dat boek.

—–
Hier mijn “samenvatting” in citaten en plaatjes:

Advertenties

2 thoughts on “Just Kids

  1. Yes, ik maak rare samenvattingen. Heb een map vol. Als je een keer wilt komen kijken, mag dat. En ik ga zeker meer van dat soort dingen online gooien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s