Ongevraagd Advies: Lush Life

“I think at first she was some kind of performance-artist-slash-barmaid.
Now she’s just a barmaid. It’s like . . .” Eric cut himself off again.

“Like . . .”
“I don’t know, people say they’re one thing or another? Then at some point, they just are what they are.”

Ik luister geen radio. Nieuwe bands ontdek ik alleen omdat ze genoemd worden in interviews, via vrienden of op soundtracks van films. Ik lees wel een boekenbijlage, maar de keren dat ik op basis daarvan een boek heb gekocht zijn op twee handen te tellen. Hoe ik bij nieuwe boeken kom, het is mij een raadsel. Het internet heeft er vast iets mee te maken.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken – zo ging het:  Er is een liedje van The Hold Steady – een band die ik ontdekte op advies van een vriend en nu aanbid – over een serveerster. In een interview zegt Craig Finn dat hij de personages gebaseerd had op een boek van Richard Price.

Lush Life wordt op Wikipedia een social novel genoemd. Ik vind dat een vreemde naam voor een genre; een roman heeft altijd een sociaal aspect, zelfs als het over een schipbreukeling gaat. Wat Lush Life volgens mij wel is, is een heel breed opgevatte police procedural, een genre dat om een misdaad draait, maar zijn spanning (anders dan de whodunit) niet moet hebben van het vinden van de dader. Het is een genre dat populair is op TV en nu we daar toch zijn wil ik even Duane Swierczynski* citeren:

My problem with most modern-day cop shows is that the hero cops seem to have little to no personal life. They’re essentially cardboard stand-ins cut to stereotype (“the earnest one,” “the eccentric one,” “the goth one,” etc). I don’t know about you, but I want my fictional cops with real meat on their bones, hot blood in their veins. I ant them to have problems. I want them to be interesting.

Het is wat een serie als The Wire (waar Price overigens aan meeschreef) onderscheidt van bijvoorbeeld NCIS, waarom Omar je beter bij blijft dan Gibbs. Het is het bewijs dat personages vaak belangrijker dan plot zijn.

En die personages zijn ook in Lush Life wat maakt dat je verslaafd raakt. Net als bij The Wire volgen we hier niet alleen de agenten, maar ook de criminelen, de passanten en de profiteurs. Het zijn er te veel om op te noemen, maar als je drie personages mag uitkiezen waar het verhaal het meest om draait zijn dat: rechercheur Matty Clark, restaurantmanager Eric Cash en de puber Tristan Acevedo. En als koor komt de hele tijd een taxi voorbij die gevuld is met undercoveragenten die zich de Quality of Life Task Force mogen noemen.

Het boek draait om de moord van Ike Marcus, die met Eric Cash en een andere vriend na een avond stappen aangehouden wordt door twee overvallers. Hij zegt: “Not tonight my man” en wordt daarop neergeschoten. Cash is in eerste instantie de hoofdverdachte en dat vormt het vertrekpunt van de roman.

Ik geef toe, dat is een synopsis van likmevestje. Zoals gezegd: het gaat niet om het plot in dit boek, dus het geeft niet. Het boek gaat over het leven in de Lower East Side van New York.

Het gaat over Matty Clark die van alle kanten wordt tegengewerkt bij het oplossen van de moordzaak. Het gaat over de relaties die hij erop nahoudt in clubs waar hij ook portier speelt. Het gaat om zijn onvermogen een relatie met zijn zoons te hebben.

Het gaat ook over Eric Cash die ooit met grote plannen naar de stad kwam en nu door diezelfde stad wordt uitgekotst. Over hoe hij als een gevangen rat een weg naar buiten zoekt, een nieuw leven.

En het gaat over Tristan Acevedo die zonder enig rolmodel zijn best doet om iets van zichzelf te maken. Over de veiligheid die een 22 mm in zijn broekrand gestopt hem biedt. Over de raps die hij probeert te schrijven.

En het gaat over zoveel meer mensen. Zoals de serveerster. Zoals de vader van Ike Marcus, de zonen van Matty Clark. Over een acteur die de media-aandacht rondom de moord als een grote bijdrage aan zijn portfolio ziet. Over het meisje dat de zeven dwergen aan de binnenkant van haar bovenbeen heeft getatoeëerd.

Price heeft de gave om precieze beelden in kleine zinnen neer te zetten. Daarnaast schrijft hij met grote sympathie voor zijn personages, wat voor een hel hij ze ook serveert. De taal is altijd raak, de zinnen zorgvuldig geconstrueerd. Het is zo’n boek dat je pas weg kunt leggen als je je ogen echt niet meer open kunt houden.

Als je dit boek gelezen hebt, is het alsof je twee weken in New York hebt gewoond. En dat New York je in elkaar heeft geslagen.**

“I just get so fucking tired of hearing all of that, you know? Everybody’s big plans around here.” 
“Sure.”
“I have mine too, you know. I just don’t….”
“Don’t…”
Eric held up a hand, turned profile to the table. 

Lush Life is verkrijgbaar op bol.com. Er is ook een Nederlandse vertaling verschenen bij De Bezige Bij, onder de nogal suffe titel Straatleven.

* In de inleiding van Jokers and Madmen, de tweede trade paperback in de serie Gotham Central van Ed Brubaker en Greg Rucka. Ook zeer de moeite waard trouwens.

** En toch is Lush Life (en dit las ik ergens, maar ik weet niet meer waar) bijna een liefdesbrief aan de stad.  En de stad houdt ook van Richard Price, zoals dit project rondom Lush life bewijst.

(Foto’s zijn Creative Commons van Flickr: Richard Price door PalFest. De Lower East Side door Payton Chung.)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s