A festival manifesto

We zijn alweer twee dagen los. Tijdens de zomerfeesten is Nijmegen een andere stad. Het centrum wordt dan bevolkt door coverbandjes en hamburgerkramen, overal staan militairen en naarmate de week vordert, zie je steeds meer gladiolen uit rugzakken steken.

En er is de-Affaire, waar de muziek, de sfeer en het eten goed zijn en bovendien ongeveer iedereen die je kent te vinden is. (Een groot Cheers-gehalte, eigenlijk, als ik er zo over nadenk.)

Mijn debuutbundel opende met het gedicht het meisje dat de blues nog zingt. Een niet onbelangrijk deel van de beelden in dat gedicht schreef ik drie jaar geleden tijdens de-Affaire in mijn notitieboek, samen met nog een dozijn aantekeningen die niet in het uiteindelijke gedicht pasten. Bijvoorbeeld dat iedereen op oude sneakers loopt bij festivals of dat gevoel gewoon rond te lopen en altijd terecht te komen.

Die beelden lagen ten grondslag aan het gedicht dat ik dit jaar voor de-Affaire schreef. Het staat gedrukt op de achterkant van de blokkenschema’s. Arne, eindbaas promotie en pr, mailde me een paar weken terug: de oplage is 10.000. Dat is dan mijn hoogste oplage ooit.

Afgelopen vrijdag was er een bijeenkomst in het Valkhofpark voor de vrijwilligers van de-Affaire. Arne had gevraagd of ik daar iets voor half negen kon zijn. Ik was er één minuut voor half negen. Arne zei: “Het loopt een beetje uit.” En terloops: “Je gedicht staat trouwens ook op die lichttorens.”

Uiteindelijk werd het na tienen voordat ik het gedicht aan de vrijwilligers ten gehore zou brengen. Dat was oké. Ik keek naar het lege terrein en zag me daar zelf alweer rondlopen, vermoeid maar tevreden. Ik kletste met vrijwilligers, medewerkers en oude bekenden, rookte de ene na de andere sigaret en ging uiteindelijk op een picknicktafel staan die ik zelf mee had opgezet.

Toen ik naar de Ooij verhuisde was één van de voordelen die ik daarin zag: “Nu hoef ik in de zomer niet de stad door om bij de-Affaire te komen.” Dat is nog steeds een van de eerste dingen die ik mensen vertel als het gaat over waar ik woon.

Ik heb veel van mijn favoriete bands gezien op de-Affaire, nog meer van mijn favoriete bands daar ontdekt. Ik heb er ruzies gehad en vrienden gemaakt. Ik kom er graag.
Het wordt weer goed dit jaar. En dat komt mede door deze troep mensen:

P.S.: Overdag ben ik vanaf morgen op Habana te vinden, het kleine zusje van de-Affaire, waar we met Waai live zines maken. ‘s Avonds uiteraard dicht op de podia en nog later op een kruk bij de Baardwaard.

P.P.S.: Ja, dit is een stadsgedicht in het Engels. Die zomerfeesten zijn een internationaal ding. Na een bouwplaat, een gedicht over Arnhem en een stiftgedicht als stadsgedicht moet dat wel kunnen, lijkt me zo.

P.P.P.S.: De Affaire in Beeld maakte een mini-docu over ‘mijn vierdaagse’:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s