Wij waren noodgevallen

Set Fesival Mooie Woorden

Vijf jaar geleden schreef ik een ongevraagd advies over Buddy Wakefield. Dat (niet al te goed geschreven) stuk sluit ik af met: “Ik heb het gevoel dat Wakefield erg veel invloed gaat hebben op wat er van mij gaat komen de komende weken, maanden, whatever.” Dat bleek een grove onderschatting.

Zonder Buddy Wakefield hadden mijn bundels er anders uitgezien. Of waren ze er misschien wel niet geweest. In de laatste versies van het manuscript dat ik en mijn mensen zou worden miste er volgens mij nog iets, een gedicht. Hoe dat eruit moest gaan zien wist ik niet, maar dat mijn ‘Human the death dance‘ moest worden wist ik wel. Ik ben dat gedicht toen uit mijn hoofd gaan leren en niet veel later schreef ik de laatste versie van ‘De Kolchoz II‘. Volgens mijn redacteur was dat het gedicht ‘the rug that ties the room together.’

Wat betreft schering en inslag: de hele toon van die bundel was anders geweest, grimmiger wellicht, zonder ‘We were emergencies’ van Buddy Wakefield (zie helemaal onderaan dit bericht). Een citaat uit dat gedicht is dan ook het motto van de bundel:

We were never tragedies.
We were emergencies.
You call 9 – 1 – 1.
Tell them I’m havin’ a fantastic time.

Komende zondag sluit Festival Mooie Woorden af met een programma over helden en idolen. Ik ben gevraagd om werk van mezelf en van Wakefield voor te dragen. Ik maakte daarvoor een vertaling van ‘We were emergencies’, maar besloot om toch het origineel voor te lezen. Wakefield werkt nou eenmaal beter in zijn eigen taal. Ondanks dat, hieronder de vertaling. 

Wij waren noodgevallen

Luister,
we kunnen om het even wat in de mist stoppen
en het op een spook laten lijken.
Maar laten we vanavond
geen tragedies worden.
We zijn geen uitvaartcentra
met gastanks voor onze ramen,
zijn geen begraafplaatsen.
Begraafplaatsen zijn gewoon de manier waarop de aarde niet laat gaan.
Laat het gaan.

Laten we vanavond,
onze polsen zo ver naar achteren draaien
dat de scheermesjes in onze potloodpunten
geen goede hoek op al die schoonheid binnenin vinden.
Ga dit aan
met je vliegtuigonderdelen.
Ga vooruit
en spreek mij na met heel je hart:

“Je hoeft me niet langer zo hard te naaien als ik mezelf heb gehaat.”

Bedrijf de liefde met me
alsof je weet dat ik beter ben dan het ergste dat ik ooit heb gedaan.
Rustig aan,
dit is nieuw voor me.
Maar ik heb zowat elke stad vanaf een dakrand bekeken,
zonder te springen.
Ik heb begrepen,

dat de maan niet vol hoeft te zijn om ervan te houden.
Dat we geen tragedies zijn,
die daaronder strandden.
En als onze harten
echt zouden breken
elke keer als we de liefde verliezen,
zou ik je inmiddels confetti kunnen aanbieden.

Maar harten breken niet,
weet je?
Ze kneuzen en genezen.
Wij zijn nooit tragedies geweest.
Wij waren noodgevallen.
Bel 1-1-2
en vertel ze dat ik de tijd van mijn leven heb.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s