Fucking sokken

Sommige teksten zijn er ineens. Fucking sokken is zo’n tekst.

Begin april vorig jaar had ik al een klein jaartje aan schering en inslag gewerkt, maar steeds per gedicht. Ik had geen idee of het grotere narratief overeind stond en daar werd ik zenuwachtig van. Ik wist niet of ik het af ging maken.

Ik mailde mijn uitgever dat hij maar een deadline moest stellen, omdat ik er anders nooit rustig voor ging zitten. Daarna belde ik mijn vader of ik een week bij hem kon komen logeren. Mijn vader beschikt over een klein kamertje zonder internet en ik heb geen vrienden waar hij woont. Het leek me de perfecte plek om een weekje rustig te gaan schrijven. Mijn vader vond dat prima.

Ik stopte alles wat ik tot dan toe had in een map, kocht een stapel indexkaarten en ruimde een week vrij voor mijn retraite. En vrijwel meteen waren de zenuwen weg. Ik besloot niet meer naar de gedichten te kijken voordat ik bij mijn vader was.

In de week voor de retraite begon ik ineens aan een tekst te schrijven. Ik had het plan gevat om elke ochtend ongeveer 200 woorden op te schrijven zonder terug te kijken. Elke ochtend pakte ik mijn ringband en schreef die 200 woorden, zonder te weten wat voor tekst het nou zou worden. Al snel ging de tekst over Dani. Voor de rest kwam erin wat ik tegenkwam. Op een ochtend, voordat ik ging schrijven, ruimde ik de droger leeg. En zo kwamen de sokken in het verhaal.

Ik vertrok naar mijn vader met de gedichten voor schering en een paar aan elkaar geniete ringbandbladen met daarop de kleine 1500 woorden die uiteindelijk Fucking sokken zouden worden. Elke ochtend en middag werkte ik aan de bundel, elke avond typte ik 200 woorden van het ringbandverhaal over. Aan het eind van de week had ik driekwart bundel en een kort verhaal.

Ik liet het verhaal liggen. Ik wist niet wat ik ermee wilde. Ik dacht erover om het in te sturen naar tijdschriften, maar vond dat het verhaal beter verdiende. Niets tegen literaire tijdschriften verder, maar dit verhaal was niet zomaar een verhaal.

Toen mailde Olivier Heiligers. Ik ken Olivier nog uit de tijd van de Mugwumps. Hij had samen met Oscar Wyers een strip gemaakt en later heb ik zijn hulp ingeschakeld bij de totstandkoming van Fauser.

Olivier wilde meedoen aan een wedstrijd en vroeg me of ik zijn stripverhaal wilde redigeren. Hij maakte twee versies die ik van commentaar voorzag en won uiteindelijk niets. Maar hij mailde wel om me te bedanken. En of hij nog iets terug kon doen. Of ik misschien een verhaal had liggen waar hij illustraties bij kon maken.

Zo werd het idee geboren: Fucking sokken zou een ‘companion piece’ worden bij de bundel. Inhoudelijk is het een vervolg op de Dani-gedichten in die bundel – al is het niet noodzakelijk dat je die gedichten kent.

Werkelijk alles aan dit verhaal is stap voor stap gegaan. Maar nu, een jaar later, ligt het er: Fucking sokken, het zine. Een kleinood van zestien pagina’s met illustraties.

U kunt Fucking sokken bestellen door uw adresgegevens te mailen naar fuckingsokken [at] denieuwes.com.  Dan mail ik u terug waar u de €2,50 die het kost naar kunt overmaken.

Fucking sokken op de post

Advertenties

One thought on “Fucking sokken

  1. Pingback: Fucking verfilming | De Nieuwe S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s