Kippen: het begin

Een tijdje terug mailde de fantastische Becks (mijn lievelingsredacteur) het volgende:

Grappig dat je die roman zo eng vindt, of proza überhaupt, terwijl je je de helft van de tijd zonder enige moeite in andere genres en kunstvormen lijkt te storten, ook als je dat niet eerder hebt gedaan. Podcasts, Oerolvoorstellingen… als dat allemaal niet eng is, waarom is een roman dat dan wel?

Na schering en inslag was ik de personages uit die bundel in uiteenlopende situaties gaan stoppen, gewoon om te kijken wat er dan met ze gebeurt. Dat dat misschien een roman zou kunnen worden, kwam niet in me op. Totdat ik op een boekpresentatie met Eva Meijer in gesprek raakte. Ik wist dat ze met een derde roman bezig was en ik vroeg hoe het daarmee ging. Ze zei: “Ik heb nu alle losse scènes uitgeprint en morgen ga ik die neerleggen om te kijken wat ik nog nodig heb om daar een roman van te maken.” Dat is althans hoe het in mijn hoofd zit. En ineens klikte er iets.

Ik stuurde een van de scènes naar Becks en sprak meteen mijn twijfels over de haalbaarheid daar een roman van te maken uit. Daarop mailde zij het bovenstaande terug.

Sindsdien grijp ik alle opdrachten/excuses aan (waaronder inderdaad een Oerolvoorstelling en een podcast) om maar niet verder te gaan dan die ene scène. Tot vorige week. Ik luisterde naar de Hybrid Writer’s Podcast van Niels ’t Hooft en al dat (streng aan te raden) gepraat over romans werd me te veel: ik moest maar eens gewoon beginnen.

Ik dacht aan Natalie Goldberg, die in een van haar boeken schrijft over ‘schrijfdates’. Ze belt een bevriende schrijver op en spreekt een bepaalde tijd en plek af om samen te schrijven. Ze zegt ook: “Laat me niet weten of je komt, dan ga ik sowieso.” Gewoon op komen dagen is het halve werk.

Dus ik mailde Becks:

Het is dit: ik zit weer ontzettend uit te stellen. Ik heb geen letter meer aan die roman geschreven. Zojuist heb ik het bestand weer geopend en een timer op 20 minuten gezet, mijn aantekeningen naast het toetsenbord gelegd.

Er moet hier iets gebeuren.

En ik stel dan ook voor: een serieuze deadline. Ik weet dat we ooit iets over januari hadden gezegd, en vaag wat er dan zou komen, maar dat is niet haalbaar. Of er komt een stapel onzin. Maar ik wil dus serieus iets afspreken.

Ik denk: begin april. Een eerste versie. Als de stront dan de ventilator raakt kan ik altijd nog ergens een week verkassen naar iets waar ik in een uitputtingsslag 40 000 woorden schrijf. Of zo.

Eigenlijk hoef je ook helemaal niet op deze mail te reageren.

Maar ze mailde terug:

1 april

No joke! Vluchten kan niet meer! Zou niet weten hoe!

Je moet ergens beginnen.

kippen#1

Advertenties

2 thoughts on “Kippen: het begin

  1. Hoi Dennis,

    Wat een ontzettend goed idee. Al sinds ik de gedichten in Schering en inslag las wilde ik dat er een roman zou komen met dezelfde personages die me meteen zo lief waren. Op 1 april is mijn vrouw jarig, lijkt me een erg mooi cadeau voor haar waar ik in elk geval zelf veel plezier aan ga beleven. Oh, mocht het boek nog niet op 1 april in de winkel liggen dan wacht ik wel hoor, maar niet te lang meer.

    Groet,

    Simon

  2. Pingback: Kippen: Alleen de parachute is echt | De Nieuwe S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s