Ondercast & Opzij

Gedicht uit de Opzij

Tijdens Dit zijn de schrijvers, waar ik eerder al over schreef, droeg ik ook een gedicht voor dat uitsluitend bestond uit zinnen die ik uit de Opzij had geknipt. De voordracht daarvan is opgenomen in de nieuwste aflevering van Ondercast. Hier het fragment:

Voor de volledigheid hier ook nog de tekst.

Nooit eten als je je uniform draagt, niet klagen

Voordat ik verder ga, wil ik graag iets rechtzetten. Vorig jaar mompelde ik iets over ongemakkelijke seks, zoekende twintigers en moeizame vriendschapsbanden.

De cheerleaders pikken het niet langer.

Caitlin is niet de enige, maar er zijn wel zaken die haar in het bijzonder aangaan.

Ze heeft een grote internationale vriendenkring (Filipijnen zijn dol op karaoke) gaat veel uit, zit met haar zus en vriendin in een bandje waarmee ze regelmatig optreedt en ze heeft een bootje om door de grachten te varen.

Tegenover haar heb ik geen hard feelings. Een cheerleader ben je niet zomaar.

Ik loop bijna altijd met mijn sleutels tussen mijn vingers. Ik ben pijnlijk ongeduldig. De vriendschappen die ik zie op televisie lijken vrij te zijn van de jaloezie en de angst en het ‘doen alsof.’ Je kunt beter met vrienden naar de film gaan dan met mij.

Caitlin zei nooit: ‘Je speelt verkeerd.’

We zijn eerder stuntelig en naargeestig. De sfeer is bekoeld, ijzig: vrouwen die andere vrouwen voor muts uitmaken, het narcisme van stadse tijdgenoten, preutse beleidsmakers en proleten in het bestuur, Jezus, Sartre, de holocaust. Het maakt de liefde moeilijker.

Cheerleaders maken soep voor de buurman, vegen poep van de muren; op facebook zetten ze plaatjes van een karaokefeestje en niets over hun heimwee. Ze proberen er thuis, maar ook hier – in het stadion aan de baai van San Francisco – iets van te maken. Iets beter maken dan het was.

Cheerleaders zien in elk kelderboxschandaaltje verwende twintigers, opgegroeid in weelde, met nauwelijks meer tegenslag dan dat hun ouders de geldkraan dichtdraaien.

De cheerleaders pikken het niet langer. Caitlin zegt: “We gaan het dit jaar anders doen,” maakt een flikflak en een salto door de lucht en landt.

‘Yeah!’, roepen de cheerleaders in koor.

Caitlin zegt: “Kleurige kleren dragen. Dansen op straat. Basketballen zonder boerka. Slechte dagen met goede vrienden. En vooral seks hebben. Dat lijkt me toch het belangrijkste.”

‘Yeah!’, roepen de cheerleaders in koor en gooien hun armen symmetrisch in de lucht.

Caitlin, een frêle poppetje met pronte borsten, zei nooit: ‘Je speelt verkeerd.’

Een cheerleader ben je niet zomaar.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s