Dear Mr. Watterson

Ik kan me nog herinneren hoe ik nachten lang mezelf wijsmaakte dat ik nog maar één pagina Calvin & Hobbes zou lezen. Het was een strip die ik ooit van mijn zus gekregen had en het eerste dat ik ooit heb verzameld. En ik ben niet echt een verzamelaar. Ik heb veel spullen, maar weinig verzamelingen. Later zou ik bevriend raken met de ’nieuwe jongen in de klas’ precies om die strip. Dat het kan, een vriendschap op basis van een werk.

Deze week vroeg een student me hoe je de passie in het schrijven houdt en ook in een optreden waar je voor de zoveelste keer dezelfde tekst doet. Buddy Wakefield zegt dat een tekst altijd en onder alle omstandigheden werkt, als hij maar goed is. Dat is deel van het antwoord. Om dat te bewerkstelligen moet er iets in de tekst zitten dat waar is. En dat mij en het publiek verbindt: dit geldt voor ons allemaal. Geloof me, ik ben me bewust van de pretentie die van die gedachte uitgaat.

Gisteren keek ik de documentaire Dear Mr. Watterson (Netflix), over de strip die me een vriend opleverde. Op driekwart van de documentaire — in het deel dat erover ging waarom Bill Watterson nooit merchandise van zijn strip wilde toelaten — kwam er een citaat van hem langs:

People invest only a few seconds reading any strip, but the cartoonist can talk to readers for years on end, and that’s an incredible amount of access to people’s minds. It’s an exceedingly rare privilege to have your work read by people every day, year after year. If you’re inclined to go beyond jokes and say something heartfelt, honest, or thoughtful, you have a tremendous opportunity.

Dat is een ander deel van het antwoord. Misschien is het ook hetzelfde antwoord. Maud Vanhauwaert zegt het in een interview dat later deze maand in ondercast verschijnt als volgt: „Ik vind het een enorme daad, iets publiceren. Je pretendeert wel dat je iets toe gaat voegen aan deze werkelijkheid.” Het geldt volgens mij voor elke manier waarop je een tekst (of uiting) presenteert aan een publiek.

Ik weet dat het niet hetzelfde is als elke dag een strip te publiceren die door miljoenen mensen wordt gelezen, maar welke publicatie, welk optreden dan ook is een enorme mogelijkheid. En een eer. Het is toegang tot iemands hoofd. Dat is best wel wat. Iets om dankbaar voor te zijn. En iets om te verdienen. Hoe futiel een publicatie of een optreden ook mag lijken, je krijgt een vertrouwen dat je niet mag beschamen.

We kunnen er iets mee, met die kunst van ons. Er zijn dagen dat het veel van je vraagt, maar als het echt als iets anders dan een privilege begint te voelen, is het tijd om iets anders te gaan doen.

dearmrwatterson

P.S.: Hier is een fraaie speech van Bill Watterson te vinden.

3 thoughts on “Dear Mr. Watterson

  1. Ik ben helemaal geen kunstenaar, maar zo nu en dan sta ik graag op een podium om mensen te vermaken. Tenminste dat pretendeer ik. Er zijn tijden geweest waar ik het vooral voor mijn eigen ego deed en dus als het maar iets fout ging was mijn avond naar de klote.
    Dank je wel Dennis, dat ik mijn focus op de reden om op het podium te staan weer zuiver heb. Je mag iets geven en dan is het zaak om het zo goed mogelijk en met heel je hart en ziel te doen. Vanavond ook dus weer. Kan ik het gelijk in de praktijk brengen.

    Groetjes vanuit Eindhoven,

    Bas Sturkenboom

  2. Ik sprak vorige week iemand die m’n illustraties gezien had, en zij vroeg zich af, “Is dat niet een beetje eng, dat je werk zo overal te zien is, op het internet?”

    Voor ik antwoordde, moest ik wel even aan jou denken. En ik zei, “Het is goed om je dingetjes de wereld in te sturen. Dat hoort er gewoon bij. Het MOET mensen bereiken. Dan krijgt het waarde. (Ook al valt er iets voor te zeggen dat een boom die in het bos valt stiekem toch geluid maakt, maar goed). Met muziek is dat nog tien keer duidelijker; het moet beleefd worden.”

    Dit zei ik met in het achterhoofd de gedachte: “Alles wat JIJ ooit mooi hebt gevonden heeft ook een weg afgelegd, die er zonder een beetje durf niet geweest was.”

    Ze zei dat ze gedichten schreef, maar nog niet de stap naar publiek had gemaakt. Toen moest ik toegeven dat dat met dichten toch ook echt nog wel wat moeilijker moet zijn dan met tekenen, omdat het zo veel persoonlijker is, of lijkt. Hmmm. Any thoughts?

    PS: Ik heb van Calvin & Hobbes “There’s Treasure Everywhere” weer eens op de WC gelegd om mijn dagelijkse activiteiten aldaar enigszins op te luisteren. Zo geniaal.

  3. Het heeft toch ook te maken met waarom je het doet, denk ik. Als je voor jezelf schrijft: prima, maar ik geloof dat nooit zo. Waarom zou je het er dan over hebben? Het is schroom, vaak. En ik denk dat schroom van alles het meest tussen hobby en een serieus podium zoeken in staat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s