De Nieuwe Stad

Afgelopen week was het woord aan de wind. Onder de noemer ‘Het waait binnen‘ hielden we een week lang open atelier in de Expoplu in Nijmegen. Er werd geschreven, getekend, getimmerd, gefilmd, gefotografeerd en voorgedragen.

Een van de dingen die ik daar gedaan heb, is het bundelen van de columns uit de ANS van afgelopen jaar. Joeri van Putten maakte er drie verschillende omslagen bij en voorzag elk exemplaar ook nog eens van een unieke finishing touch.

Het boekje bevat naast de reguliere columns ook nog twee deleted scenes en het kerstverhaal dat ik voor ANS schreef. De boekjes zijn verkrijgbaar voor vier euro, zeg vijf inclusief verzendkosten. U weet me te vinden als u er een wilt.

De foto’s zijn trouwens van Vincent Zegveld. Check zijn blog voor meer waai en de geweldige stop motion die hij maakte. Op het waai-blog is nog meer werk te vinden dat er vorige week gemaakt is.

ANS & De Nieuwe Stad (10)

‘Heb ik echt jurktieten?’, vraagt Anna.
Haar hond, Maus, rent met zijn hoofd over de dakrand gebogen van hoek tot hoek en blaft naar de mensen ver beneden.
Anna heeft zo’n theorie. Je hebt meisjes met tieten die er goed uitzien in een jurk, tieten die er goed uitzien in een T-shirt, bikinitieten en toplesstieten. Er zit wat in en Anna hoort nu eenmaal het liefst dat ze jurktieten heeft.

De laatste. In deze column grijp ik terug op de allereerste keer dat mijn naam in de ANS stond. Dat leek me leuk. En episch. Grooooot. Uhm… oke.

De rit zit erop. Ik hoop dat u het leuk vond. Samen met Joeri ga ik deze week in de Plu een kleine uitgave maken van de columns. Met extra’s. Online leest u hier, de pdf staat hier en de papieren versies liggen overal door stad verspreid. Ook in de Plu ligt een stapeltje. Dus kom langs, kom langs.

ANS & De Nieuwe Stad (9)

Zodra de zon er is, beginnen we in enclaves te denken: parken, dakterassen, stukken nagenoeg onontdekt Waalstrand en hier en daar een afbraakpand.
Anna en ik zitten het meest op het dakterras.
Terwijl de terrasjes onder ons uitpuilen van mensen die met menukaarten voor hun gezicht wapperen, zitten wij op de dakrand en bekijken de boel. Hierboven lijkt alles een tel trager te gaan. De zon lijkt alles wat we doen en denken langzamer te maken dan de mensen die over straat van winkel naar winkel rennen. We zitten er dan ook dichter op. Op de zon.

De nieuwe ANS is er! Het is de voorlaatste van dit jaar en daarmee nadert het einde ook wat betreft De Nieuwe Stad. Deze column schreef ik buiten in de zon en het leek een goede timing, maar nu de ANS uit is, regent het weer en is het koud. Ach. Hier is de column online te lezen en hier een pdf te downloaden. De Nijmegenaren onder u weten de papieren versies inmiddels wel te vinden.

ANS & De Nieuwe Stad (8)

De bovenbuurman en ik zijn nooit vrienden geworden. Het eerste dat hij tegen mij zei was: ‘Het is mooi wonen hier.’ Hij riep het vanaf het balkon dat boven het terras hing van het appartement waar we rondgeleid werden. Vanaf daar ging het bergaf.

Ik zag hem pas weer toen hij rood aangelopen op de deur van dat appartement stond te bonken. Mijn muziek stond te hard. Het tweede dat mijn bovenbuurman tegen mij zei bestond uit een aaneenrijging van krachttermen die ik, al zou ik het willen, niet kan herhalen. Hij wilde niet kalmeren en ik vertelde hem dat ik niet met hem kon praten als hij me bleef uitschelden. ‘Ik ga niet kalmeren’, zei hij, waarop ik hem vertelde dat ons gesprek was afgelopen. Hij gooide daarop mijn deur in mijn gezicht.

De trouwe fans van dit weblog herkennen dit wellicht en ja hoor, de column van deze maand is min of meer een vervolg op dit bericht en een beetje ook op dit gedicht. Mijn leven is eigenlijk een soort van soapserie dus.

Maar goed. De nieuwe ANS is er! Hij ligt in de vertrouwde bakken, bij uw favoriete Nijmeegse kroeg/supermarkt en is natuurlijk ook (voor alle niet-Nijmegenaren) weer gewoon online te lezen. En een pdf is er ook. Leest allen!

ANS & De Nieuwe Stad (7)

Niets gaat langzamer dan de Veerhaven XIII. Het water haalt zichzelf keer op keer in, tekent krullen op het oppervlak  terwijl het stokjes, flessen, touw, dopjes, yoghurtbekers en stukken van plastic tassen naar de kant, voor onze voeten, draagt.

We praten weinig, maar drinken des te meer. We kijken voornamelijk naar het water. Als we al iets zeggen, is het langzaam en in een lagere stem dan gewoonlijk. De gedachten die we hier hebben, zijn zo lang dat het ons tijd kost ze te formuleren en vaak vergeten we de volgorde nog als we eenmaal met uitspreken van de zin begonnen zijn.

Nummer zeven alweer. Het is bijna voorbij, maar nu is het maart en maart brengt een nieuwe ANS en een nieuwe ANS brengt een nieuwe column. Wederom bij uw favoriete Nijmeegse kroeg of supermarkt op te halen of gewoon op de universiteit. Online leest u hier en een pdf is er ook. Als u die downloadt vindt u ook onderstaand bericht terug. Gék op ANS.