Nazomergasten

Nazomergasten is geen avondvullend interviewprogramma, maar een online variant die surft langs de miljoenen video’s op YouTube. Inspiratiebronnen en een persoonlijke blik op filmpjes die voor het oprapen liggen. Geen bekende Nederlanders, maar jonge mensen en hun online pareltjes. Alle blogs verschijnen ook nog als playlist op YouTube.

Het brein achter Nazomergasten, Tim Arts, vroeg of ik ook zo’n playlist wilde samenstellen. Dat deed ik. Hier.

Lijstjes 2009 #4: Proza

Op de valreep nog het laatste lijstje: de romans en verhalenbundels die me het meeste gedaan hebben dit jaar.

City of ThievesDavid Benioff

Eigenlijk hou ik niet van historische fictie en al helemaal niet van verhalen die tijdens de Tweede Wereldoorlog spelen. Maar dit boek… enfin. Eerst een introductie.

David Benioff is wat minder bekend dan zijn generatiegenoot Dave Eggers, maar zeker net zo hard de moeite waard. Ik leerde hem kennen via de verhalenbundel When the nines roll over, maar hij is waarschijnlijk bekender om zijn eerste roman, The 25th Hour. Het boek werd verfilmd door Spike Lee en Benioff nam zelf het scenario voor zijn rekening. Hij schreef daarnaast scenario’s voor The Kite Runner en X-Men Origins: Wolverine. Momenteel werkt hij aan een scenario over het leven van Kurt Cobain.

Het verhaal van City of Thieves speelt tijdens de bezetting van Leningrad in de Tweede Wereldoorlog, waarin de stad hermetisch is afgesloten en mensen gedwongen zijn hun huisdieren te eten en uien te delen als avondeten. Hoofdpersonage Lev Beniov (de zeventienjarige zoon van een door het regime afgevoerde dichter) wordt gearresteerd voor het plunderen van een boven Leningrad neergedaald Duits lijk, en dat ook nog na de avondklok. Hij wordt samen met de charismatische Kolya, een ‘deserteur’ uit het Russische leger, in de cel gegooid. Beiden zijn ze ervan overtuigd de volgende ochtend neergeschoten te worden, maar in plaats daarvan krijgen ze de kans hun vrijheid terug te winnen door middel van een levensgevaarlijke en bijna onmogelijke missie: een dozijn eieren bezorgen voor de bruiloft van een officiersdochter.

De rest is het boek. Dat Benioff veel voor films schrijft, zie je er makkelijk in terug. De spannignsbogen zijn zorgvuldig opgebouwd en het boek is geschreven in korte, scenische hoofdstukken. Het is vlot, het is aangrijpend en bijzonder grappig. De oorlog is meer het decor voor een bijzonder coming of age-verhaal. Lezen. Beginnen kunt u nu al: hier.

Lees verder

Lijstjes 2009 #3: CD’s

Lijstje nummer drie van dit jaar: fijne liedjes. Met, zo lang het nog mag en kan, embedded filmpjes. Woooooo! Stick it to the man.

When life gives you lemons, you paint that shit goldAtmosphere

Tijdens de laatste Literaturjugend zei Bert tegen mij: “Jij bent aan de ene kant een heel slimme jongen en aan de andere kant hou je nogal van hiphop.” Uiteraard bedoelde hij hier niet dat de twee elkaar uitsluiten, maar er zullen vast mensen zijn die dat denken.

Atmosphere is zo’n band die al jaren keihard het tegendeel bewijst. De band bestaat uit Ant (beatmaker) en Slug (MC). Ze maakten echt naam met het album Godlovesugly, een klassieker die dit jaar terecht een rerelease vierde. Atmosphere maakt volwassen rap, zonder het gepreek van een latere KRS-One, zonder platitudes en vooral: erg luister- en dansbaar.

When life gives you lemons… kwam al in 2008 uit, maar ik ontdekte het album pas dit jaar. Qua geluid is de band nog meer van de beats gedreven richting de sound die ze al een tijdje met hun live-band brengen. De teksten van Slug zijn, zoals gewoonlijk, korte verhalen met bescheiden verteller:

She went vegetarian for the baby
Third trimester, I see the kid kick
She showed me outside when she gave me a cigarette
Shit, there’s no way to measure it
Not every pony grows up to be a pegasus

De limited edition bevat bovendien een geïllustreerd kinderverhaal van Slug en een DVD met liveconcert. Het is geen tweede Godlovesugly, maar wat mij betreft zeker een plek in iedere platenkast waard.

Lees verder

Lijstjes 2009 #2: Comics

Tijd voor een tweede lijstje. 2009 was het jaar waarin ik waarschijnlijk meer comics kocht dan ooit. Van enigszins teleurstellende ondernemingen, tot de toplijst hieronder.

Metropol – Ted McKeever

Eerder (als in: ongeveer een jaar geleden) schreef ik al over het eerste deel in deze serie: Transit. Dat was mijn eerste aanraking met deze geweldige stripstekende courtroom sketch artist. Net als in de eerste twee delen, speelt Metropol in de nabije toekomst, alleen dan de geperverteerde, industriële variant. De stad is de arena waarin de apocalyps wordt uitgevochten. Een pest-achtige ziekte zorgt ervoor dat mensen overlijden (aan het feit dat ze hun ingewanden uitbraken). De goede zielen veranderen in engelen, de slechte in demonen. De engelen bevinden zich duidelijk in de minderheid. Hoe verder het verhaal vordert, hoe minder gewone mensen er nog in de stad rondlopen.

Het is een geweldig einde-der-tijden-verhaal waarin een hoop kleine verhaallijntjes culmineren in een finale van epische proporties, maar altijd met een rauw randje. Zo valt McKeever sowieso wel te samen te vatten: geperverteerde epiek met een rauw randje. De engelen in dit boek hebben wapens (als in: geweren, pistolen en bommen) en de enige manier de wereld te redden, is deze stad vernietigen.

Het is McKeever op zijn best: 1) Contrastrijke zwart-wit tekeningen, waarin hoekige lijnen naadloos aansluiten op dikke smeren inkt. 2) Een cast van anti-helden, veelal uit de vorige twee delen afkomstig, op een duidelijke, doch steeds gesidetrackte missie. Metropol is een absolute must have als je van indie comics houdt. Het nawoord, waarin McKeever de aanleiding voor dit verhaal schetst, alleen al is de bescheiden prijs voor dit 424 pagina’s tellende werk waard. Lees wel vooral eerst Transit en Eddy Current. En lees hier een mooie recensie van alle drie de delen.

Ik kan niet wachten op het volgende deel in de McKeever library, maar volgens mijn favoriete stripverkoper duurt her nog wel even.

Lees verder

Lijstjes 2009 #1: Poëzie

Het is tijd voor lijstjes. Het zal wel aan het weer liggen. De komende twee weken probeer ik hier een overzicht te geven van mijn favorieten van 2009 in de categorieën: poëzie, proza, comics en muziek. Top3-tjes, zonder rangorde. Ik heb een nogal idiosyncratische manier van lezen en luisteren, dus verwacht u vooral geen ‘What’s hot in 2009′. Ik lees en luister namelijk bij lange na niet alles wat aangeraden, geprezen of gehypet wordt. Dan weet u dat vast. Vandaag de poëzie, of zoals sommige mensen zeggen: de gedichtjes.

Het tegenovergestelde van heimwee – Adriaan Jaeggi

Ik moet toegeven dat ik nog nooit een gedicht van de man had gelezen, toen hij overleed. Ik kende wat stukjes van zijn site een beetje en het leek me een sympathiek figuur. Hij oogt ook sympathiek op het omslag en zijn poëzie is… nu ja, sympathiek dus. Maar daarmee bedoel ik niet zoiets als een betuttelende ‘leuk’ of ‘aardig’. Daarmee bedoel ik dat uit alles waarover Jaeggi schrijft een bepaalde sympathie voor de wereld spreekt.  Jaeggi weet raak te slaan, maar is nooit vernietigend: er is altijd iets empathisch in zijn gedichten.

Waar zijn vroegere gedichten nog wat gekunsteld aandoen – wat overigens geheel aan mijn antipathie jegens eindrijm kan liggen – maakt dat gekunstelde in de latere gedichten plaats voor een makkelijk te verstane, messcherpe taal. Het levert een bundel op waarin hoe verder je komt, hoe beter de gedichten worden. Een klein voorbeeld: het terecht door (samensteller en inleider) Erik Jan Harmens geprezen Voor later.

Dit heb ik geprobeerd te zijn:
de stappen die je hoort op een lenteavond
het passeren van stevige zolen op vertrouwde steen
eventueel een flard van Au Privave
of een gefloten partita.

Niet: rolkoffertjes, rolkoffertjes, rolkoffertjes.

Lees verder