Heenweg (2)

Lees eerst deel 1 bij Willem.

Ik vroeg me af of de anderen zich ook op albumhoezen waanden. Niet over zebrapaden lopen, dat was het enige dat ik zo snel kon bedenken. Vroeger waande ik me al op albumhoezen en meer nog op podia. Iets met een microfoon toch altijd. Of de andere twee dat ook hadden, wist ik niet. Er is ook altijd iemand die drummer wil zijn. Wie bepaalt het tempo, zodat het allemaal niet te hard gaat?

Oversteken is nooit mijn sterkste punt geweest, maar zo met zijn drieën kan het wel. De andere twee over, ik net naast het zebrapad. Voor ons knipperde een groen mannetje en we versnelden. Dit is hoe een fiets, een auto zich moet voelen. Als het sturen en versnellen geen zaak meer van jezelf is. En dat dat dan maar goed is ook: ik kende deze straten immers niet. Ik wist dat ze op elkaar aan zouden sluiten, meer niet.

Lees verder bij Hanneke.

Anna en ANS

Anna verkeert in goed gezelschap: op ANS-Online deelt ze webruimte met onder meer De Staat en Tom Barman. Het gaat hierbij om een opgeschoonde versie van het oorspronkelijke Annaverhaal. Het verhaal is ontdaan van onnodige bagage om gereed te zijn voor publicatie in Het Nieuwe Zwart, dat over een maand of twee zal uitkomen. In een vlaag van verstandsverbijstering paste ik ook nog de titel aan.

U kunt mijnheer Barman ook omzeilen door direct naar het verhaal te gaan.

Deel x

Inderdaad, Willem: het is stil geweest hier. Deels omdat ik nog moest uitrusten van die festivalweek die ik in het vorige bericht besprak. Meer echter, omdat ik even moest nadenken. Niet dat ik een quarterlife crisis steek nadat na mijn studie nu ook dat festival voorbij is. Nee het zit zo:

Op 20 mei 2008 schreef ik (in mijn urban hangmat) uit het niets mijn eerste Anna-verhaal. Ik stuurde het meteen op naar mijn voorspreker Bert met de vraag of het wat was voor de Literaturjugend, diezelfde avond nog. Ik droeg het voor en de respons was goed. De dag daarna op dit log idem dito. Het is misschien overdreven om over een doorbraak te spreken, maar ik had het idee dat ik het eindelijk te pakken had. Dit ging dan toch die roman worden.

Lees verder

Ongevraagd Advies #9: Lennart Wolfert

Na jarenlang uitgesproken voorvechter te zijn van een DIY-mentaliteit, heb ik vandaag dan toch het heft uit handen gegeven. Het zit zo: een tijd geleden werd op initiatief van Hanneke het plan gevat om een kleine bundeling te maken van kort proza geschreven door Hanneke, Willem en mij. Deze bundeling, Het Nieuwe Zwart geheten, zou wederom een eigenbeheerpublicatie worden, maar al snel verspreidde het woord zich en kreeg Frank Tazelaar van de Wintertuin er lucht van. Van het een komt het ander en vandaag hebben we onze hanepotige handtekeningen onder een contract gezet. (Het feit dat het Wintertuinthema van dit jaar Faust is, maakt het allemaal nog wat spannender.)

Maar daar gaat het hier eigenlijk niet over. Het gaat hier namelijk om een echte DIY’er van een ander slag: Lennart Wolfert. Conveniently is Lennart de vormgever van Het Nieuwe Zwart en zo heeft dit Ongevraagd Advies, zoals wel meer ongevraagde adviezen, iets incestueus. Van de andere kant: je gaat natuurlijk ook niet in zee met een vormgever die je niet tof vindt, dus alle scrupules worden opzij gezet en ik kan met een oprecht hart (en oprecht hard) zeggen: Lennart is een gave vormgever.

Lees verder