Zine für Berlin II: Linda wandert aus

Komende drie dagen ben ik met Creative Writing op studiereis naar Berlijn. De vorige keer dat ik daar was, nam ik 100 zines mee, gestempeld en genummerd. Ik besloot (nogal laat) daar een traditie van te maken. Vorige keer ging de Kolchoz mee, dit keer is het Linda.

Het gedicht Wie houdt Linda tegen? is het meest gecoverde gedicht uit mijn bundel. Het is bekender in de uitvoering van de Asfaltfeeën dan in mijn eigen – onlangs op cd verschenen. Daarnaast werd het bij Poetracks Talent nog door vier bands muzikaal vertolkt. Ten slotte vertaalde de Duitse dichter Ralf Thenior het deze zomer. In een nieuwe serie, roterfandenlyrik, mocht hij een gedicht van een buitenlandse dichter naar keuze opnemen, Fenster zur Welt noemen ze dat. Ralf koos Linda, in de verantwoording schrijft hij:

Het gedicht beviel me meteen bij de eerste keer lezen. Ik ken Linda. Ook ik weet haar naam niet. Haar in dit gedicht weer tegen te komen, heeft me aan veel situaties herinnert, waarin ik haar gezien heb, om haar meteen weer te vergeten. Eigenlijk heb ik haar door dit gedicht voor het eerst precies waargenomen.

Het gaat om ons tijdelijke niche-bestaan in de anonimiteit van de steden. De regelmatige, toevallige ontmoeting met een slonzig meisje tot een scène geperst, die een merkwaardig, beklemmend gevoel oproept. Ik ontdek, dat ik voor anderen een Linda-figuur ben. Sympathie voor Linda komt op en het angstbeeld dat de sjabloon leeg is.

Ik mailde hem gisteren om hem te vertellen dat ik zijn vertaling in zine-vorm ging gieten. En hem nog een keer voor deze mooie woorden te bedanken. Hij mailde terug dat hij het gedicht een paar dagen geleden in Hamburg (op de Reeperbahn) had voorgelezen. Een stem achter in de zaal riep dat het ook een gedicht van Thenior had kunnen zijn. “Das hat mich gefreut.”

En mij. En nu gaat Linda naar Berlijn. De foto op de voorkant van het zine maakte ik twee jaar geleden in Berlijn, twee weken voor het verschijnen van mijn debuutbundel. Daarmee is de cirkel rond.

Dag Linda, het ga je goed.

Oplage: 100, gestempeld en genummerd. Mini-zine A8.

I’m a nominee, bitch

Alle (slechte) intertekstuele grapjes terzijde, ik vind het tof om te kunnen melden dat ik en mijn mensen is genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs. Met mij dingen mee: Lieke Marsman, Marjolijn van Heemstra en Y.M. Dangre. De winnaar zal bekend worden gemaakt in een programma tijdens het 42e Poetry International Festival Rotterdam, op donderdag 16 juni om 21.30 uur in de Rotterdamse Schouwburg. Fingers crossed.

Hier het officiële persbericht van de baas:

Mijn mensen: Gerrit Komrij

Aftellen. Vandaag: Gerrit Komrij.

Let them eat cake, gelezen door Gerrit Komrij.

Nee, deze is niet nieuw, maar hij is wel het meest gepast. De opname van Gerrit Komrij komt van Met het oog op morgen. In de aanloop naar Prijsuitreiking van de Turing Nationale Gedichtenwedstrijd 2009 lazen Komrij en Ramsey Nasr om en om een gedicht voor uit de top 100. Ik was blij dat ik daartussen zat. Nog blijer was ik dat Komrij mijn gedicht voorlas. Niet dat ik Nasr een vervelende stem vind hebben, maar die stokkende stem, die melodie van Komrij… daar doe je het voor.

De dag na de uitreiking, na de uitzending van DWDD, dronken we nog een paar biertjes in de studio. Het was Gedichtendag en niemand had Komrij geboekt. Stom natuurlijk, maar ook goed: het werd een gezellige avond met de grootmeester.

Met dit gedicht won ik dus de derde prijs van de hierboven genoemde wedstrijd – dat lijkt me inmiddels wel bekend. Toen ik iemand moest kiezen voor het audioboekversie was het dan ook vrij simpel: het moest deze opname zijn. Ik vroeg Komrij om toestemming en hij vond het meteen goed. Ik moest nog even de rechten van de opnamen regelen met de NOS maar Komrij kon zich niet voorstellen dat ze daar moeilijk zouden doen en anders moest ik het hem maar even laten weten.

Ze deden niet moeilijk.

Ik ben erg blij met deze opname. Waarvoor dank, Gerrit. (En NOS)

De remix van Jop Luberti komt er uiteraard ook op. Of zoals hij in de volksmond genoemd wordt: De Dansbare Komrij.

En nee, ik heb dit jaar niet meegedaan aan de Gedichtenwedstrijd.

Mijn mensen: MiaMia & Lucky Fonz III

Ergens moest het misgaan. Of ja, misgaan… Ergens zou er een dubbele versie komen. Dat moment is aangebroken. Uit het audioboek: MiaMia en Lucky Fonz III.

Toen de Mugwumps voor het eerst de veilige grenzen van Nijmegen verlieten om in Groningen een theatershow te geven, moest dat meteen een optreden van twee uur worden. Nu waren wij wel goed maar niet gek: twee uur naar ons gezwam luisteren doe je niemand aan. Er moest een act bij. Lucky Fonz III was toen nog een het best bewaarde geheim van Nederland. Het was denk ik twee weken voordat hij de Grote Prijs won dat ik hem vroeg: “Ga je mee? Je krijgt geen geld. Wel betalen we je treinkaartje en we geven je biertjes.” Hij zei ja.

Vlak voor het optreden in het USVA in Groningen won Lucky Fonz de Grote Prijs, hetgeen resulteerde in een volle bak bij onze show. Het was de tweede theatershow die we deden en het was meteen uitverkocht. Voor zoveel mensen hadden we nog nooit gespeeld. Ik presenteerde die avond Fremdkörper, twee gedichten met foto’s. Lucky Fonz vond een van die gedichten heel mooi en speelde een liedje waarvan de tekst dezelfde strekking had. Ik vond dat een eer.

Daarna nam zijn carrière een hoge vlucht en ik kwam hem nog wel eens tegen, maar elkaar echt spreken deden we niet meer. Toen het gedicht uit Fremdkörper de bundel haalde, dacht ik wel meteen aan hem voor de audioboekversie. Ik mailde hem op goed geluk.

Maanden hoorde ik niks. Ik mailde nog een herinnering en bedacht toen dat de man het te druk had. Ik moest een vervanger hebben. Toen mailde MiaMia. Ze wilde wel een gedicht voor het audioboek doen. Ik besefte hoe stom het was dat ik haar überhaupt niet gevraagd had in eerste instantie. Ik ken MiaMia nog uit de tijd dat ik redacteur bij ORP was en had haar weblog altijd met veel interesse gevolgd, totdat het een stille dood stierf. MiaMia was altijd al bezig met gedichten op muziek en soundscapes te zetten en natuurlijk moest zij op het audioboek. En zo was interpretatie 1 van Elke bouwgrond bezet gebied een feit:

Elke bouwgrond bezet gebied, uitgevoerd door MiaMia.

Een paar weken geleden belde Otto (de naam waaronder Lucky Fonz III zijn dagelijkse leven leidt). Hij had een verrassing. In mijn mailbox. Samen met Willem Sjoerd had hij het gedicht opgenomen. Ja, hij was een tijdje in Zuid-Afrika geweest en had een enorme mailachterstand. Daarom had hij nog niet geantwoord. En hij vond het leuk om te doen. En hij had het dus maar gewoon gedaan.

Elke bouwgrond bezet gebied, uitgevoerd door Lucky Fonz III.

Bedankt, MiaMia.

Bedankt, Otto.