Mijn mensen: Ties Hillekens (OpenDichtBus)

Na een korte onderbreking gaan we gewoon weer verder met deze keer: Ties Hillekens

De kolchoz II, gelezen door Ties Hillekens

Ties Hillekens bestiert de OpenDichtBus, Nederlands beste antiquariaat… En dan ook nog eens op wielen. Ik denk niet dat ik lieg als ik zeg dat meer dan driekwart van mijn tweedehands boeken van Ties Afkomstig is. Dat komt omdat de man smaak heeft en hij mijn smaak ook nog eens kent. Ik weet dat ik de bus niet in kan stappen zonder met iets naar buiten te lopen. En zo is Ties waarschijnlijk een van de grootste invloeden op mijn gedichten, via de bundels en boeken die hij voor mij heeft uitgezocht. En sinds kort stuurt hij me (per post) ook nog eens gedichten toe. Ik zou lijstjes kunnen maken van welke bundels die ik bij hem kocht terug komen in ik en mijn mensen, maar daar doe ik u en mezelf geen plezier mee.

Dit gedicht voegde ik als laatste toe aan de bundel. Het is een bewerking van een ouder gedicht. Volgens het NRC gaat dit gedicht over ‘drie jonge mensen die proberen te vluchten uit het werkende bestaan‘. Als dat zo is, dan is Ties de meest aangewezen persoon om dit gedicht voor te lezen. De man werkt in de koude wintermaanden in een fabriek ergens in Eindhoven, om ’s zomers van festival naar festival te kunnen rijden in de bus. Hij woont dan ‘on the road’, slaapt tussen de boeken. Zo’n leven.

Op mijn bundelpresentatie kreeg ik een eerste druk van Dr. Sax van Kerouac cadeau. Die had hij ‘nog ergens liggen’.

Bedankt Ties, voor alles.

Mijn mensen: Willem Sjoerd van Vliet

Ik en mijn mensen is uit. En inmiddels staat ook bijna het hele audioboek online. Nog enkele gedichten te gaan dus; Nichts wie los! Dit keer: Willem Sjoerd van Vliet.

Een man, twee vogels, gelezen door Willem Sjoerd van Vliet.

Willem Sjoerd van Vliet (WS voor intimi) is denk ik de eerste persoon waarvan ik het ooit niet weigerde de dubbelnaam uit te spreken. Dat kwam vooral omdat we samen in de redactie zaten van ORP, waar ook Willem lid van was. En omdat Willem Sjoerd daar de baas van was. En naar de baas hap je niet, tenzij je een snijmachine bent.

WS studeerde in die tijd nog Nederlandse Taal en Cultuur maar dat wilde niet echt vlotten. Na een korte bezinningszomer besloot hij zijn spullen te pakken en, zoals een jongen uit de provincie dat betaamt, naar Amsterdam te vertrekken om Kunstenaar/Superster te worden. (Ik ben er nog steeds van overtuigd dat deze functieomschrijving later op zijn visitekaartjes zal prijken).

Na drie jaar heeft hij het inmiddels tot in de Volkskrant geschopt. Ik heb het idee dat ik veel van Willem Sjoerds creatieve Werdegang heb kunnen volgen en dat stemt me blij. Vooral omdat het goed gaat. En ik ben een slaapplek in Amsterdam rijker.

Maar vooral: WS, dankjewel.

Mijn mensen: Bert De Geyter

Ik en mijn mensen is uit. En inmiddels ook op bol.com verkrijgbaar (Echt Dennis? Ja, echt. Wowiezowie!).  Op deze site plaats ik ingesproken gedichten tot de hele bundel online is en dan zal het geheel als audioboek te downloaden zijn.

De gedichten worden echter niet door mij, maar door ‘mijn mensen’ ingesproken. Niet al mijn mensen natuurlijk, maar een selectie (het zijn immers maar dertig gedichten). Dit keer: Bert De Geyter.

De badkuip, gelezen door Bert de Geyter.

Hoe ik Bert de Geyter heb leren kennen, kunt u hier lezen. Dat Bert en ik een serie voor Villanella maken hoef ik u vast ook niet meer te vertellen. Dat hij supertoffe kunst maakt, kunt u zelf zien.

Wat u misschien niet wist is dat Bert de bijnaam ‘De Krijter’ kreeg, nadat hij de hele Paraplufabrieken voorzien had van een blauw-geel ruitjespatroon. Of dat hij dan rond de klok van vieren riep: “Tijd voor een apperaaaaatieeeeeeffffjeeeee.” Of dat hij de minst ergonomische werkhouding ter wereld heeft.

Heel misschien wist u niet dat De badkuip het eerste gedicht is dat Bert en ik samen maakten. U vindt het hier terug, bijna een jaar geleden. Cirkels en rond, nietwaar?

Dank u, Bert.

Mijn mensen: Aafke Romeijn

Ik en mijn mensen is uit. En inmiddels ook op bol.com verkrijgbaar.  Op deze site plaats ik ingesproken gedichten tot de hele bundel online is en dan zal het geheel als audioboek te downloaden zijn.

De gedichten worden echter niet door mij, maar door ‘mijn mensen’ ingesproken. Niet al mijn mensen natuurlijk, maar een selectie (het zijn immers maar dertig gedichten). Dit keer: Aafke Romeijn.

Twee paracetamol, gelezen door Aafke Romeijn.

Voor de bezoekers van de Literaturjugend is Aafke Romeijn geen onbekende. Maandelijks trakteert ze ons op een nieuw hoofdstuk uit haar roman in wording. Ik zal er niet al te veel over verklappen. U moet maar eens langskomen.

Ik ken Aafke van Lowlands. In een ver verleden wonnen we allebei de schrijfwedstrijd die toen nog door Jack Nouws elk jaar georganiseerd werd en mochten we voordragen op het festival. Verder was mijn lief meteen fan van Mr. Blue Sky, het bandje waar Aafke de frontbitch van is.
We raakten elkaar enigszins uit het oog tot we op een dag samen moesten jureren bij een schrijfwedstrijd in Nijmegen Dukenburg. Ik bracht Aafke terug naar het station en we besloten de best of-cd van Joy Division de perfecte CD is voor in de auto.

Inmiddels is ze dus de rode draad geworden in de Literaturjugend, maar we mogen niet vergeten dat ze ook voordroeg op de presentatie van Gootlanding van de Mugwumps. Zoals ik al eerder zei: cirkels moeten rond en dus moest ook Aafke een gedicht inspreken. Dat kwam goed uit want ze zat toch in de studio voor haar binnenkort te verschijnen solo-album.

Fijn dat dit even tussendoor kon Aafke. Bedankt.

Mijn mensen: Jop Luberti

Ik en mijn mensen is uit. En inmiddels ook op bol.com verkrijgbaar.  Op deze site plaats ik ingesproken gedichten tot de hele bundel online is en dan zal het geheel als audioboek te downloaden zijn.

De gedichten worden echter niet door mij, maar door ‘mijn mensen’ ingesproken. Niet al mijn mensen natuurlijk, maar een selectie (het zijn immers maar dertig gedichten). Dit keer: Jop Luberti.

Bij wijze van belofte, uitgevoerd door Jop Luberti.

Volgens mij hoef ik Jop niet meer te introduceren. Zeker niet voor de vaste lezers van dit weblog. Ik verwijs dan  ook graag naar deze, deze en deze post. Jop woont inmiddels in Londen, waar hij wel eens op bezoek gaat bij Tony Allen. Hij stuurt kaarten en boekjes per post en houdt me per email op de hoogte van de laatste ontwikkelingen omtrent familie Luberti.

Jop is een van mijn helden. Een van mijn beste vrienden. Ik wist dat dit een van zijn favoriete gedichten uit de bundel is. Vandaar Jop. Bedankt, Jop.