LomoPost

In het verleden plaatste ik met enige regelmaat LomoPoems op de tumblr die ik speciaal daarvoor had aangemaakt. Nadat de Supersampler, waarmee ik ze maakte, stuk ging bleven de beeldgedichten achterwege. Welnu, ik heb een nieuwe. En er is dus ook een nieuw LomoPoem.

Om dat te vieren heb ik ook maar meteen postkaarten laten maken van zes LomoPoems uit de eerste serie. Die postkaarten zijn te bestellen voor 6 euro, inclusief verzendkosten. Bestellen doe je hier. Hiep hiep, partijtje!

LomoPoems

Ongevraagd advies: Cortina en Leuchtturm 1917

Meeting a person who wrote a masterpiece on the back of a deli menu would not surprise me. Meeting a person who wrote a masterpiece with a silver Cartier fountain pen on an antique writing table in an airy SoHo loft would seriously surprise me.(…) There’s no correlation between creativity and equipment ownership. None. Zilch. Nada.
Hugh MacLeod, Ignore Everybody

Vroeger wilde ik spion worden. Ik had een opklapbare verrekijker, onzichtbare inkt en een horloge dat kleine pijltjes kon schieten (maar niet de tijd aangaf). Niet dat ik fan was van James Bond; ik vond de gadgets gewoon te gek.

Ik werd echter schrijver en dat is een beroep dat je met een pen en velletje papier kunt uitoefenen. Je hoeft nooit iets op te bouwen, aan te sluiten dan wel op te starten: zitten en schrijven, dat is het wel zo’n beetje. (Ik ben ook zines gaan maken om dat ik dan nifty dingen als een vouwbeen, een snijmachine, een rilbord en een langarmnietmachine in huis kon halen).

Schrijvers moeten het met de betere schrijfwarenzaak doen. En ik spring altijd een gat in de lucht als ik dan eindelijk weer eens een fraai exemplaar vind.

Het begon met een queeste naar een map die ik bij Hendrix had gezien. Ze droeg voor uit een map waarvan de rug een klem was. Nooit meer perforeren, altijd mogelijk om simpel de volgorde te veranderen: dat wilde ik ook. Hendrix zei dat ze hem ‘ergens in Utrecht’ had gekocht. Daan Windhorst (o.a. van het geweldige Tostimeisjes)*, in het bezit van dezelfde map, had hem ‘ergens in de negen straatjes gekocht, in een klein winkeltje’.

Na twee mislukte pogingen vond ik een dag waarop Cortina Papier open was en ik in Amsterdam was. Het was het waard geweest. De kleine, volgepakte winkel mag dan niet het grootste assortiment hebben: het is wel een divers assortiment. In elk mogelijk hoekje zijn handige, mooie of gewoon toffe dingen verstopt. De kelder is gevuld met ruim tweehonderd soorten cadeaupapier. Die winkel is een bezoek waard, mocht je ooit in de buurt zijn. En eigenlijk wil ik alles daar wel hebben. Maar ik kwam voor die map en die was er (weliswaar goed verstopt, maar toch).

Het bleek om een Klemmbinder van het merk Leuchtturm 1917 te gaan. En zoals dat gaat werd ik meteen verliefd op Leuchtturm 1917. Allereerst hou ik van logo’s waarin vet en roman fonts worden gebruikt, ten tweede zocht ik een alternatief voor Moleskine. Een paar jaar geleden was ik nog verliefd op Moleskine, maar die liefde onderkoelde toen Moleskine met iedereen begon te flirten. Op zijn laatst sinds het Wellness Journal heb ik het vertrouwen in de relatie opgezegd (al moet ik toegeven dat ik dat niet deed voordat ik een Gardening Journal had gekocht).

Maar nu is er dus Leuchtturm en het is een prille liefde. Qua formaat en uitvoering vrijwel identiek aan de Moleskine met drie belangrijke verschillen:
1) je krijgt er niet van die onzinnige stickers bij, maar gewone etiketten, om op te schrijven wat erin staat. Je moet er maar op komen.
2) De pagina’s zijn genummerd. Fokking handig.
3) Ze hebben naast lijntjes, ruitjes en blanco een vierde variant: met puntjes.
Puntjes! Ik heb geen idee wat ik ermee moet, maar ik vind het te gek. Ik schipper altijd tussen blanco en lijntjes. Misschien is dit een oplossing.

En nee, je wordt inderdaad geen betere schrijver van handige gadgets, maar je mag de schrijver in je best eens belonen met iets leuks. Ahum. Misschien moet ik toch aan het Wellness Journal.

Om te besluiten: mijn uitrusting (met de klok mee):

1) Stabilo Bionic, de fijnste pennen. Punt.
2) Moleskine weekagenda, omdat papieren agenda’s nog steeds de shit zijn, en daarnaast als een soort logboek kunnen fungeren. Ik hou er mijn dagelijkse schrijfdoelen in bij, plak er flyers in van dingen die ik bezoek en maak er to do-lijstjes in. En die laatste zijn toch op papier nog steeds het fijnst. Dat doorstrepen. Met de Stabilo Bionic.
3) Map voor printjes, projecten, ringband, etc. Omdat je die natuurlijk ook moet hebben. Deze gaat al zeker zes jaar mee.
4) Klein zelfgeknutseldmapje met 4 vakjes voor visitekaartjes en stickers. Voor het geval u dat niet doorhad: ik ben gek op stickers. Mijn visitekaartjes ben ik al een jaar kwijt daarentegen.
5) Temporary storage.it: hier zat eigenlijk een notitieboekje in, maar dat heb ik eruit gehaald. Nu is het gevuld met indexkaarten (die ik ook veelvuldig gebruik om op te schrijven) en het kaftje is ook nog eens een ziplock bag waar ik bonnetjes in bewaar, die voorheen een vroegtijdige dood in mijn portemonnee stierven.
6) De good old Moleskine met penhouder van Authentics. (Binennkort te vervangen door het puntjesnotitieblokje).

* Voortschrijdend inzicht bracht naar boven dat het niet Daan, maar Jibbe Willems was. Neemt niet weg dat Daan ook eens het vernoemen waard was.

Over kantoorbenodigdheden gesproken, als uw werkplek nog een vleugje cynisme kan gebruiken: vanaf deze week kunt u prints van LomoPoems te bestellen. Wie dat voor 30 juni doet krijgt er een gratis setje postkaarten bij.

LomoPoems

Als je me op twitter of op facebook volgt is de kans groot dat je al eens een lomopoem voorbij hebt zien komen. Zo niet, dan hier het verhaal:

Vorig jaar met kerst kreeg ik van mijn zus een Supersampler. Ik was tot dan toe tevreden met mijn Fisheye 2 en was eigenlijk niet van plan een lomo-verzamelaar te worden. En toch gooide ik er een rolletje in toen ik naar Berlijn ging.

Toen ik ze had laten ontwikkelen en afdrukken moest ik meteen aan A Softer World denken, een van mijn favoriete webcomics. Ik besloot het idee te jatten.

Tussen de afdrukken zat een foto van Hamburger Banhof in Berlijn. Ik herinnerde me dat dat museum een vleugel vol kunstenaars had die klaarblijkelijk liever architect waren geweest. Ik had daar iets over opgeschreven. En zo werd het eerste lomopoem geboren:

Ik begon de fotogedichten op facebook en twitter te plaatsen en kreeg er toffe reacties op. Zelfs Lomography Magazine kreeg er interesse voor, maar dan moesten ze wel in het Engels zijn. Het idee om een breder publiek ermee te bereiken sprak me wel aan en sinds Amina ben ik niet meer zo bang om iets in het Engels te doen.

Vooralsnog loopt de communicatie met de mensen van Lomo echter niet zo lekker en inmiddels zat ik met een bult lomopoems die alleen zo nu en dan op facebook waren verschenen. Dus heb ik besloten om er zelf een plek voor te maken, op Tumblr. En omdat ik hip ben, ook op facebook en twitter. Ik heb de hele bups erop gezet en ben nu (bufferloos) van plan om er elke twee weken een nieuwe te maken.

Ik ben van plan er postkaarten van te maken en als gelimiteerde prints te verkopen. In de meeste gevallen zullen er Nederlandse versies beschikbaar blijven. Mailen kan met lomopoems [at] denieuwes.com.